Jerzy Podoski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 21 lipca 1900 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 3 stycznia 1942 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1918–1934 i 1939–1942 |
Siły zbrojne | |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() |
Jerzy Podoski (ur. 21 lipca 1900 w Monastyryszczach[1], zm. 3 stycznia 1942 w Lizbonie[2]) – kapitan dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, mistrz świata w strzelectwie (1931), bronioznawca.
Życiorys
Młodość
Był synem Tytusa i Jadwigi z Kalm-Podoskich. Był uczniem gimnazjum polskiego w Kijowie. Wiosną 1918 wstąpił w szeregi Polskiej Organizacji Wojskowej, w ramach Komendy Naczelnej nr 3 w Kijowie. W 1918 przerwał naukę i wstąpił do Wojska Polskiego, służył w dywizjonie ułanów w szeregach 4 Dywizji Strzelców Polskich. W 1919 zdał egzamin maturalny w Szkole Rady Głównej Opiekuńczej w Warszawie. W tym samym roku został ordynansem Edwarda Śmigłego-Rydza, był też łącznikiem przy alianckiej misji wojskowej działającej pograniczu polsko-litewskim[2].
Kariera wojskowa i działalność zawodowa do 1939
Od 1 października 1919 do 1 czerwca 1920 był uczniem 20. klasy Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Po ukończeniu szkoły pozostał w niej na stanowisku oficera ordynansowego komendanta, a w następnym roku został asystentem taktyki[3]. Pełniąc służbę w szkole pozostawał oficerem 21 Pułku Piechoty[4]. Ukończył również kurs we Francji.
Z dniem 1 stycznia 1922 został awansowany do stopnia porucznika. Od lutego 1922 do marca 1924 był wykładowcą broni małokalibrowej w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Następnie został przydzielony do 6 Pułku Strzelców Podhalańskich i skierowany na pięciomiesięczny kurs do Centralnej Szkoły Strzelniczej, w której pozostał do jesieni 1926 jako referent i instruktor w dziale doświadczalnym. W latach 1926-1928 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 31 października 1928, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 28 Dywizji Piechoty w Warszawie na stanowisko oficera sztabu[5]. Z dniem 1 listopada 1930 został przeniesiony do Oddziału II Sztabu Głównego[6][7]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany kapitanem ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 roku i 200. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie[9]. Pełnił tam służbę na stanowisku kierownika wyszkolenia. Z dniem 30 listopada 1934 został przeniesiony w stan spoczynku[10].
Po odejściu ze służby wojskowej pracował w Pracowni Broni Małokalibrowej w Instytucie Badania Materiałów Uzbrojenia, od lutego 1935 do sierpnia 1939 w Wydziale Oświatowym Polskiego Radia, w dziale Audycji Żołnierskich. Od 1933 był członkiem zarządu Stowarzyszenia Przyjaciół Muzeum Wojska[2].
Strzelectwo
Był specjalistą w zakresie ręcznej broni palnej. Opublikował książki Karabinki małokalibrowe i ich użycie (1926)[11], ABC strzelania. Instrukcja (1929)[12], Pistolet w walce i sporcie (1928), Strzelanie. Podręcznik dla początkujących o zawodników (1934). Publikował także w Przeglądzie Strzeleckim i Łuczniczym, Bellonie, Przeglądzie Piechoty, Broni i Barwie[2].
W 1931 został mistrzem świata indywidualnie w konkurencji karabin małokalibrowy 100/200m leżąc (30+30), a także drużynowo w konkurencji biegnący jeleń 100 m - 50 strzałów, a także srebrny medal drużynowo w konkurencji biegnący jeleń 100 m - 25 dubletów [13].
II wojna światowa
W sierpniu 1939 został zmobilizowany i przydzielony do Polskiej Misji Wojskowej przy Naczelnym Dowództwie Sprzymierzonych w Paryżu, do którego dotarł 10 września 1939. Od października 1939 pełnił służbę w Sztabie Naczelnego Wodza w charakterze tłumacza. Cierpiał na postępującą chorobę płuc, w związku z czym w celu zmiany klimatu został skierowany na stanowisko zastępcy attaché wojskowego w Lizbonie. Tam zmarł 3 stycznia 1942[2].
Ordery i odznaczenia
- Medal Niepodległości (16 września 1931)[14]
- Srebrny Krzyż Zasługi (10 marca 1932)[15]
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)[16]
Przypisy
- ↑ Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy polskich sił zbrojnych na obczyźnie w latach 1939-1946, wyd. Instytut Historyczny im. Generała Sikorskiego, Londyn 1952, s. 31
- ↑ a b c d e Polski Słownik Biograficzny, Tom XXVII, Warszawa 1982-1983 (biogram autorstwa Wincentego Chrząszczewskiego), s. 163-164
- ↑ Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 396, 399, 448.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 87, 823.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 364.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 295.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 422.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 333.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 416.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 285.
- ↑ Jerzy Podoski , Karabinki małokalibrowe i ich użycie, wyd. 1926, polona.pl [dostęp 2019-07-23] .
- ↑ Jerzy Podoski , A.B.C. strzelania, wyd. 1929, polona.pl [dostęp 2019-07-23] .
- ↑ Zestawienie medali i medalistów Igrzysk Olimpijskich, mistrzostw świata, mistrzostw Europy w strzelectwie sportowym. [dostęp 2018-06-25]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-04-18)].
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 218, poz. 296 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 62, poz. 80 „za zasługi na polu sportu strzeleckiego” - jako Jerzy Podolski.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 243.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Wacław Lenkiewicz, Andrzej Sujkowski, Hugo Zieliński: Księga Pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: Szkoła Podchorążych Piechoty, 1930.
Media użyte na tej stronie
Poland badge. Second World War period Polish Army (post-1939 Free Polish Army) shoulder title.
Naramiennik kapitana Wojska Polskiego (1919-39).