Japoński Kościół Prawosławny (Rosyjski Kościół Prawosławny)

Japoński Kościół Prawosławny
日本ハリストス正教会
Ilustracja
Sobór Zmartwychwstania Pańskiego w Tokio
Państwo

 Japonia

Siedziba

Tokio
Nicholai-do, 1-3, 4 Chome, Surugadai, Kanda, Chiyoda-ku, Tokyo, Japan 101

Data powołania

1870
(nadanie autonomii
10 kwietnia 1970)[1]

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Rosyjski Kościół Prawosławny

Sobór

Zmartwychwstania Pańskiego w Tokio

Metropolita

metropolita Tokio i całej Japonii Daniel (Nushiro)

Dane statystyczne
Liczba wiernych

ok. 30 000

Liczba kapłanów

30

Liczba diecezji

3

Liczba parafii

150[1]

Liczba klasztorów

1

Powierzchnia

377 835 km²

Położenie na mapie prefektury Tokio
Położenie na mapie Japonii
Mapa konturowa Japonii, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Siedziba Kościoła”
Ziemia35°41′53,0″N 139°45′55,3″E/35,698056 139,765361
Strona internetowa

Japoński Kościół Prawosławny (jap. 日本ハリストス正教会 Nihon Harisutosu Sei-kyōkai)Cerkiew autonomiczna, wchodząca w skład Patriarchatu Moskiewskiego. Skupia około 30 tysięcy wiernych[2], zamieszkujących na terenie Japonii.

Historia

Prawosławie w Japonii pojawiło się w XIX wieku wraz z rosyjskimi dyplomatami i handlowcami. W 1859 otworzono w Hakodate pierwsze przedstawicielstwo dyplomatyczne Cesarstwa Rosyjskiego w Japonii. Kapelanem konsulatu mianowano hieromnicha Mikołaja (Kasatkina). Głównym jego zadaniem miała być duszpasterska opieka nad personelem placówki, ale wkrótce rozpoczął nieoficjalną misję.

W 1870 władze japońskie wyraziły zgodę na prowadzenie oficjalnej misji. Wówczas Synod Kościoła Rosyjskiego 6 kwietnia 1870 zdecydował erygować rosyjską misję duchowną w Japonii. Głównym jej organizatorem zostaje hieromnich Mikołaj, wkrótce podniesiony do godności archimandryty. Przetłumaczono na język japoński Pismo Święte, Liturgię i inne księgi liturgiczne.

W 1873 zostały uchylone wszystkie zakazy wobec misji, co w znacznym stopniu zdynamizowało jej rozwój. W 1875 wyświęcono na kapłana pierwszego Japończyka, Pawła Sawabe. 30 marca 1880 Synod Kościoła Rosyjskiego podjął uchwałę o powołaniu misyjnego biskupa dla Japonii. Pierwszym biskupem został archimandryta Mikołaj. W 1906 podniesiony do godności arcybiskupa.

Pod koniec życia arcybiskup Mikołaj miał do pomocy 34 kapłanów, 8 diakonów, 116 katechetów. Arcybiskupstwo posiadało 175 cerkwi i domów modlitwy należących do 226 parafii. Liczba wiernych przekroczyła 30 tysięcy.

Po śmierci arcybiskupa Mikołaja w 1912 jego następcą został biskup Sergiusz (Tichomirow) – późniejszy metropolita japoński. Ustawa rządu japońskiego z 1939 ograniczyła działalność misji. Zakładała ona, że główne stanowiska w Kościele muszą być piastowane przez Japończyków. Metropolita Sergiusz złożył urząd i przez dwa lata Kościołem zarządzał protoprezbiter Arseniusz (Iwasawa). W I połowie XX wieku liczba wiernych osiągnęła 90 tys.[2].

W 1941 rodowity Japończyk, Jan Ono, złożył śluby zakonne z imieniem Mikołaj. Następnie został podniesiony do godności metropolity. Po zajęciu Japonii w 1946 przez USA wystosował list do patriarchy Aleksego z prośbą o ponowne włączenie pod jurysdykcję Kościoła macierzystego. Władze amerykańskie nie zezwoliły przedstawicielom patriarchy na wjazd do Japonii w celu kanonicznego uregulowania stosunków kościelnych. Wobec powyższego podporządkowano parafie Kościołowi Prawosławnemu w Ameryce – metropolicie Teofilowi. Biskup Mikołaj przeszedł w stan spoczynku. Zarządzanie przejął przybyły z Pittsburgha w styczniu 1947 biskup Beniamin (Basałyga). Doprowadziło to do podziału Kościoła. Część duchownych pozostała wierna Patriarchatowi Moskiewskiemu.

Do likwidacji rozłamu doszło dopiero w 1964. Wówczas do Tokio przybył biskup woroneski i lipiecki Włodzimierz. W katedrze odprawiono nabożeństwo, podczas którego do kanonicznej i liturgicznej jedności przyjęto duchowieństwo dotychczas podporządkowane biskupom amerykańskim.

W 1969 nadzwyczajny Sobór Kościoła Japońskiego zwrócił się do Kościoła rosyjskiego z prośbą o udzielenie autonomii. W 1970 patriarcha Aleksy I nadał Kościołowi japońskiemu autonomię w ramach Patriarchatu Moskiewskiego. Pierwszym zwierzchnikiem Autonomicznego Kościoła Japonii został arcybiskup Włodzimierz (Nagosski). Od 1972 do 1999 funkcję tę pełnił metropolita Teodozjusz. Obecnie zwierzchnikiem Cerkwi jest arcybiskup Daniel (Nushiro). W listopadzie 1999 odbyła się jego chirotonia biskupia, a 14 maja 2000 intronizacja zwierzchnika Japońskiego Autonomicznego Kościoła, arcybiskupa tokijskiego i metropolity Japonii.

Siedziba metropolity i katedralny sobór pod wezwaniem Zmartwychwstania Pańskiego znajdują się w Tokio.

Struktura Cerkwi

Cerkiew podzielona jest na trzy eparchie: Sendai i wschodniej Japonii z katedrą w Sendai, Kioto i zachodniej Japonii z katedrą w Kioto oraz Tokio. W sumie jest ok. 60 czynnych cerkwi, trzydziestu kapłanów i około 30 tys. wiernych[2]. W prefekturze Chiba znajduje się męski monaster Świętej Zofii.

Lista metropolitów Japonii

Inne jurysdykcje prawosławne w Japonii

W Japonii prowadzi działalność Rumuński Kościół Prawosławny, mający swoje przedstawicielstwo w Tokio oraz parafię w Osace[3].

Przypisy

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Japan location map with side map of the Ryukyu Islands.svg
Autor: Maximilian Dörrbecker (Chumwa), Licencja: CC BY-SA 3.0
Location map of Japan

Equirectangular projection.

Geographic limits to locate objects in the main map with the main islands:

  • N: 45°51'37" N (45.86°N)
  • S: 30°01'13" N (30.02°N)
  • W: 128°14'24" E (128.24°E)
  • E: 149°16'13" E (149.27°E)

Geographic limits to locate objects in the side map with the Ryukyu Islands:

  • N: 39°32'25" N (39.54°N)
  • S: 23°42'36" N (23.71°N)
  • W: 110°25'49" E (110.43°E)
  • E: 131°26'25" E (131.44°E)
Japanese Map symbol (Church).svg
Japanese map symbol "Church". U+26EA
Tokyo Resurrection Cathedral 201000.jpg
Autor: Wiiii, Licencja: CC BY-SA 3.0
Tokyo Resurrection Cathedral, Chiyoda-ku Tokyo japan, designed by Michael A. Shchurupov & Josiah Conder in 1891.
Tokyo-to géolocalisation.svg
(c) Bourrichon (atelier graphique), CC BY-SA 2.0 fr
Blank map of the prefecture of en:Tokyo, for geolocalisation purpose.