Ja’el Dajan
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Zawód, zajęcie | polityk, pisarka |
Ja’el Dajan (hebr.: יעל דיין, ur. 12 lutego 1939 w Nahalal) – izraelska polityk, działaczka społeczna i pisarka, była posłanka do Knesetu z ramienia Partii Pracy. Córka Moszego Dajana.
Życiorys
Urodziła się 12 lutego 1939 w moszawie Nahalal, w pobliżu Afuli[1], w ówczesnym brytyjskim Mandacie Palestyny, jako córka Moszego Dajana, późniejszego izraelskiego bohatera wojennego, generała i wieloletniego ministra, którego była najstarszym i ulubionym dzieckiem[2] oraz projektantki mody Rut Dajan[3].
Podczas obowiązkowej służby wojskowej służyła w stopniu porucznika w biurze rzecznika IDF, odeszła z wojska w stopniu kapitana[1].
W 1967 jako rezerwistka została powołana do wojska podczas wojny sześciodniowej[4]. Na podstawie tych doświadczeń napisała kilka książek zarówno powieści jak i literaturę faktu[3].
Studiowała nauki polityczne na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie i biologię na Uniwersytecie Izraela w Tel Awiwie[1][3].
W 1959 roku debiutowała literacko powieścią New Face in the Minor[1], wydała łącznie osiem książek, w tym sześć powieści[3]. Pracowała jako dziennikarka publikując swoje artykuły w prasie izraelskiej i zagranicznej. Była stałą felietonistką takich pism jak „Dawar”, „Jedi’ot Acharonot”, „Ma’ariw” czy „Al Ha-Miszmar”[1]. W 1985 opublikowała biograficzną książkę o swoim ojcu i o sobie – My Father, His Daughter[2].
Jest działaczką społeczną zajmującą się prawami człowieka, w szczególności sprawami równości płci, przemocy wobec kobiet i handlu żywym towarem. Była działaczką takich organizacji jak Pokój Teraz, Bat Shalom, Coalition of Women for Peace[1].
W 1991 otrzymała nagrodę Brunona Kreiskiego[3].
Kariera polityczna
Podobnie jak ojciec związała się politycznie z Partią Pracy. W wyborach parlamentarnych w 1992 po raz pierwszy dostała się do izraelskiego parlamentu. Zasiadając w trzynastym Knesecie była przewodniczącą Komisji ds. Statusu Kobiet i Równości Płciowej, przewodniczącą komisji śledczej w sprawie o morderstwo, oraz członkinią Komisji Konstytucji, Prawa i Sprawiedliwości i Komisji Obrony i Spraw Zagranicznych, a także podkomisji ds. sił zbrojnych oraz edukacji w IDF[1]. W 1995 została umieszczona na liście 100 wpływowych kobiet we francuskim tygodniku „L’Express”[3].
W kolejnych wyborach ponownie zdobyła mandat poselski, a w czternastym Knesecie zasiadała w Komisji Obrony i Spraw Zagranicznych oraz powtórnie przewodniczyła Komisji ds. Statusu Kobiet i Równości Płciowej[1].
W wyborach w 1999 startowała z listy koalicji Jeden Izrael i po raz trzeci została wybrana posłanką. W piętnastym Knesecie ponownie przewodniczyła Komisji ds. Statusu Kobiet i Równości Płciowej i zasiadała w komisjach: Obrony i Spraw Zagranicznych; Konstytucji, Prawa i Sprawiedliwości; oraz komisji nadzwyczajnych ds. handlu kobietami i ds. przemocy w sporcie[1].
Zwyciężyła w wyborach samorządowych do rady miejskiej Tel Awiwu w 2003[3] roku i służyła jako zastępca burmistrza w Tel Awiwie do spraw opieki społecznej. Ponownie wybrana na to stanowisko w kolejnych wyborach samorządowych i pełniła funkcję przewodniczącego Rady Miejskiej do spraw Praw Człowieka[3]. W kolejnych wyborach nie startowała.
W 1998 została laureatką Nagrody im. Olofa Palmego.
Życie prywatne
Jej młodszym bratem był Asi (1945–2014), aktor i reżyser filmowy. W latach 1959–1967 była związana z greckim reżyserem filmowym Michalisem Kakojanisem, który w czasie trwania ich związku nakręcił słynnego Greka Zorbę[4]. Wyszła za mąż za Dowa Siona, z którym ma dwoje dzieci[5].
Ja’el Dajan zna cztery języki obce – angielski, hiszpański, francuski i grecki[1].
Nagrody i odznaczenia
- Nagroda Brunona Kreiskiego (1991)
- Nagroda im. Olofa Palmego (1998)
Twórczość
Opublikowane książki[1].
- New Face in the Mirror (1959)
- Envy the Frightened (1963)
- Dust (1964)
- Death Had Two Sons (1967)
- Israel Journal, June, 1967 (1967)
- Three Weeks in October (1980)
- My Father, His Daughter (1985)
- Sinai Diary – 67[3]
Przypisy
- ↑ a b c d e f g h i j k Ja’el Dajan (ang.) – profil na stronie Knesetu.
- ↑ a b Thomas L. Friedman: A fresh view of Dayan in book by daughter. nytimes.com, 15 października 1985. [dostęp 2015-12-11].
- ↑ a b c d e f g h i Yael Dayan. IsraeliSpeakers. [dostęp 2015-06-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-31)]. (ang.).
- ↑ a b Jeep Spirit. Yael Dayan in the „Life” Archive. cj3b.info. [dostęp 2015-12-11].
- ↑ Neri Livneh: Yael Dayan on Her Father's Legacy, Her Political Career and Her Illness. Ha-Arec, 14 września 2012. [dostęp 2015-12-11].
Bibliografia
- Ja’el Dajan (ang.) – profil na stronie Knesetu.
- ISNI: 0000 0000 8394 8374
- VIAF: 74836797
- LCCN: n85025782
- GND: 123537401
- NDL: 00521086
- BnF: 12600112r
- SUDOC: 116372052
- SBN: CFIV053872
- NLA: 35034131
- NTA: 069512531
- BIBSYS: 90253052
- CiNii: DA04149742
- PLWABN: 9810615749805606
- NUKAT: n96210195
- J9U: 987007260253905171
- KRNLK: KAC201953933
- LIH: LNB:BsJ6;=Bb
- WorldCat: lccn-n85025782