Józef Trenkwald

Józef Trenkwald
major kawalerii major kawalerii
Pełne imię i nazwisko

Józef Piotr Trenkwald

Data i miejsce urodzenia

14 sierpnia 1897
Wiedeń

Data i miejsce śmierci

19 listopada 1956
Londyn

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png Armia Austro-Węgier
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpg Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

Pułk Ułanów Nr 1
8 Pułk Ułanów
1 Brygada KOP
14 Pułk Ułanów Jazłowieckich
5 Pułk Strzelców Konnych
1 Pułk Strzelców Konnych
Szkoła Podoficerów Zawodowych Kawalerii
Centrum Wyszkolenia Kawalerii
Pułk 6 Pancerny

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
I wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania włoska

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi
Ilustracja
Zawody konne w 6 Pułku Artylerii Ciężkiej we Lwowie – mjr Józef Trenkwald na koniu „Czar”; kwiecień 1936
Data i miejsce urodzenia

14 sierpnia 1897
Wiedeń

Data i miejsce śmierci

19 listopada 1956
Londyn

Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
brązAmsterdam 1928jeździectwo
wkkw – drużynowo

Józef Piotr Trenkwald (ur. 14 sierpnia 1897 w Wiedniu, zm. 19 listopada 1956 w Londynie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, medalista olimpijski w jeździectwie.

Józef Trenkwald na koniu Lwi Pazur; Olimpiada w Amsterdamie 1928.
III Jeździeckie Mistrzostwa Polski, Warszawa 1933. Nagrodę odbiera mistrz Polski por. Roman Pohorecki, obok na koniu wicemistrz mjr Józef Trenkwald.

Życiorys

Urodził się 14 sierpnia 1897[1]. Był synem Roberta von Trenkwald, pułkownika c. i k. Armii, i Herminy Fellner von Feldegg[2][3]. W 1915 został żołnierzem c. i k. Armii. Ukończył Wyższą Wojskową Szkołę Realną w Wiener Neustradt i Szkołę Oficerów Rezerwowych (jazdy) w Holisc, jako chorąży otrzymując stopień podporucznika w Galicyjskim Pułku Ułanów Nr 1 w 1917[4].

Po zakończeniu I wojny światowej i po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1918 zgłosił się wówczas do sformowanego polskiego 8 pułku ułanów[2][1]. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca plutonu i dowódca szwadronu. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari[1][5]. Został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[6]. W 1923 był oficerem 8 pułku ułanów[7]. Został awansowany do stopnia rotmistrza kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923[8][9]. W 1924 był oficerem 1 pułku strzelców konnych[10]. Służył także w 1 Brygadzie KOP, 14 pułku ułanów, 5 pułku strzelców konnych. W 1928, jako oficer 8 pułku ułanów, był przydzielony do Szkoły Podoficerów Zawodowych Kawalerii[11]. Został awansowany do stopnia majora kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931[12]. W 1932, jako oficer 8 pułku ułanów, był w kadrze Centrum Wyszkolenia Kawalerii[13]. W tej szkole pracował jako główny instruktor jazdy i dowódca kursów instruktorów jazdy.

Uprawiał jeździectwo, uczestniczył w międzynarodowych konkursach hippicznych[2]. Podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 1928 w Amsterdamie zdobył drużynowo brązowy medal we Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego startując na koniu „Lwi Pazur” (wraz z nim startowali płk. Karol Rómmel i rtm. Michał Woysym-Antoniewicz)[14][1]. W 1931 wygrał Puchar Narodów w Warszawie[1]. Zdobył także brązowy medal mistrzostw Polski w WKKW w 1931 i srebrny medal mistrzostw Polski w skokach (1933) i brązowy medal mistrzostw Polski w skokach (1937). Zajmował się przygotowaniami polskich ekip olimpijskich odpowiadając za dobór koni. Czuł się Polakiem[2]. Po upływie lat lepiej porozumiewał się w języku polskim niż w j. niemieckim[2].

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 jako zastępca dowódcy 9 pułku strzelców konnych[1]. Po zaciekłym boju pod Kockiem (3–5 października) został wzięty przez Niemców do niewoli[1]. Był jeńcem Oflagu VII A Murnau[2][1]. Tam odmówił podpisania volkslisty i przyjęcia obywatelstwa niemieckiego[2][1][15]. Podczas pobytu w obozie odwiedził go ojciec, który po anschlussie Austrii z 1938 został powołany do służby czynnej w Wehrmachcie[2][1]. Pozostał w obozie do jego oswobodzenia[2]. Po wyzwoleniu przebywał we Włoszech, gdzie służył w szeregach Pułku 6 Pancernego „Dzieci Lwowskich”.

Po wojnie pozostał na emigracji. W Anglii zajmował się szkoleniem tamtejszych jeźdźców. Zmarł w Londynie 19 listopada 1956. Został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie. Pośmiertnie awansowany do stopnia podpułkownika.

Od 1929 jego żoną była Maria Jadwiga (1900–1935), córka adwokata tarnowskiego, Mieczysława Gałeckiego h. Junosza, rozwiedziona z oficerem kawalerii, Henrykiem Jakubowskim[16]. W Wojsku Polskim służył także Franciszek Trenkwald, rotmistrz kawalerii (ur. 1895)[17][18][19].

W 2016 zwrócono do Polski pamiątki po majorze Trenkwaldzie[20].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j Jarosław Szarek: Polacy z wyboru. naszdziennik.pl, 2012-09-08. [dostęp 2016-12-03].
  2. a b c d e f g h i Stefan Majchrowski: Za drutami Murnau. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 42–43.
  3. Robert von Trenkwald geb. 24 Mai 1866 Wien gest. Stammreihen.de, www.stammreihen.de [dostęp 2018-05-01] [zarchiwizowane z adresu 2018-05-01].
  4. Kronika. Mianowania w c. i k. armii. „Gazeta Lwowska”, s. 4, nr 62 z 17 marca 1917. 
  5. Informację o odznaczeniu podał PKOl i Jarosław Szarek. Roczniki Oficerskie nie wskazały na odznaczenie VM.
  6. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 680.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 616, 682.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 605.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 348.
  10. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 583.
  11. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 331.
  12. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 146.
  13. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 812.
  14. Adam Obrubański: Sport. W: Dziesięciolecie Polski Odrodzonej. Księga pamiątkowa 1918–1928. Kraków / Warszawa: 1928, s. 850.
  15. Jacek Hołub: Niemieccy towarzysze broni. wyborcza.pl, 2010-09-04. [dostęp 2016-12-03].
  16. Gałecki Mieczysław (1855–1914). W: Antoni Sypek: Cmentarz Stary w Tarnowie. Przewodnik. T. II. Tarnów: 1994, s. 12–13. ISBN 83-901529-4-0.
  17. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 664, 680.
  18. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 591, 602.
  19. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 908.
  20. Pamiątki po majorze Józefie Trenkwaldzie i inne eksponaty wróciły do Polski. polskieradio.pl, 2016-08-04. [dostęp 2016-12-03].
  21. M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 410 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  22. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 615.
  23. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 36 z 9 kwietnia 1924 roku, s. 197.

Bibliografia

Media użyte na tej stronie

PL Epolet mjr.svg
Naramiennik majora Wojska Polskiego (1919-39).
Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png
Lesser coat of arms of the Austrian Empire form the Congress of Vienna in 1815 until the Austro-Hungarian Compromise of 1867. It then represented the Cisleithanian territories of Austria-Hungary in the Reichsrat until 1915.

It shows the arms of Habsburg-Lorraine encircled by the chain of the Order of Golden Fleece, surmounted on the crowned Austrian imperial double-headed eagle clutching in its claws the Imperial orb, sceptre and sword, with the Imperial Crown of Rudolf above.

After 1915 the inescutcheon only displayed the red-white-red arms of Austria.
Orzełek II RP.svg
Autor: Poznaniak, Licencja: CC BY-SA 2.5
Orzełek Wojsk Lądowych II RP
Poland badge.jpg
Poland badge. Second World War period Polish Army (post-1939 Free Polish Army) shoulder title.
POL Krzyż Walecznych (1920) BAR.svg
Baretka: Krzyż Walecznych (1920).
Equestrian pictogram.svg
Pictograma de los juegos ecuestres.
Flag of Poland (1927–1980).svg
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Olympic rings.svg
Olympic Rings without "rims" (gaps between the rings), As used, eg. in the logos of the 2008 and 2016 Olympics. The colour scheme applied here pertains to the 2016 Olympics in Rio de Janeiro.
Olympic rings without rims.svg
Olympic Rings without "rims" (gaps between the rings), As used, eg. in the logos of the 2008 and 2016 Olympics. The colour scheme applied here pertains to the 2016 Olympics in Rio de Janeiro.
J. TRENKWALD (Poland) on Lwi Pazur.png
Le cavalier polonais J. Trenkwald sur Lwi Pazur aux jeux olympiques d'Amsterdam en 1928.
Zawody konne w 6 pac we Lwowie - Józef Trenkwald NAC 1-W-1526.jpg
Zawody konne w 6 Pułku Artylerii Ciężkiej we Lwowie; kwiecień 1936 r. Przeszkodę pokonuje major Józef Trenkwald z 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich na koniu "Czar". Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny - Archiwum Ilustracji. Sygnatura: 1-W-1526
III Jeździeckie Mistrzostwa w Warszawie Pohorecki Trenkwald NAC 1-S-396-2.jpg
III Jeździeckie Mistrzostwa Polski na hipodromie w Łazienkach Królewskich w Warszawie. Pułkownik Zbigniew Brochwicz-Lewiński wręcza nagrodę mistrzowi Polski porucznikowi Romanowi Pohoreckiemu. Widoczni m.in.: wicemistrz Polski major Józef Trenkwald (siedzi na koniu obok R. Pohoreckiego), rotmistrz Leon Kon (2. z prawej) i pułkownik Jan Karcz (1. z prawej). Koncern Ilustrowany Kurier Codzienny - Archiwum Ilustracji. Sygnatura: 1-S-396-2