Jan Bezucha
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1930–1939 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | |
Stanowiska | dowódca plutonu (1945) |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Jan Emilian Bezucha (ur. 9 marca 1908 w Sanoku, zm. 26 lipca 1992 tamże) – prawnik, adwokat, urzędnik, pracownik przemysłu naftowego, podporucznik rezerwy artylerii Wojska Polskiego, więzień niemieckich obozów koncentracyjnych, radny Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku, działacz społeczny i kombatancki.
Życiorys
Urodził się 9 marca 1908 w Sanoku[1][2]. Był synem Augusta (1871–1945, w sierpniu 1907 przeniesiony z Jabłonowa do Sanoka[3], sędzia, adwokat i radny miejski) i Amalii z domu Obmińskiej (1879–1951)[1]. Jan był jednym z dziesięciorga dzieci Bezuchów[4][5]: Jan, Tadeusz (1909–1924[6]), Zygmunt (1912–1940), August Wacław (ur. 1916[7]), Maria (ur. 1900, od 1928 zamężna z radcą NIK, Julianem Sołtykiem[8]), Zofia Barbara (ur. 1902, od 1924 zamężna z mjr. Andrzejem Bogaczem, matka Kazimierza[9]), Jadwiga (1904–1935, od 1927 zamężna z inż. roln. Tadeuszem Stanisławem Kościuszką[10], nauczycielka[11]), Stanisława (ur. 1905, od 1929 zamężna z Janem Łuczkiewiczem, urzędnikiem bankowym[12]), Stefania (ur. 1906, po mężu Drabczyńska)[13], Anna (1918–1996, po mężu Kaczor). Wspólnie z bratem Zygmuntem (1912–1940) uprawiali tenis. Rodzina zamieszkiwała przy ówczesnej ulicy Antoniego Małeckiego pod numerem 89[14] względnie 4[15] (obecnie ulica Generała Władysława Sikorskiego).
Jan Bezucha ukończył szkołę powszechną w Sanoku, następnie kształcił się w Gimnazjum Męskim w Sanoku (w roku szkolnym 1921/1922 otrzymywał stypendium Samuela Głowińskiego[14], w roku szkolnym 1925/1927 w klasie VII uznany za nieuzdolnionego[16]), następnie w Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu, gdzie zdał egzamin dojrzałości w 1929[17][18]. Od marca 1930 pracował jako praktykant w Urzędzie Skarbowym w Sanoku, następnie od sierpnia 1930 do czerwca 1931 odbył służbę wojskową w Wołyńskiej Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim w ramach trzeciego dywizjonu szkolnego (2 pułk artylerii polowej) uzyskując stopień kaprala podchorążego. W latach 1933 i 1934 odbywał ćwiczenia wojskowe, po których został awansowany do stopnia podporucznika i przydzielony do 22 pułku artylerii lekkiej.
Rozpoczął studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, a po roku kontynuował je na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i ukończył je w 1937. W okresie studiów równolegle pracował w Urzędzie Skarbowym w Sanoku i Krośnie, a po ich zakończeniu był zatrudniony w Urzędzie Akcyz i Monopolów w Sanoku, następnie od 15 lipca 1938 do 27 sierpnia 1939 w Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie (działającym w budynku przy Alejach Jerozolimskich).
Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do macierzystego 22 pułku artylerii lekkiej i jako adiutant dowódcy II dywizjonu brał udział w kampanii wrześniowej w walkach w okolicach Olkusza i Sandomierza[19]. Po klęsce wojny obronnej w okresie okupacji niemieckiej zamieszkał w Krakowie, gdzie od lutego do czerwca 1941 był zatrudniony na stanowisku referenta i praktykanta w przedsiębiorstwie „Mitropa”. Od października 1940 działał w podziemnej organizacji Związek Zbrojny Obrońców Ojczyzny w Krakowie funkcjonując pod pseudonimem „August Kruk”[20]. Zajmował się m.in. obserwacją niemieckich transportów kolejowych[19]. 26 sierpnia 1941 został aresztowany przez Gestapo. Był katowany w więzieniu Montelupich, po czym 10 stycznia 1942 został osadzony w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau (numer obozowy 25452)[2][19]. W obozie przebywał z nim jego przyjaciel Mieczysław Ansion, zabity w komorze gazowej[21]. W Auschwitz przebywał do 20 października 1944[19]
27 października 1944 Bezucha został przeniesiony do obozu Leitmeritz w Litomierzycach, filii obozu Flossenbürg[2] (numer obozowy 37393), skąd zbiegł[22] u schyłku wojny w maju 1945. Następnie udał się do czeskiej Pragi, gdzie został dowódcą liczącego 30 ludzi plutonu ochotniczego czeskiej Gwardii Rewolucyjnej podczas majowego powstania praskiego[22]. Pod koniec czerwca 1945 powrócił do Sanoka.
Związał się zawodowo z przemysłem naftowym[23]: od 21 października 1945 był kierownikiem oddziału prawnego w Zjednoczeniu Przemysłu Naftowego i Gazu Ziemnego Sektor Kopalń Sanok, od 1948 do 1949 kierownikiem administracyjno-finansowym Biura Rejonowego Dyrekcji Kopalnictwa Naftowego Krosno z siedzibą w Sanoku, od 1949 do 1956 wicedyrektorem finansowo-administracyjnym w Sanockim Kopalnictwie Naftowym, od 1956 do 1964 kierownikiem Działu Inwestycyjnego Przedsiębiorstwa Państwowego Sanockie Kopalnictwo Naftowe, od 1964 przez ok. 20 lat radcą prawnym Przedsiębiorstwa Kopalnictwa Gazu Ziemnego – Zakład Eksploatacji Sanok. Działał w Związku Zawodowym Pracowników Przemysłu Naftowego.
Działał społecznie, przed wojną od 1931 do 1935 należał do Akademickiego Koła Ziemi Sanockiej w Krakowie, a także Towarzystwa Szkoły Ludowej. Był członkiem sanockiego koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego[24]. W 1946 był w grupie reaktywujących Koła „Bieszczady” Polskiego Towarzystwa Łowieckiego w Sanoku[25], został honorowym członkiem zarządu Koła Łowieckiego „Bieszczady”[26]. Po 1945 zaangażował się m.in. w działalność kombatancką, od 1947 należał do Towarzystwa Przyjaciół Żołnierza (późniejsza Liga Przyjaciół Żołnierza), w ramach którego w 1951 stanął na czele Rady Społecznej Powiatowego Domu Kultury, która zmierzała do odbudowy Domu Żołnierza Polskiego i stworzenia w nim miejskiego centrum kultury[27] (w 1955 powstał Powiatowy Dom Kultury, później przekształcony w Sanocki Dom Kultury). W 1945 sanockiego oddziału Związku byłych Więźniów Ideowo-Politycznych z czasów wojny z lat 1939-1945 (wraz z nim Arnold Andrunik, Mieczysław Urbański, Bronisław Wajda). Po przemianowano organizacji w lutym 1947 został wybrany członkiem zarządu koła w Sanoku Polskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych Hitlerowskich Więzień i Obozów Koncentracyjnych[28], 16 marca 1948 wybrany wiceprezesem[29]. Z ramienia sanockiego PZbWP był delegatem na kongres połączeniowy w dniach 1-2 września 1949, po którym został członkiem oddziału powiatowego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację[30]. Od października 1949 był organizatorem Sanockiego Oddziału ZBoWiD[31] (późniejsze Koło Miejsko-Gminne ZBoWiD)[32]. Jesienią 1950 został wybrany wiceprzewodniczącym oddziału powiatowego ZBoWiD w Sanoku[33], ponownie jesienią 1952[34], 20 października 1956 członkiem zarządu[35], 20 marca 1957 zastępcą przewodniczącego i delegatem na II kongres organizacji[36], 20 października 1957 został wybrany członkiem zarządu[37], 12 marca 1961 wybrany zastępcą przewodniczącego[38], ponownie 17 marca 1963[39], w 1965 objął po Franciszku Sołtysie funkcję prezesa oddziału (w toku zmian w nomenklaturze z 1964 oddział powiatowy został zastąpiony oddziałem)[40], 6 lutego 1966 wybrany prezesem zarządu oddziału[41], a za stanowiska ustąpił w marcu 1968[42]. W latach 70. był prelegentem ZBoWiD[43]. W kwietniu 1965 został wybrany członkiem prezydium Obywatelskiej Powiatowej Komisji Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa[44]. Jako przewodniczący zarządu oddziału powiatowego ZBOWiD 12 stycznia 1968 przemawiał na wiecu zorganizowanym w Powiatowym Domu Kultury, w którym mieszkańcy Sanoka protestowali przeciw odradzaniu się faszyzmu w NRF, w tym działalności partii NPD[45]. W 1982 był członkiem komisji historycznej koła ZBoWiD w Sanoku[46].
Należał do Związku Prawników Polskich. W listopadzie 1956 został wybrany przewodniczącym obwodowej komisji wyborczej nr 1 w Sanoku[47]. Był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Sanoku[48] (m.in. wybrany w 1958[49], w 1965[50][51]). W tym czasie był inicjatorem realizacji inwestycji miejskich (m.in. wszedł w skład Społecznego Komitetu Odbudowy pomnika Tadeusza Kościuszki w Sanoku (ideę zrealizowano w 1962)[52]). W 1958 został zastępcą przewodniczącego Komisji Mandatowej przy MRN w Sanoku[53]. Na początku 1968 wystąpił z wnioskiem o przywrócenie narzuconej zmianie nazwy placu św. Jana w Sanoku[54] (wówczas istniał Plac im. Hanki Sawickiej, przemianowania dokonano w latach 50; w tym czasie istniała także ulica Hanki Sawickiej), był jednym z radnych-inicjatorów przywrócenia pierwotnej nazwy (wraz z nim podczas sesji rady głosowali za zmianą nazwy Stefan Stefański i Mieczysław Przystasz[55]), jednak po interwencji sekretarza Komitetu Powiatowego PZPR miesiąc później, 28 lutego 1968 uchwałę rady wycofano jako „nieprzemyślaną”[55] (zaprotestowała wówczas także Jadwiga Zaleska). W wyniku reperkusji władz Jan Bezucha został zdegradowany na niższe stanowisko. W marcu 1968 ustąpił ze stanowiska prezesa zarządu oddziału ZBoWiDu oraz z innych funkcji społecznych[42]. Był członkiem Miejskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. Był bezpartyjny[56].
W publikacji Księga pamiątkowa (obchodów 100-lecia Gimnazjum oraz I Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku) z 1980 znalazł się jego artykuł pt. Pamięci prof. dr Włodzimierza Musiała, stanowiący biogram szkolnego kolegi, późniejszego lekarza profesora[57].
28 sierpnia 1946 jego żoną została Janina[58][59] Domańska[1] (1917-2008), córka lekarza Stanisława, z którą miał córki Małgorzatę (ur. 1948) i Zofię (ur. 1950). Po wybuchu II wojny światowej brat Zygmunt był ofiarą zbrodni katyńskiej, August zaginął na obszarze ZSRR, a siostry Zofia i Stanisława zostały zesłane na Syberię.
Jan Bezucha zmarł 26 lipca 1992 w Sanoku[1]. Został pochowany w grobowcu rodziny Domańskich, Bezuchów i Kaczorowskich na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku[60]. Wraz z nim została pochowana jego żona Janina. Nieopodal na tym cmentarzu w rodzinnym grobowcu zostali pochowani jego rodzice, brat Tadeusz i siostra Anna.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski[61]
- Złoty Krzyż Zasługi
- Krzyż Partyzancki
- Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1982)[32]
- Krzyż Oświęcimski (1986)[62]
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
- Odznaka Grunwaldzka
- Medal Zasługi Łowieckiej
- Złota Odznaka Odbudowy Warszawy
- Odznaka „Zasłużony dla Sanoka” (1989)[63]
- List pochwalny za długoletnią pracę społeczną na rzecz ZBoWiD (1980)[64]
- Dyplom Rady Naczelnej i Zarządu ZBoWiD (1989)[63]
- Medal Pamiątkowy na 20 Rocznicę Słowackiego Powstania Narodowego (1964)[65]
Przypisy
- ↑ a b c d Księga Zmarłych 1975–1995 Sanok. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 170 (poz. 61).
- ↑ a b c Informacje o więźniach. Jan Bezucha. auschwitz.org. [dostęp 2019-02-22].
- ↑ Kronika. Wiadomości osobiste. „Gazeta Sanocka”, s. 3, Nr 188 z 4 sierpnia 1907.
- ↑ Paweł Kosina. Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele. „Góra Przemienienia”, s. 19, 25 (149) z 18 czerwca 2006. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku.
- ↑ Edward Zając: Sanockie biografie. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2009, s. 16. ISBN 978-83-61043-09-6.
- ↑ Księga Zmarłych 1904–1934 Sanok. T. J. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 292 (poz. 117).
- ↑ XLVIII. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1934/1935. Sanok: 1935, s. 13.
- ↑ Księga małżeństw (1924–1936). Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. s. 269.
- ↑ Księga małżeństw (wojskowi) 1924-1936. Sanok. s. 1.
- ↑ Księga małżeństw (1924–1936). Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. s. 159.
- ↑ Seweryn Lehnert: Spis nauczycieli publicznych szkół powszechnych i państwowych seminarjów nauczycielskich oraz spis szkół w okręgu szkolnym lwowskim obejmującym województwa lwowskie, stanisławowskie i tarnopolskie. Lwów: Wydawnictwo Książek Szkolnych w Kuratorjum Okręgu Szkolnego Lwowskiego, 1924, s. 63.
- ↑ Księga małżeństw (1924–1936). Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. s. 328.
- ↑ Księga wtóropisów aktów małżeńskich za lata 1936-1945. T. „K”. Cz. II. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 285.
- ↑ a b Państwowe Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku. Katalog główny, rok 1921/22 (zespół 7, sygn. 82). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 317.
- ↑ Edward Zając: Szkice z dziejów Sanoka. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1998, s. 13. ISBN 83-909787-0-9.
- ↑ XXXX. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1926/1927. Sanok: 1927, s. 21.
- ↑ Sprawozdanie Dyrekcji I. Państwowego Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu za rok szkolny 1927/28. Przemyśl: 1928, s. 21.
- ↑ Sprawozdanie Dyrekcji I. Państwowego Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Przemyślu za rok szkolny 1928/29. Przemyśl: 1929, s. 22.
- ↑ a b c d Ząbkiewicz (A) 1984 ↓, s. 3.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 263. Tu podano, że należał do AK.
- ↑ Zbigniew Dańczyszyn: Wychowankowie sanockiego gimnazjum w Oświęcimiu. W: Księga pamiątkowa Gimnazjum Męskiego w Sanoku 1888–1958. Kraków: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1958, s. 140, 141.
- ↑ a b Ząbkiewicz (D) 1984 ↓, s. 5.
- ↑ Jan Bezucha: Trudny start. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 34 (325) z 1-10 grudnia 1984.
- ↑ Jerzy Kapłon: Zarys historii Oddziału Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Sanoku. cotg.pttk.pl. [dostęp 2005-07-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-10-05)].
- ↑ Józef Ząbkiewicz. Na łów, na łów towarzyszu mój. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 5, Nr 34 (325) z 1-10 grudnia 1984.
- ↑ Jan Bezucha. 60 lat Koła Łowieckiego „Bieszczady”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 7, Nr 32 (161) z 10-20 listopada 1979.
- ↑ Józef Ząbkiewicz, W latach powojennych. Życie kulturalne. Domy kultury, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 899.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 7, 8-9.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 10.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 35-36.
- ↑ Józef Ząbkiewicz. 40 lat kombatanckiego związku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 14 (485) z 10-20 maja 1989.
- ↑ a b Andrzej Brygidyn. Wierność do końca – dewizą żołnierzy Września (II). „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 12 (246), s. 5, 10-20 września 1982.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 39-40.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 42.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 44.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 44-45.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 46.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 57.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 70.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 79, 85.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 89.
- ↑ a b ZBoWiD 1986 ↓, s. 108.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 161, 263.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 83.
- ↑ Protest mieszkańców Sanoka przeciwko odradzaniu się faszyzmu w NRF. „Nowiny”, s. 1, Nr 11 z 13 i 14 stycznia 1968.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 321.
- ↑ Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 155, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 157, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 163, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Obwieszczenie o wynikach wyborów do rad narodowych w województwie rzeszowskim. „Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie”. Nr 7, s. 110, 30 czerwca 1965.
- ↑ Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 202, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Andrzej Brygidyn, Po przełomie październikowym. W latach powojennych w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 794.
- ↑ Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 2, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 211, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
- ↑ a b Andrzej Brygidyn, Po przełomie październikowym. W latach powojennych w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 799.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 263.
- ↑ Jan Bezucha: (Sub specie aeternitatis) Pamięci prof. dr Włodzimierza Musiała. W: Księga pamiątkowa (obchodów 100-lecia Gimnazjum oraz I Liceum Ogólnokształcącego w Sanoku). Sanok: 1980, s. 99-101.
- ↑ Indeks do Ksiąg Zaślubionych Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku od roku 1911. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 17 (Tom K, poz. 60).
- ↑ Pierwotnie Joanna. Księga przynależnych do gminy Królewskiego Wolnego Miasta Sanoka. s. 79 (poz. 152).
- ↑ Spacer po cmentarzu przy ul. Rymanowskiej. zymon.com.pl. [dostęp 2014-05-17].
- ↑ Komitet Organizacyjny Fundacji Sztandaru. Związek Bojowników o Wolność i Demokrację. Zarząd Koła w Sanoku. 1986, s. 76.
- ↑ Manifestacja pokojowa w Sanoku. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 15 (378) z 20-31 maja 1986.
- ↑ a b Upamiętnić dobro najwyższe!. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 34 (505) z 10-20 grudnia 1989.
- ↑ ZBoWiD 1986 ↓, s. 276.
- ↑ Przedstawiciele Ambasady CSRS z wizytą na Rzeszowszczyźnie. „Nowiny”, s. 1, Nr 269 z 13 i 14 listopada 1965.
Bibliografia
- Józef Ząbkiewicz. Aby nie zginęła pamięć tamtych dni. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 14 (305), s. 3, 10-20 maja 1984.
- Józef Ząbkiewicz. Dzień, który na zawsze pozostanie w pamięci. „Gazeta Sanocka – Autosan”. Nr 14 (305), s. 5, 10-20 maja 1984.
- Jan Bezucha: Trudny start. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 34 (325) z 1-10 grudnia 1984.
- Arnold Andrunik: Rozwój i działalność Związku Bojowników o Wolność i Demokrację na Ziemi Sanockiej w latach 1949-1984. Sanok: 1986, s. 1-335.
- Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka. Kraków: Secesja, 1995. ISBN 83-86077-57-3.
- Edward Zając: Sanockie biografie. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2009, s. 16-20. ISBN 978-83-61043-09-6.
- Archiwum ofiar terroru nazistowskiego i komunistycznego w Krakowie 1939-1956. Jan Bezucha. krakowianie1939-56.mhk.pl. [dostęp 2014-05-14].
- Franciszek Oberc. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X.
Media użyte na tej stronie
Baretka: Krzyż Partyzancki
Autor: User:Jurek281, Licencja: CC BY 3.0
Odznaka Grunwaldzka (zdjęcie pierwotnie wikipedysty Jurek281)
Autor: Lowdown, Licencja: CC BY-SA 3.0
Odznaka „Zasłużony dla Sanoka” przyznana Aleksandrowi Rybickiemu (1978). Źródło: Archiwum Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. "Odznaczenia Aleksandra Rybickiego z okresu międzywojennego i PRL i legitymacje" (zespół 11, sygn. 83).
Autor: Lowdown, Licencja: CC BY-SA 3.0
Grobowiec rodzin Domańskich i Bezuchów na Cmentarzu Centralnym w Sanoku. Nowy nagrobek ustanowiony w 2015.
Jan Bezucha
Baretka: Krzyż Oświęcimski
Baretka: Medal Za udział w wojnie obronnej 1939
Naramiennik podporucznika Wojska Polskiego (1919-39).
Baretka Brązowego Medalu "Za Zasługi dla Łowiectwa"
Autor: Smat, Licencja: CC BY-SA 4.0
Baretka Medalu Pamiątkowego na 20 rocznicę Słowackiego powstania narodowego
Baretka: Złoty Medal Zwycięstwa i Wolności