Janusz Bryczkowski

Janusz Bryczkowski
Data i miejsce urodzenia

19 stycznia 1948
Pisz

Przewodniczący Polskiego Frontu Narodowego
Okres

od 1994
do 1995

Przynależność polityczna

Polski Front Narodowy

Przewodniczący Polskiej Partii Zielonych
Okres

od 1988
do 1992

Przynależność polityczna

Polska Partia Zielonych

Następca

Wiesław Kossakowski

Janusz Bryczkowski (ur. 19 stycznia 1948 w Piszu) – polski polityk o poglądach nacjonalistycznych i przedsiębiorca.

Życiorys

Wykształcenie i działalność zawodowa

W latach 70. podjął nieukończone ostatecznie studia prawnicze. Prowadził zakład handlowy w Olsztynie. Był współwłaścicielem wydawnictwa „Świat”.

W połowie lat 90. był prezesem spółki „Agricost”. W 1994 prokurator przedstawił mu zarzuty zaboru mienia znacznej wartości. W związku z tą sprawą został we wrześniu 1996 zatrzymany przez policję[1], a następnie tymczasowo aresztowany. Z aresztu wyszedł w 1997, za kaucją w wysokości 100 tys. zł[2]. W 2004 został prezesem firmy Trading Investments Sp. z o.o.[3]. Prowadzi interesy w krajach Europy Wschodniej m.in. w Rosji.

Działalność polityczna

Działał w Zjednoczeniu Patriotycznym „Grunwald”[4], które reaktywował wraz z Bohdanem Porębą[5]. W 1988 współtworzył i stanął na czele Polskiej Partii Zielonych, z jej ramienia został w 1990 wybrany na radnego Rady Miejskiej Olsztyna[6]. Zgłosił swą kandydaturę w wyborach prezydenckich w 1990, nie udało mu się jednak zebrać wymaganych 100 tys. podpisów. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski (z listy koalicji Polskiej Partii Ekologicznej i Polskiej Partii Zielonych). W lipcu 1992 został wykluczony z PPZ.

W tym samym roku przystąpił do Związku Zawodowego „Samoobrona” oraz partii Przymierze Samoobrona, niedługo po utworzeniu tego ugrupowania[7]. Objął funkcję wiceprzewodniczącego tej partii. Przed wyborami parlamentarnymi w 1993 był pełnomocnikiem wyborczym utworzonego przez to ugrupowanie KW „Samoobrona-Leppera”. W wyborach tych bez powodzenia kandydował z listy tego komitetu do Sejmu w województwie suwalskim (otrzymał 3443 głosy). W 1994 został wykluczony z Przymierza Samoobrony po dokonaniu nieudanej próby usunięcia ze stanowiska lidera ugrupowania Andrzeja Leppera[8][9][10].

Następnie objął funkcję przewodniczącego Polskiego Frontu Narodowego, zrzeszającego polskie środowiska skinheadów. Utrzymywał bliskie kontakty z Władimirem Żyrinowskim, którego nakłonił do przyjazdu do Polski w 1994. W 1994 powiedział m.in.: żeby zaprowadzić porządek prawny w Polsce, trzeba rozstrzelać milion osób[11].

W 1995 opuścił PFN, na krótko przed jego likwidacją. Ogłosił chęć startu w wyborach prezydenckich w tym samym roku[12], do którego ostatecznie nie doszło ze względu na niezebranie 100 tys. podpisów poparcia.

W marcu 2017 zasiadł w radzie krajowej partii Samoobrona i został skarbnikiem ugrupowania[13]. W 2019 przeszedł do Akcji Zawiedzionych Emerytów Rencistów, zasiadając w jej zarządzie[14].

Przypisy

  1. Bryczkowski wreszcie zatrzymany. rp.pl, 27 września 1996.
  2. Informacje. rp.pl, 9 kwietnia 1997.
  3. Informacje w wyszukiwarce podmiotów w KRS.
  4. Żyrinowski w poniedziałek. rp.pl, 27 stycznia 1994.
  5. Informacje. Lepper składa ofertę współpracy SLD i PSL. rp.pl, 26 listopada 1993.
  6. Kto radnym w Olsztynie, „Gazeta Olsztyńska”, nr 103 (11673), 29 maja 1990, s. 1–2
  7. Od blokady do posady. polityka.pl, 13 lipca 2006.
  8. Jak dzielono „Samoobronę”. rp.pl, 12 września 1994.
  9. Trafiła Kosa na Leppera. polityka.pl, 27 maja 2006.
  10. Kartel Samoobrona. polityka.pl, 20 października 2001.
  11. Wojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski 1980-2002, Warszawa: Świat Książki, 2003, ISBN 83-7391-086-7, OCLC 749339522.
  12. Jeden z dwudziestu. rp.pl, 23 marca 1995.
  13. Wiadomości. samoobrona.org.pl, 19 marca 2017.
  14. Struktury. azer.sos.pl.