Józef Niemirowicz Szczytt (ur. ok. 1769–zm. przed 1833)
![]() | |
![]() Jastrzębiec | |
Rodzina | |
---|---|
Ojciec | |
Matka | hr. Józefa Butler |
Żona | Teresa Sielawa |
Dzieci | z Teresą Sielawianką |
Odznaczenia | |
![]() |
Józef Niemirowicz-Szczytt (Józef Szczytt Niemirowicz / Józef Szczytt) herbu Jastrzębiec (ok.1769[1] – przed 1833[2]) – komisarz cywilno-wojskowy (1790), marszałek dawidgródzki (1795)[1], marszałek mozyrski (1802-1805)[3], sędzia graniczny piński (1818,1819)[4][5], prezydent sądu granicznego pow. pińskiego (1820-1823)[6][7][8][9].
Kawaler Orderu Św. Stanisława (1793[1]).
Syn starosty witagolskiego Krzysztofa Niemirowicza-Szczytta i Józefy z hr. Butlerów. Brat Ludwiki za Filipem Nereuszem Olizarem i Anny za Michałem Despotem-Zenowiczem, marszałkiem guberni mińskiej i pow. borysowskiego.
Dziedzic rozległych dóbr kożangródzkich (ok. 25 tys. ha w poł. XIX w.) i dóbr w pow. oszmiańskim, w tym Żemłosławia (który w 1806 sprzedał sędziemu mozyrskiemu Antoniemu Kieniewiczowi)[10]. Po bezpotomnej śmierci swojego stryja, kasztelana brzeskolitewskiego Józefa Niemirowicza-Szczytta, odziedziczył jego dobra, w tym Bostyń[11]. Do 1800 roku w pow. oszmiańskim do Niemirowiczów-Szczyttów należały dobra Wialbutów, Giedejki, Krzyżelewszczyzna (Grzymałowszczyzna), Kozarezy. W 1800 roku marszałek Józef Niemirowicz-Szczytt sprzedał Wialbutów Oktawiuszowi i Wiktorii z hr. Potockich hr. de Choiseul Gouffier. Choiseul w 1806 r. dokupił od marszałka Józefa Niemirowicza-Szczytta Giedejki, a w 1807 Grzymałowszczyznę[12].
Fundator wraz z drugą żoną Teklą z ks. Druckich-Lubeckich cerkwi unickiej pw. św. Mikołaja Cudotwórcy w Kożangródku (1818)[13].
Działał dobroczynnie. Finansował uczniom naukę w szkole w Pińsku[14][15].
Dwukrotnie żonaty.
Wpierw z Teresą Sielawą, córką dziedzica majątków Zabołocie i Pyszno Józefa (Józefata) Sielawy i Marianny z Reytanów I voto Rdułtowskiej (siostry Tadeusza Reytana)[16]. Teresa z Sielawów Niemirowiczowa-Szczyttowa była przyrodnią siostrą Justyny Rdułtowskiej, żony Adama Rzewuskiego (rodziców pisarza Henryka Rzewuskiego)[17]. Józef Niemirowicz-Szczytt z Teresą z Sielawów miał córkę:
- Krystynę za ks. Hieronimem Druckim-Lubeckim z Łunina, bratem ministra Franciszka Ksawerego Druckiego Lubeckiego.
Drugą żoną była ks. Tekla Drucka-Lubecka z Łunina, córka kasztelana i marszałka pińskiego Franciszka Druckiego-Lubeckiego i Genowefy z Olizarów-Wołczkiewiczów, siostra ministra Franciszka Ksawerego Druckiego Lubeckiego, z którą miał:
- Krzysztofa ożenionego z Ewą Karaffa-Korbutt;
- Józefę (1812-1883[18]), pannę;
- Teresę, zmarłą w młodości.
Etnograf, pedagog i poeta Romuald Zienkiewicz (1811–1868), mieszkający w latach 40. XIX w. w Łuninie u Krystyny z Niemirowiczów-Szczyttów ks. Druckiej-Lubeckiej, utrwalił w swojej poezji pamięć o rodzinach Niemirowiczów-Szczyttów i ks. Druckich-Lubeckich, a w szczególności o Józefie i jego bliskich: Krystynie i jej dzieciach, Józefie, Teresie i Krzysztofie Niemirowiczach-Szczyttach[19].
Przypisy
- ↑ a b c C. Malewski, Rodziny szlacheckie na Litwie w XIX wieku. Powiaty lidzki, oszmiański i wileński, Warszawa 2016, s. 351, 808
- ↑ Kuryer Litewski nr 10 z 1833 roku, s. 6-8
- ↑ Ałfawitnyj spisok dworianskim rodam Minskoj gubernii, wniesiennym w dworianskuju rodosłownuju knigu po 1-je ilula 1903 goda s priłożeniem spiska gubernskim i ujezdnym priedwoditielam i deputatam dworianstwa, a także sekretariam deputatskogo sobranija, Minsk 1903, s. 142
- ↑ Kalendarzyk Polityczny na rok 1818 dla Wydziału Uniwersytetu Imperatorskiego Wileńskiego, Wilno 1818, s. 199
- ↑ Kalendarzyk Polityczny na rok 1819 dla Wydziału Uniwersytetu Imperatorskiego Wileńskiego, Wilno 1819, s. 255
- ↑ Kalendarzyk Polityczny na rok 1820 dla Wydziału Uniwersytetu Imperatorskiego Wileńskiego, Wilno 1820, s. 256
- ↑ Kalendarzyk Polityczny na rok 1821 dla Wydziału Uniwersytetu Imperatorskiego Wileńskiego, Wilno 1821, s. 254
- ↑ Kalendarzyk Polityczny na rok 1822 dla Wydziału Uniwersytetu Imperatorskiego Wileńskiego, Wilno 1822, s. 270
- ↑ Kalendarzyk Polityczny na rok 1823 dla Wydziału Uniwersytetu Imperatorskiego Wileńskiego, Wilno 1823, s. 276
- ↑ C. Jankowski, Powiat Oszmiański, Petersburg 1898, s. 168–169.
- ↑ Andrzej Haratym, Szczytt Niemirowicz Józef [w:] Polski Słownik Biograficzny, Zeszyt 195, 2011, s. 562-563
- ↑ C. Jankowski, Powiat oszmiański: materjały do dziejów ziemi i ludzi, Cz. 1, 1896, s. 174
- ↑ Васіль Туміловіч. Кажан-Гарадок 500-гадовы.
- ↑ Archiwum do dziejów literatury i oświaty w Polsce, Tom 10, PAU, 1904, s. 498.
- ↑ Nauka polska, jej potrzeby, organizacja i rozwój, 1925, s. 272.
- ↑ T. Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik VII, Poznań 1885, s. 201
- ↑ Pamiętnik Literacki, tom 75, 1984, s. 195
- ↑ Pinsk Old Cementary, Indexing Historic Graves in Belarus. graves.by [dostęp 2021-05-25]
- ↑ R. Zienkiewicz, Próbki rymowe, Wilno, 1856.
Bibliografia
- T. Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik IV, Poznań 1882, s. 365: Niemirowiczowie-Szczyttowie h. Jastrzębiec
Media użyte na tej stronie
Autor:
- Tadeusz Gajl – projekt graficzny – Herb Jastrzebiec.jpg
- Bastianow (Bastian) – wersja wektorowa
Herb Jastrzębiec
Baretka: Order Świętego Stanisława (Polska)