Japońskie Powietrzne Siły Samoobrony
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Siły zbrojne | |
Nazwa skrócona | JASDF |
Data utworzenia | |
Proporzec | |
Najwyższe dowództwa | |
Wojskowe | Yoshikari Marumo |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/JASDF_soldiers_with_Type_91.jpg/240px-JASDF_soldiers_with_Type_91.jpg)
Powietrzne Siły Samoobrony (jap. 航空自衛隊 Kōkū Jieitai; ang. Japan Air Self-Defense Force, JASDF) – część Japońskich Sił Samoobrony, utworzonych w 1954 r., odpowiedzialnych za obronę przestrzeni powietrznej kraju oraz inne operacje jak m.in.: patrolowanie obszaru wokół archipelagu, utrzymywanie szerokiej sieci instalacji naziemnego i powietrznego systemu wczesnego ostrzegania.
Siły Powietrzne posiadają własny zespół akrobacji lotniczej – Blue Impulse (jap. ブルーインパルス Burū Inparusu), który był wykorzystywany w celach transportowych w misjach pokojowych ONZ.
W 2014 roku Japońskie Siły Powietrzne posiadały około 350 samolotów myśliwskich zgrupowanych w ośmiu dywizjonach myśliwskich. Dowództwo sił powietrznych mieści się w Fuchū. Podlegają mu samoloty myśliwskie i szturmowe, pociski typu "ziemia-powietrze", samoloty wczesnego ostrzegania oraz radary monitorujące przestrzeń powietrzną.
Historia
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/U.S.-provided_jet_May_15_1955_Yomiuri.png/240px-U.S.-provided_jet_May_15_1955_Yomiuri.png)
Na początku lat 50. XX wieku amerykańskie władze okupacyjne rozpoczęły łagodzenie obostrzeń nałożonych na Japonię po II wojnie światowej. 1 sierpnia 1952 roku utworzono Hoan-chō (Narodową Agencję Bezpieczeństwa), a istniejąca od 15 października 1950 roku Keisatsu-yobitai (Korpus Rezerwy Policyjnej, ang. Japan Police Reserve Corps lub National Police Reserve) przekształcono w Hoan-tai (Narodowe Siły Bezpieczeństwa). W tym samym czasie rozpoczęto przy pomocy armii amerykańskiej tworzenie szkoły lotniczej (kōkū-gakkō). Pierwszymi maszynami, jakie znalazły się na wyposażeniu szkoły było 20 samolotów Aeronca L-3, które w styczniu 1953 roku wymieniono na 35 Stinson L-5 Sentinel. W czerwcu 1954 roku japoński parlament uchwalił ustawy o obronie kraju i siłach samoobrony. Na ich podstawie 1 lipca Narodowa Agencja Bezpieczeństwa została przekształcona w Agencję Obrony (Bōei-chō). Tego samego dnia powołano do życia Jiei-tai (Siły Samoobrony), złożone z trzech komponentów:
- lądowego (rikujō)
- morskiego (kaijō)
- lotniczego (kōkū)
Tym samym 1 lipca 1954 roku stał się oficjalnym dniem utworzenia Japońskich Powietrznych Sił Samoobrony. Od chwili utworzenia ich głównymi zadaniami pozostaje: ochrona niepodległości i bezpieczeństwa kraju, zapewnienie stabilizacji i pokoju w regionie, obrona kraju przed bezpośrednią lub pośrednią agresją. W razie potrzeby także utrzymywanie porządku publicznego, przeciwdziałanie skutkom klęsk żywiołowych i katastrof oraz udział w misjach pokojowych i humanitarnych pod egidą ONZ oraz transport najważniejszych osób w państwie.
Początkowo Siły Powietrzne liczyły zaledwie około 6700 osób personelu i około 150 samolotów amerykańskiej produkcji – szkolnych Beechcraft T-34A Mentor, North American T-6 Texan, Lockheed T-33A oraz transportowych Curtiss C-46 Commando. Już w 1954 roku w firmie Fuji ruszyła licencyjna produkcja samolotów T-34A, w następnym w firmie Kawasaki odrzutowych T-33A, a w 1956 roku w firmie Mitsubishi myśliwców North American F-86F Sabre.
W grudniu 1955 roku utworzono pierwszą jednostkę myśliwską. W styczniu 1958 roku oblatano prototyp odrzutowego samolotu szkolno-treningowego Fuji T-1 – pierwszego samolotu rodzimej produkcji zbudowanego w Japonii po drugiej wojnie światowej i zarazem pierwszego z napędem odrzutowym, który doczekał się seryjnej produkcji. Druga połowa lat 50. XX wieku upłynęła na tworzeniu zrębów organizacji, zaplecza szkoleniowego i technicznego oraz rozbudowie infrastruktury. Do końca dekady Japończycy otrzymali także wyposażone w radar myśliwce przechwytujące F-86D i śmigłowce Sikorsky H-19C.
Na początku lat 60. XX wieku podjęto licencyjną produkcję w zakładach Mitsubishi i wdrożenie do służby naddźwiękowych myśliwców Lockheed F-104J Starfighter. Pierwsza jednostka wyposażona w te samoloty powstała w marcu 1963 roku. W kolejnych latach rozpoczęto tworzenie sieci dozoru powietrznego i systemu wczesnego ostrzegania., rozbudowywano bazy lotnicze i tworzono nowe jednostki. Zakupiono śmigłowce Sikorsky S62-J i Boeing-Vertol 107/CH-46 (te drugie produkowane na licencji w firmie Kawasaki).
W latach 70. XX wieku podjęto produkcję seryjną kilku typów samolotów skontrowanych w Japonii: treningowych Mitsubishi T-2, szkolnych Fuji T-3, uderzeniowych Mitsubishi F-1 i transportowych Kawasaki C-1. W Stanach Zjednoczonych zakupiono licencję na produkcję myśliwców McDonnell Douglas F-4E Phantom II[1]. W listopadzie 1978 roku przeprowadzono pierwsze wspólne japońsko-amerykańskie ćwiczenia lotnicze.
W kolejnej dekadzie kupiono licencję produkcyjną myśliwców przechwytujących McDonnel Douglas F-15J/DJ Eagle i ciężkich śmigłowców transportowych Boeing CH-47J Chinook. Zakupiono również samoloty wczesnego ostrzegania Grumman E-2C Hawkeye i zestawy kierowanych pocisków przeciwlotniczych MIM-104 Patriot. W latach 90 XX wieku rozpoczęto produkcję odrzutowych samolotów szkolno-treningowych Kawasaki T-4 i myśliwców Mitsubishi F-2 oraz licencyjnych śmigłowców Sikorsky UH-60J Black Hawk. Wśród nowych nabytków znalazły się samoloty wczesnego ostrzegania i kontroli sytuacji powietrznej Boeing E-767 i wielozadaniowe BAe 125-800 i Gulfstream IV oraz szkolno-treningowe Beechcraft 400T. W marcu 1994 roku w po raz pierwszy przyjęto w szeregi personelu kobiety. W listopadzie 1998 roku Japońskie Powietrzne Siły Samoobrony po raz pierwszy uczestniczyły we wspólnych ćwiczeniach Morskich Sił Samoobrony z Marynarką Wojenną Rosji w zakresie zadań poszukiwawczo-ratunkowych. W tym samym miesiącu po raz pierwszy odbyły się wspólne ćwiczenia wszystkich rodzajów japońskich sił samoobrony.
Na początku XXI wieku do służby weszły samoloty szkolne Fuji T-7 oraz zakupione w USA latające zbiornikowce Boeing KC-767J. 9 stycznia 2007 roku Agencję Obrony podniesiono do rangi Ministerstwa Obrony (Bōei-shō).
W marcu 2011 roku Japońskie Powietrzne Siły Samoobrony poniosły straty w wyniku tsunami. Najmocniej ucierpiała baza Matsushima w prefekturze Miyagi. Fala powodziowa dokonała poważnych zniszczeń infrastruktury bazy[2].
Od listopada 2011 roku kontyngent składający się z sześciu samolotów transportowych C-130H, dwa latające zbiornikowce KC-767J i Boeing 747-400, bierze udział rotacyjnie w misji humanitarnej w Sudanie Południowym pod patronatem ONZ[3]. W styczniu 2013 roku po atakach przeprowadzonych w Algierii przez islamskich bojowników, Boeing 747-400 ewakuował z tego kraju japońskich obywateli. W marcu 2014 roku dwa samoloty C-130H wzięły udział w międzynarodowej operacji poszukiwania szczątków zaginionego malezyjskiego Boeinga 777 (Lot MH370)[4]. W listopadzie 2015 roku zniesiono ograniczenia dotyczące służby wojskowej kobiet – odtąd mogą one być także pilotami myśliwców.
W służbie jest około 50 tysięcy osób, w tym 47 tysięcy wojskowych i 3200 cywilnych pracowników administracyjnych. Sprzęt składa się niemal z 800 samolotów i śmigłowców różnego typu i przeznaczenia, rozlokowanych w 18 bazach lotniczych na terenie Wysp Japońskich i jednej na Okinawie. W tej liczbie jest około 280 samolotów bojowych. Po zakończeniu zimnej wojny jako źródła zagrożenia dla bezpieczeństwa kraju określa się działania Korei Północnej zmierzające do budowy rakiet balistycznych z głowicami atomowymi oraz rozbudowę potencjału militarnego Chin. Do tego dochodzą wciąż nierozwiązane spory terytorialne: z Rosją o południowe Kuryle, z Koreą Południową o wyspy Takeshima, z Chinami o wyspy Senkaku.
Organizacja
Organem zarządzającym od chwili utworzenia jest Biuro Sztabu Lotnictwa. Od maja 2000 roku jego siedziba znajduje się w Ichigaya, w tokijskiej dzielnicy Shinjuku. Pierwszym szefem Sztabu Lotnictwa został generał Kentarō Uemura, który pełnił tę funkcję od 3 lipca 1956 do 22 sierpnia 2013 roku, kiedy funkcję tę przejął czterogwiazdkowy generał Harukazu Saitō. Podlega on bezpośrednio ministrowi obrony, który sprawuje kontrolę cywilną.
Biuro Sztabu Lotnictwa odpowiada za sprawy personalne, szkoleniowe i techniczne. Składa się z pięciu wydziałów: szkolenia personelu, obrony, wsparcia operacyjnego i wywiadu oraz planowania wyposażenia oraz trzech stanowisk samodzielnych: generalnego inspektora nadzoru, głównego inspektora do spraw prawnych i głównego inspektora do spraw zdrowia. Szefowie sztabów wszystkich rodzajów samoobrony wchodzą w skład utworzonego w marcu 2006 roku Biura Połączonego Sztabu, pełniącego funkcje dowództwa operacyjnego, także podlegającego ministrowi obrony.
Japońskie Powietrzne Siły Samoobrony podzielone są na pięć głównych dowództw oraz kilka samodzielnych jednostek organizacyjnych. Największym i najbardziej rozbudowanym dowództwem jest Dowództwo Obrony Powietrznej, grupującej jednostki myśliwskie, rozpoznawcze, zwiadu elektronicznego, wczesnego ostrzegania i ratownicze. Transportem lotniczym, służbami meteorologicznymi i obsługi technicznej oraz nadzorem ruchu lotniczego zarządza Dowództwo Wsparcia Lotniczego. Jednostki szkolne oraz podoficerskie i techniczne szkoły lotnicze podlegają Dowództwu Szkolenia Lotniczego. Dowództwo Badań i Rozwoju Lotnictwa zajmuje się testowaniem uzbrojenia lotniczego, próbami w locie nowych samolotów i elementów ich wyposażenia, medycyną lotniczą i innymi badaniami. Kwatera Główna Dowództwa Zaplecza Lotniczego odpowiada za kwestie logistyki, w tym zakupy, magazynowanie i dystrybucja paliwa, uzbrojenia, części zamiennych i innego sprzętu niezbędnego do funkcjonowania.
Spośród pozostałych samodzielnych jednostek organizacyjnych do najważniejszych należą: Skrzydło Łączności i Systemów Lotniczych, Grupa Żandarmerii Lotniczej, Grupa Zabezpieczenia Lotnictwa, Centralna Grupa Baz Lotniczych, Centralna Orkiestra Lotnicza, Akademia Lotniczych Sił Samoobrony i Muzeum Lotniczych Sił Samoobrony.
Flota powietrzna podzielona jest na:
- Północne Siły Obrony Powietrznej, główne bazy: Misawa i Aomori;
- Zachodnie Siły Obrony Powietrznej, główne bazy: Kasuga i Fukuoka;
- Centralne Siły Obrony Powietrznej, główne bazy: Iruma i Saitama);
- Południowo-zachodnie Siły Obrony Powietrznej, główne bazy: Naha i Okinawa.
- Minister Obrony
- Dowódca Sił Powietrznych
- Naczelne Dowództwo Sił Powietrznych: Fuchū, Tokio
- Północne Siły Obrony: Misawa, Aomori
- Centralne Siły Obronne: Iruma, Saitama
- Zachodnie Siły Obronne: Kasuga, Fukuoka
- 5. Skrzydło Powietrzne (Baza Lotnicza Nyutabaru: 301SQ=F-4EJ)
- 8. Skrzydło Powietrzne (Baza Lotnicza Tsuiki: 304SQ=F-15 6SQ=F-2)
- Zachodnia Baza Ostrzegawczo-Kontrolna
- 2. Grupa Obrony Rakietowej
- Południowo-Zachodnie Siły Powietrzne: Naha, Okinawa
- 83. Skrzydło Powietrzne (Baza Lotnicza Naha: 302SQ=F-4EJ)
- Południowo-zachodnia Baza Ostrzegawczo-Kontrolna
- 5. Grupa Obrony Rakietowej
- Grupa Szybkiego Reagowania: Misawa (E-2C) Hamamatsu (E-767)
- Taktyczna Grupa Zwiadowcza: Hyakuri (RF-4E,RF-4EJ)
- Taktyczna Grupa Treningu Powietrznego: Nyutabaru (F-15)
- Taktyczna Grupa Treningu Obronnego: Hamamatsu, Chitose
- Komendantura Powietrznych Lotów (Iruma: U-4, YS-11EA, YS-11EB, T-4, EC-1)
- Dowództwo Wspomagania Powietrznego: Fuchū, Tokio
- Skrzydło Ratownicze (UH-60J, U-125A, CH-47J, V-107)
- 1. Skrzydło Taktyczne (Baza Lotnicza Komaki: 401SQ=C-130H 404SQ=KC-767J (od 2007))
- 2. Skrzydło Taktyczne (Baza Lotnicza Iruma: 402SQ=C-1, U-4)
- 3. Skrzydło Taktyczne (Baza Lotnicza Miho: 403SQ=C-1, YS-11NT/P)
- Grupa Nadzoru Ruchu
- Grupa Przewidywania Pogody
- Eskadra Posiłkowa (Baza Lotnicza Iruma: U-125, YS-11FC)
- Specjalna Grupa Transportu (Baza Lotnicza Chitose: B747-400)
- Dowództwo Treningowe: Hamamatsu, Shizuoka
- 1. Skrzydło Powietrzne (Baza Lotnicza Hamamatsu: 31SQ=T-4 32SQ=T-4)
- 4. Skrzydło Powietrzne (Baza Lotnicza Matsushima: 21SQ=F-2 11SQ=T-4Burū Inparusu)
- 11. Skrzydło Treningowe (Baza Lotnicza Shizuhama: 1SQ=T-3, T-7 2SQ=T-3,T-7)
- 12. Skrzydło Treningowe (Baza Lotnicza Hofu kita: 1SQ=T-7 2SQ=T-7)
- 13. Skrzydło Treningowe (Baza Lotnicza Ashiya: 1SQ=T-4 2SQ=T-4)
- Skrzydło Prostego Lotniczego Treningu
- Eskadra Treningu Lotniczego (Baza Lotnicza Nyutabaru: F-15, T-4)
- Baza Treningu Ratowniczego
- Lotnicza Szkoła oficerska
- 1.,2.,3.,4. i 5. Szkoły Techniczne
- Dowództwo Testowe: Iruma, Saitama
- Dowództwo Koordynacji (Gifu: F-15, F-2 C-1FTB, F-4EJ-kai T-3 T-4)
- Baza Nadzoru Elektronicznego
- Laboratorium Medyczne
- Dowództwo Nadzoru Produkcyjnego: Jujō, Tokio
- 1., 2., 3. i 4. Bazy Zaopatrzeniowe
- College Lotniczy
- Skrzydło Komunikacji
- Skrzydło Naprawcze
- Centralna Grupa Baz Powietrznych
- Inne
- Naczelne Dowództwo Sił Powietrznych: Fuchū, Tokio
- Dowódca Sił Powietrznych
Stopnie wojskowe
Grafika | Nazwa japońska | Odpowiednik amerykański | Odpowiednik polski |
---|---|---|---|
Shōkan (generałowie) | |||
![]() | kūshō | General | generał |
![]() | sora shō ho | Lieutenant General | generał broni/generał dywizji |
![]() | kūshōho | Major General | generał broni |
Sakan (oficerowie starsi) | |||
![]() | ittō kūsa | Colonel | pułkownik |
![]() | nitō kūsa | Lieutenant Colonel | podpułkownik |
![]() | santō kūsa | Major | major |
Ikan (oficerowie młodsi) | |||
![]() | ittō kūi | Capitan | kapitan |
![]() | nitō kūi | First Lieutenant | porucznik |
![]() | santō kūi | Second Lieutenant | podporucznik |
Jun'i (starsi podoficerowie) | |||
![]() | junkūi | Warrant Officer | chorąży |
Sō (młodsi podoficerowie) | |||
![]() | kūsōchō | Chief Master Sergeant | starszy sierżant |
![]() | ittō kūsō | Master Sergeant | sierżant |
![]() | nitō kūsō | Technical Sergeant | starszy kapral |
![]() | santō kūsō | Staff Sergeant | kapral |
Shi (szeregowi) | |||
![]() | kūshichō | Airman 1st class | brak odpowiednika |
![]() | ittō kūshi | Airman 2nd class | starszy szeregowy |
![]() | nitō kūshi | Airman 3rd class | szeregowy |
Numery ewidencyjne
Samoloty i śmigłowce oznaczane są sześciocyfrowymi numerami ewidencyjnymi w postaci XY-ZABC, malowanymi po obu stronach usterzenia pionowego samolotów lub kadłuba śmigłowców. Ostatnie trzy cyfry (AAA) powtarzane są po obu stronach przedniej części kadłuba. Pierwsza cyfra numeru (X) to ostatnia cyfra roku, w którym przyjęto do służby dany egzemplarz samolotu lub śmigłowca. W przypadku opóźnienia terminu dostarczenia, cyfra ta ulega zmianie. Kolejna cyfra numeru (Z) oznacza rodzaj (konfigurację) samolotu lub śmigłowca według następującego klucza:
- 0 - samoloty szkolne z silnikami tłokowymi (obecnie nieużywana)
- 1 - samoloty transportowe
- 2 - nie używana
- 3 - inne samoloty
- 4 - śmigłowce
- 5 - turbośmigłowe i odrzutowe samoloty szkolne
- 6 - samoloty rozpoznawcze
- 7 - dzienne samoloty myśliwskie (obecnie nie używana)
- 8 - myśliwce wielozadaniowe z radarem
- 9 - nie używana
Z kolei trzy ostatnie cyfry (ABC) tworzą numer indywidualny danego samolotu lub śmigłowca.
Wyposażenie
Najliczniejszą i najważniejszą grupę samolotów stanowią myśliwce. Podstawowym myśliwcem obrony powietrznej jest F-15J. Japonia jest największym użytkownikiem samolotów tego typu po Stanach Zjednoczonych. Proces modernizacji stopniowo do standardu F-15J kai, obejmujący instalację zintegrowanego systemu walki elektronicznej i łącza wymiany danych z funkcją obrazowania sytuacji taktycznej oraz unowocześnienie oprogramowania radaru i komputera misji. W marcu 2013 roku piloci rozpoczęli testowanie gogli noktowizyjnych. Trwają pracę nad zintegrowaniem nowych wersji kierowanych pocisków rakietowych powietrze-powietrze krótkiego zasięgu AAM-5B i średniego zasięgu AAM-4B.
Flotę F-15J/DJ uzupełniają myśliwce Mitsubishi F-2. Od kilku lat również prowadzona jest ich stopniowa modernizacja mająca na celu zwiększenie ich możliwości bojowych. Obejmuje ona wymianę radaru, instalację cyfrowego systemu łączności oraz przystosowanie samolotów do przenoszenia pocisków rakietowych powietrze-powietrze średniego zasięgu AAM-4B i bomb JDAM naprowadzanych systemem GPS. Na budżet 2020 roku zaplanowano początek wprowadzania do uzbrojenia myśliwców F-2 najnowszych przeciw okrętowych pocisków rakietowych ASM-3 o zasięgu około 150 kilometrów. Podczas tsunami w marcu 2011 roku uszkodzenia odniosło 18 samolotów. Początkowo tylko sześć maszyn uznano za nadające się do remontu, ale w roku budżetowym 2013 zdecydowano się na remont kolejnych siedmiu. Samoloty mają powrócić do służby odpowiednio do końca 2016 i 2018 roku. Tym samym pięć egzemplarzy zostanie ostatecznie spisanych ze stanu.
Sześćdziesiąt wysłużonych myśliwców F-4EJ zostanie około 2021 roku zastąpionych przez wielozadaniowe samoloty bojowe Lockheed Martin F-35A Lightning II. Decyzję o zakupie podjęto w grudniu 2011 roku. Pierwsze cztery maszyny będą wyprodukowane w Stanach Zjednoczonych, a pozostałe w zakładach Mitsubishi. Decyzja w sprawie japońskiego udziału przemysłu zapadła w marcu 2013 roku. Pierwsze F-35A mają zostać dostarczone w roku finansowym 2017, a dostawy mają trwać do 2023 roku. Do tej pory 16 egzemplarzy F-35A, a kolejne sześć ma być zamówionych w budżecie na 2016 roku.
Wysokie zainteresowanie zakupem myśliwców piątej generacji Lockheed Martin F-22A Raptor, które miały zastąpić F-15J. Japoński rząd zadeklarował gotowość pokrycia części kosztów przywrócenia linii montażowej F-22A, gdyby amerykańska administracja wyraziła zgodę na eksport tych samolotów. Z racji braku efektów podjęto pracę nad własnym myśliwcem. Pierwszym krokiem było skonstruowanie ATD-X. Planowany jest zakup czterech dodatkowych samolotów wczesnego ostrzegania Northrop Grumman E-2D Advanced Hawkeye, które uzupełnią 13 posiadanych obecnie E-2C. Pierwszy egzemplarz E-2D zamówiono w roku budżetowym 2015, a drugi 2016. Ponadto wszystkie cztery samoloty wczesnego ostrzegania i kontroli sytuacji powietrznej E-767 zostaną zmodernizowane przez instalację nowego oprogramowania. Aby uzupełnić flotę samolotów tankujących planowany jest zakup trzech nowych samolotów.
Podstawę transportu stanowią odrzutowe samoloty transportowe Kawasaki C-1. W tym jeden służący jako latająca hamownia dla nowych silników. Od kilku lat trwają próby w locie nowego samolotu Kawasaki XC-2. Od roku budżetowego 2011 złożono zamówienia na osiem seryjnych samolotów C-2. Na rok budżetowy 2016 planowany jest zakup kolejnego aby docelowo osiągnąć ilość 30 sztuk C-2 co pozwoli wycofać C-1. W 2014 roku wycofano ze służby jeden samolot YS-11P. Planowany na rok budżetowy 2018 jest wycofanie Boeingów 747-400 używanych do przewozu VIP-ów i ich zastąpienie samolotami Boeing 777-300ER.
Amerykański Departament Stanu potwierdził możliwość sprzedaży do Japonii 3 bezzałogowych powietrznych rozpoznania strategicznego Northrop Grumman RQ-4 Global Hawk Block 30. W pakiecie szacowanym na 1,2 mld USD znajduje się również 16 systemów nawigacyjnych oraz 3 zestawy czujników EISS (Enhanced Integrated Sensor Suite), w skład których wchodzą: radar SAR, wskaźnik ruchomych celów naziemnych GMTI oraz głowica rejestrująca cyfrowy obraz w paśmie widzialnym i zakresie podczerwieni. Japońskie Siły Samoobrony przedłożyły Global Hawki nad oferowany przez General Atomics bsl MQ-9 Guardian ER[5].
Samoloty | ||||
---|---|---|---|---|
Zdjęcie | Nazwa | Wersja | Ilość | Uwagi |
Myśliwce | ||||
![]() | Mitsubishi F-15 | F-15J F-15DJ | 151 42 | F-15DJ – wariant dwumiejscowy |
![]() | Mitsubishi F-2 | F-2A F-2B | 62 19 | F-2B – wariant dwumiejscowy |
![]() | Lockheed Martin F-35 Lightning II | 10 | ||
AWACS | ||||
![]() | Grumman E-2 Hawkeye | E-2C | 13 | |
![]() | Boeing E-767 | E-757 | 4 | |
Walki elektronicznej | ||||
Kawasaki C-1 | C-1 ECM | 1 | ||
![]() | NAMC YS-11 | YS-11EB | 4 | |
Tankowce | ||||
![]() | Boeing KC-767 | 4 | ||
(c) z tanuki, CC BY 3.0 | Lockheed KC-130H Hercules | 1 | ||
Transportowe | ||||
(c) 防衛省・自衛隊ホームページ, CC BY 4.0 | Beechcraft King Air | Beech King Air C90 | 5 | |
![]() | Boeing 747 | Boeing 747-47C | 2 | VIP |
![]() | Gulfstream IV | 5 | VIP | |
![]() | Kawasaki C-1 | C-1A | 26 | |
![]() | Kawasaki C-2 | 2 | ||
![]() | Lockheed C-130 Hercules | H | 15 | |
![]() | NAMC YS-11 | 4 | ||
Poszukiwawcze | ||||
![]() | Raytheon U-125 | A | 27 | |
Kartograficzne | ||||
![]() | Raytheon U-125 | 3 | ||
![]() | NAMC YS-11 | 3 | ||
Szkolno-treningowe | ||||
![]() | Fuji T-3 | 50 | ||
![]() | Fuji T-7 | 48 | ||
![]() | Kawasaki T-4 | 203 | ||
![]() | Raytheon Hawker T-400 | 13 | ||
![]() | NAMC YS-11 | 3 | ||
Śmigłowce | ||||
![]() | Mitsubishi UH-60 | J | 41 | |
![]() | Kawasaki CH-47 | J | 19 | SAR |
Lotnictwo Wojsk Lądowych
Podstawowym uzbrojeniem przeciwlotniczym są baterie MIM-104 Patriot (PAC-2 i PAC-3), które zastąpiły rakiety Nike J.
Przypisy
- ↑ samolotypolskie.pl - McDonnell Douglas F-4 "Phantom II", www.samolotypolskie.pl [dostęp 2016-04-05] .
- ↑ Japonia straciła eskadrę myśliwców, dlapilota.pl [dostęp 2016-04-06] .
- ↑ Japońskie Siły Samoobrony w Sudanie Południowym, Konflikty.pl [dostęp 2016-04-06] (pol.).
- ↑ Lot MH370: po sześciu dniach nic nie wiemy, euronewspl [dostęp 2016-04-06] [zarchiwizowane z adresu 2016-04-18] .
- ↑ US Approves $1.2B Global Hawk Sale to Japan, Defense News [dostęp 2016-04-18] .
Media użyte na tej stronie
A U.S.-provided jet of the Japan Self-Defense Forces
Autor:
Flag of the Japan Air Self-Defense Force (since 2001).
Roundel of the Japan Air Self-Defense Force.
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
旅客機B-767をベースに、警戒管制システムを搭載した新型の早期警戒管制機がE-767です。速度性能に優れ、航続時間が長いので、遠隔地まで飛行して長時間の警戒が可能です。さらに高高度での警戒もできるので見通し距離が長いなど、優れた飛行性能と警戒監視能力を持っています。主な装備は、3次元方式の捜索用レーダー、味方識別装置、通信装置、航法装置、コンピュータ、状況表示装置など。平成12年から運用を開始しています。
JASDF_Technical_Sergeant_insignia
Autor:
Autor: M Radzi Desa, Licencja: GFDL 1.2
The government aircraft of Japan (Japanese Air Force One and Two). Boeing 747-400
JASDF_Major_General_insignia
JASDF_Captain_insignia
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
中等練習機T-4は昭和56年から開発に着手され、60~62年度の間に技術・実用試験を実施しました。量産初号機が63年9月に教育航空部隊1空団に配備され、続く2号機の配備で同年10月、臨時T-4教育飛行隊を編成、教官養成を始めました。脱出装置の一つであるキャノピー破砕方式や機上酸素発生装置を備え、さらに炭素系複合材などの新技術を採用しており、信頼性、整備性に優れた純国産の航空機です。平成元年に31教育飛行隊が、2年には32飛行隊が編成されたことで、基本操縦課程はT-4が全てを担うことになりました。
YOKOTA AIR BASE, Japan -- U.S. and Japanese leaders cut the ribbon during the opening ceremony for the new Japan Air Self-Defense Force Air Defense Command Headquarters March 26, 2012. The ADC headquarters, which conducts command and control operations to defend Japanese airspace, was relocated from Fuchu Air Base, Japan, as part of the 2002 Defense Policy Review Initiative, a bilateral process to enhance the U.S.-Japan Security Alliance and address force realignments in the Pacific. (U.S. Air Force photo/Staff Sgt. Samuel Morse)
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
電波により航空機の航行を援助するための施設である、自衛隊の「航空保安無線施設」の機能の状態を点検するのが「飛行点検機」です。U-125は平成2年度の予算で1機の調達を開始し、計3機を取得しました。その特徴は、低高度から高高度までの飛行点検が可能で、自動飛行点検装置(米国製のAFIS)を搭載していることです。原型は英国ブリティッシュ・エアロスペース社の「BAe125-800」です。
Autor: Motokoka, Licencja: CC BY-SA 4.0
富士 T-3 初等練習機。かかみがはら航空宇宙博物館。
JASDF_Warrant_Officer_insignia
The pilot of F-2A (514) prepares for take-off at Andersen Air Force Base, Guam, June 20, 2007. The JASDF are participating in Exercise Cope North, a bilateral field training exercise conducted to increase combat readiness and interoperability between the armed forces of the United States and Japan. (U.S. Air Force photo by Senior Airman Miranda Moorer)
(c) z tanuki, CC BY 3.0
Demonstration of air-to-air refueling , 空中給油のデモンストレーション
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
E-2C早期警戒機の役割は多岐にわたります。低空侵入機の早期発見、そしてその対処の迅速化、陸・海部隊との作戦連携、捜索・救難・指揮の円滑化、陸上レーダーサイト機能の代替、通信の中継など、航空作戦を効果的に遂行する使命を担っています。昭和62年から実戦配備され、現在13機が運用されています。また米海軍が配備しているE-2CグループⅡの性能向上型であるホークアイ2000と同等機能にアップグレートされた改修型機は、平成17年から部隊配備されています。
JASDF_Senior_Master_Sergeant_insignia
JASDF_Staff_Sergeant_insignia
Autor: Shusuke Kasamatsu, Licencja: CC BY-SA 2.0
Iruma Air Base Festival 2015
(c) Marek Slusarczyk, CC BY 3.0
Aerial view of Ibaraki Airport / Hyakuri Air Base, Japan.
JASDF_Lieutenant_General_insignia
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
YS-11は、T-1ジェット練習機とともに、日本の航空技術陣の手で生まれた戦後初の国産中型輸送機です。第三次防衛計画末までにP型(人員輸送)4機、PC型(貨物・人員混載)1機、FC型(飛行点検機)1機、C型(貨物専用)7機の計13機を取得しました。なお、C型は物資の空中投下はできますが空挺降下はできません、また、航空自衛隊では、この13機で装備を打ち切っています。
In Narashino,Japan,JGSDF 1st Airborne Brigade 2009 first drop manuver.11-Jan-2009.JASDF C-130&Paratroopers.Taken by Los688.PD-self
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
米国ボーイング社製の旅客機B767-200ERを改造したもので、20年度に実用試験、21年度に運用試験を経て、22年度から本格運用を開始しました。空中給油機としては世界初の遠隔視認装置を採用し、機体底部の5台のカメラを使い操縦席後部に位置する操作卓で給油口から伸びる約6mのパイプの位置を確認しながら戦闘機への給油ができます。
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
CH-47Jは、航空基地間の幹線航空輸送を担う輸送ヘリコプター。主要航空基地と点在しているレーダーサイト等へ必要器材などを運びます。昭和59年の1機を皮切りに調達に着手、61年度に初号機を取得し、現在約15機を保有しています。なお、平成11年度以降の取得機については、大型燃料タンク、気象レーダー、地図表示装置、2重化慣性航法装置(GPS内蔵)、床レベリング装置などを装備しています。
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
F-4EJは、米空軍のF-4Eを改造した戦闘機で、日本での運用には不必要な装備を取り除き、データ・リンクを載せて要撃戦闘機タイプにしたものです。昭和56年度に生産は完了、その後、航空自衛隊の防空能力の向上・近代化の一環として、F-4EJの改修に着手しました。(F-4EJ(改))。そして、56年度から6年間、試改修・実用試験を行い、量産改修されました。 改修の主な内容は、レーダー、FCS(火器管制)システムの近代化、航法、通信能力の向上、搭載ミサイルの近代化、爆撃機能の向上などです。
Autor: Tosaka, Licencja: CC BY 3.0
Air Defense Identification Zone (Japan)
Autor: Matti Blume, Licencja: CC BY-SA 4.0
Kawasaki C-2 at Paris Air Show 2019
Roundel of the Japan Air Self-Defense Force in low visibility format.
Autor: Hunini, Licencja: CC BY-SA 3.0
航空自衛隊 EC-1電子戦訓練機(78-1021号機) 正面。 08年11月30日 航空自衛隊岐阜基地にて。
A Japan Air Self Defense Force F-15 (F-15DJ) in flight, as viewed from the boom operator position of a U.S. Air Force KC-135 from the 909th Air Refueling Squadron, Kadena Air Base, after being refueled during air refueling training July 30.
JASDF_Captain_insignia
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
T-400は、新人操縦者の養成増加に対応するとともに、輸送機、救難機など飛行教育の効率性や質を向上するために導入された基本操縦練習機。航空自衛隊の練習機としては初めての“並列座席型航空機”であり、輸送機や救難機など、多座席型航空機の基礎的な運航形態(クルー・コーディネーションと呼びます)の教育実施に適した航空機です。最新の計器表示システム、航法機器を装備しており、高い信頼性、整備性を有しています。平成7年、同機8機で3輸空41教育飛行隊を新しく編成しました。
JASDF_General_insignia
JASDF_First_Lieutenant_insignia
JASDF_Captain_insignia
JASDF_Airman 3rd Class_insignia
Emblem of the Japan Air Self-Defense Force
JASDF_Master_Sergeant_insignia
Autor: Cp9asngf, Licencja: CC BY-SA 3.0
航空自衛隊松島基地航空祭で地上展示された、航空自衛隊松島救難隊のU-125A 松島救難隊創設50周年記念塗装機
JASDF_Airman_1st_Class_insignia
Autor: 防衛省, Licencja: CC BY 4.0
The first F-35A airframe constructed in Japan.
EIELSON AIR FORCE BASE, Alaska -- Staff Sgt. Kenichira Watanabe (Left), Staff Sgt. Kensuke Hamanishi (Right), missile operator, Japanese Air Self Defense Force, watches for enemy aircraft on the Pacific Alaskan Range Complex on July 24 during Red Flag-Alaska 07-3. With 67,000 square miles of rugged terrain, Japanese Forces are able to train tracking low flying aircrafts against a mountain back drop; this type of training is unavailable to them at their home station.
JASDF_Airman 2nd Class_insignia
Autor: Rikujojieitai Boueisho, Licencja: CC BY-SA 3.0
- Title 11_10_013_R.JPG
- Album 自衛隊記念日 観閲式(Parade of Self-Defense Force)
- 平成22年度自衛隊記念日 観閲式(Parade of Self-Defense Force)
Autor: 航空自衛隊, Licencja: GJSTUv1
YS-11は、T-1ジェット練習機とともに、日本の航空技術陣の手で生まれた戦後初の国産中型輸送機です。第三次防衛計画末までにP型(人員輸送)4機、PC型(貨物・人員混載)1機、FC型(飛行点検機)1機、C型(貨物専用)7機の計13機を取得しました。なお、C型は物資の空中投下はできますが空挺降下はできません、また、航空自衛隊では、この13機で装備を打ち切っています。
JASDF_Second_Lieutenant_insignia
JASDF_Captain_insignia