Jacques André
15 zwycięstw | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne |
|
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Jacques André (ur. 25 lutego 1919 w Paryżu, zm. 2 kwietnia 1988 w Antibes) – francuski wojskowy, pułkownik pilot, as myśliwski z okresu II wojny światowej, olimpijczyk – lekkoatleta.
Życiorys
Urodził się w Paryżu. Jego ojcem był Géo André był sportowcem, uczestnikiem czterech igrzyska limpijskich, a w czasie I wojny światowej pilot myśliwski. W związku z tym również on zajął się sportem, trenował lekkoatletykę, a także rozpoczął szkolenie lotnicze. W wieku 15 lat uzyskał uprawnienia pilota szybowcowego, a następnie także instruktora szybowcowego. Został także członkiem kadry narodowej Francji w lekkiej atletyce w 1937 roku.
W dniu 15 kwietnia 1939 roku wstąpił do lotnictwa, skierowano go do szkoły pilotów w Etampes, którą ukończył w dniu 13 grudnia 1939 roku. W dniu 18 lutego 1940 roku został skierowany na stanowisko instruktora w szkole pilotażu w Salon[1]. Funkcję ten pełnił do upadku Francji w czerwcu 1940 roku.
Po podpisaniu zawieszenia broni opowiedział się po stronie rządu Vichy i pozostał w wojsku, choć pozostawał bez przydziału przebywając na terenie Algierii. Po licznych zabiegach w październiku 1940 roku został skierowany do Syrii, gdzie został pilotem w Grupie Myśliwskiej II/3. W składzie tej grupy brał udział w walkach z oddziałami brytyjskimi i Wolnych Francuzów w czasie operacji zajęcia Syrii przez wojska brytyjskie w czerwcu – lipcu 1941 roku. Po zajęciu Syrii wyjechał do Marsylii, a potem do Algierii. Gdzie nadal jest pilotem w Grupie Myśliwskiej II/3, stacjonującej w Blidzie. Brał udział w zwalczeniu lotnictwa brytyjskiego operującego nad francuskimi wodami terytorialnymi nad Morzem Śródziemnym. W dniu 18 maja 1942 roku zestrzelił swój pierwszy samolot PBY Catalina z brytyjskiego 202 Dywizjonu RAF[1].
Po rozpoczęciu desantu wojsk amerykańsko-brytyjskich w Afryce Północnej, Grupa Myśliwska II/3 nie wzięła udziału w walkach, z uwagi na warunki atmosferyczne. Lotnisko zostało zajęte przez wojska brytyjskie, a pilotom zaproponowano przyłączenie się do oddziałów Wolnych Francuzów. Panująca na lotnisku atmosfera spowodowała, że zdecydował się na wyjazd do ZSRR, do francuskiego pułku myśliwskiego, walczącego na froncie wschodnim.
Z Algierii wyjechał w październiku 1943 roku, a od 22 grudnia został pilotem w pułku lotnictwa myśliwskiego „Normandia”, posiadał wtedy stopień aspiranta. Z pułkiem tym przeszedł cały szlak bojowy, walcząc z Niemcami na froncie wschodnim, początkowo jako pilot a później dowódca klucza. Wojnę zakończył w maju 1945 roku w Mamonowie w Prusach Wschodnich. W okresie służby w pułku od 22 grudnia 1943 do 9 maja 1945 roku brał udział w 113 lotach bojowych, brał udział w 19 walkach powietrznych w czasie których zestrzelił indywidualnie 14 samolotów przeciwnika i 2 w walkach zespołowych, 3 samolot uszkodził. Był najskuteczniejszym pilotem pułku Normandia[2]. Za swoje zasługi został w dniu 4 czerwca 1945 roku wyróżniony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.
Po zakończeniu II wojny światowej wrócił wraz z pułkiem do Francji, pozostając w służbie. W tym czasie powrócił do uprawiania sportu i wszedł w skład francuskiej kadry narodowej w lekkiej atletyce. W 1948 roku uczestniczył w igrzyskach olimpijskich w Londynie, startując w biegu 400 metrów przez płotki, i zajął 6 miejsce w półfinale tej konkurencji[3].
Służąc w lotnictwie początkowo był pilotem myśliwskim, a następnie w latach 1957 – 1960 komendantem centrum wyszkolenia strzeleckiego lotnictwa w Cazaux, następnie szkoły bombardowania w Drachenbronn (1960-1962), dowódcą bazy lotniczej nr 943 w Caen (1965-1965), a potem francuskiej bazy lotniczej Ivato na Madagaskarze (1965-1967). W 1968 roku został dowódcą 4 Obszaru Powietrznego Francuskich Sił Powietrznych w Aix-en-Provence. W tym też roku został przeniesiony do rezerwy, posiadał wtedy stopień pułkownika.
Po zakończeniu kariery wojskowej mieszkał w miejscowości Antibes, gdzie zmarł.
Odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Legii Honorowej
- Krzyż Wojenny 1939-1945 z sześcioma palmami
- Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (04.06.1945)[4]
- Order Lenina (04.06.1945)
- Order Czerwonego Sztandaru (23.02.1945)[5]
- Order Wojny Ojczyźnianej I st. (26.10.1944)
- Medal za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945 (ZSRR)
Przypisy
- ↑ a b André Jacques. Ciel de Gloire. [dostęp 2015-03-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (fr.).
- ↑ P. Skulski, J. Bargiel, G. Cisek: Asy frontu wschodniego. s. 14.
- ↑ Jacques André, olympedia.org [dostęp 2021-06-28] (ang.).
- ↑ Wniosek nagrodowy o nadanie tytułu Bohatera Związku Radzieckiego
- ↑ Указ Президиума Верховного Совета z dnia 23.02.1945
Bibliografia
- Przemysław Skulski, Janusz Bargiel, Grzegorz Cisek: Asy frontu wschodniego. Wrocław: ACE Publication, 1994, s. 13-14. ISBN 83-86153-05-9.
- André Jacques. Ciel de Gloire. [dostęp 2015-03-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-03)]. (fr.).
Media użyte na tej stronie
Ribbon bar for the Soviet decoration Order of Lenin. Drawn by Zscout370.
Jacques André en mai 1946.
Autor: Borodun, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar: Croix de Guerre 1939-1945 (France)
Ribbon bar of the Medal "For the Victory over Germany in the Great Patriotic War 1941–1945". The Soviet Union (USSR).
Roundel of the French Armee de l'Air (air force) before 1945. The blue and red tone changed during World War 2.
From 1944/45, French planes started to use the modern roundel.
Ribbon bar of the Order of the Red Banner. The Soviet Union (USSR).
Medal “Gold Star” of a “Hero of the Soviet Union”
Baretka: Order Wojny Ojczyźnianej I klasy
rank of colonel in the French Air Force