Jerzy Sochocki
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 1 kwietnia 1895 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 14 października 1974 |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne |
|
Formacja | |
Jednostki | |
Stanowiska | dowódca batalionu saperów |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Jerzy Józef Jan Sochocki (ur. 1 kwietnia 1895[1][2] we Lwowie, zm. 14 października 1974 w Birmingham) – oficer saperów Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych, w 1964 mianowany przez Prezydenta RP na uchodźstwie generałem brygady.
Życiorys
Jerzy Sochocki urodził się 1 kwietnia 1895 roku we Lwowie, w rodzinie Jana, urzędnika Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie, i Malwiny z domu Jägermann. Brat Czesław (ur. 1907), porucznik kawalerii, został zamordowany wiosną 1940 roku w Katyniu[3].
W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 3 i 6 pułku piechoty Legionów Polskich. W listopadzie 1915 roku wcielony został do cesarskiej i królewskiej armii. Walczył na froncie włoskim i tam dostał się do niewoli. Po ucieczce z niewoli przedostał się do Francji. W grudniu 1918 roku przyjęty został do Armii Polskiej we Francji i przydzielony do batalionu saperów, z którym w maju 1919 roku wrócił do kraju.
Od maja 1919 do marca 1923 roku dowodził kompanią i pełnił obowiązki dowódcy XVIII batalionu saperów. W kwietniu 1923 roku został przeniesiony z 1 pułku saperów do 4 pułku saperów w Sandomierzu na stanowisko dowódcy X batalionu saperów[4]. 31 marca 1924 roku awansował na majora. W sierpniu 1925 roku powierzono mu pełnienie obowiązków zastępcy dowódcy 6 pułku saperów w Przemyślu. Od stycznia do lipca 1929 roku był słuchaczem kursu w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu przydzielony został do dowództwa 3 Brygady Saperów w Poznaniu. 14 stycznia 1931 roku został przydzielony na IV dwunastomiesięczny kurs fortyfikacyjny przy Szkole Podchorążych Inżynierii w Warszawie[5]. W marcu 1932 roku został przeniesiony z dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII do Szefostwa Fortyfikacji Grudziądz na stanowisko szefa[6]. 15 września 1933 roku został szefem Fortyfikacji Toruń[7]. 27 czerwca 1935 roku został podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[8]. W kwietniu 1936 przydzielony został do sztabu inspektora saperów i szefa fortyfikacji, generała brygady Mieczysława Dąbkowskiego. Służbę na tym stanowisku pełnił do wybuchu II wojny światowej.
W kampanii wrześniowej 1939 roku służył w Dowództwie Saperów Naczelnego Dowództwa. Po zakończeniu kampanii internowany w Rumunii, uciekł. W 1940 roku dostał się do Francji, potem do Wielkiej Brytanii. Pełnił służbę w Polskich Sił Zbrojnych. Od czerwca 1940 roku, w Szkocji kierował Grupą Fortyfikacyjną w 10 Brygadzie Kawalerii. W październiku tego roku objął dowództwo batalionu saperów I Korpusu. W listopadzie 1941 roku przeniesiony został do Brygady Szkolnej.
W następnym roku skierowany został do służby w Armii Polskiej na Bliskim Wschodzie. W czerwcu 1942 roku mianowany został dowódcą 10 batalionu saperów. Na jego czele odbył kampanię włoską. Walczył i odznaczył się pod Monte Cassino i Ankoną. 1 marca 1944 roku awansował na pułkownika. W czerwcu 1945 roku objął dowództwo Grupy Saperów 2 Korpusu. Od marca do maja 1947 roku dowodził Bazą 2 Korpusu. Po przeniesieniu z Włoch do Wielkiej Brytanii został zdemobilizowany.
Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Osiedlił się w Birmingham. Pełnił funkcję delegata rządu RP na Midlandy[9]. Był prezesem Koła Związku Ziem Wschodnich w Birmingham[9].
Zmarł 14 października 1974 roku w Birmingham[9]. Pochowany na cmentarzu Handsworth.
Od 1921 jego żoną była Adela z domu Mikulaschek, z którą miał syna Jerzego Jana (ur. 1922)[10].
Awanse
- kapitan – zweryfikowany w 1922 ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919
- major – 31 marca 1924 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 17. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów
- podpułkownik – 27 czerwca 1935 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 2. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów
- pułkownik – 1 marca 1944
- generał brygady – 11 listopada 1964 przez Prezydenta RP Augusta Zaleskiego[11]
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 4470[12][13]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1968)[14]
- Krzyż Niepodległości
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
- Krzyż Walecznych (sześciokrotnie)[9]
- Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (dwukrotnie)
- Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)[15]
- Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)[16]
Przypisy
- ↑ Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 2 z 11 listopada 1936 roku, s. 32 sprostowano imiona i datę urodzenia generała z „Sochocki Jerzy Józef ur. 1.04.1894” na „Sochocki Jerzy Józef Jan ur. 1.04.1895”.
- ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 168 autorzy podali, że generał Sochocki urodził się w 1 kwietnia 1894 roku.
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 581.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 24 z 27 kwietnia 1923 roku, s. 273.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 41.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 238.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 28 września 1933 roku, s. 201.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 66.
- ↑ a b c d Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 27, s. 107–108, Grudzień 1974. Koło Lwowian w Londynie.
- ↑ Jerzy Józef Jan Sochocki M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2022-09-15].
- ↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 168.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 18 lutego 1922, s. 104, błędnie jako „Suchocki”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 78 z 12 sierpnia 1924, s. 446, sprostowano nazwisko z „Suchocki” na „Sochocki”.
- ↑ Komunikat o nadaniu Orderu "Odrodzenia Polski". „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 7, Nr 3 z 24 kwietnia 1969 „za zasługi położone dla Rzeczypospolitej Polskiej w służbie państwowej i pracy społecznej”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska” - tu jako mjr Jerzy Sochecki.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 roku, s. 239.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 804, 829.
- Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 574, 593.
- Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 248, 843.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
- Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 2 M-Ż. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 2001. ISBN 83-87103-81-0.
- Sochocki DNA Project Website
Media użyte na tej stronie
Naramiennik pułkownika Wojska Polskiego (1919-39).
Lesser coat of arms of the Austrian Empire form the Congress of Vienna in 1815 until the Austro-Hungarian Compromise of 1867. It then represented the Cisleithanian territories of Austria-Hungary in the Reichsrat until 1915.
It shows the arms of Habsburg-Lorraine encircled by the chain of the Order of Golden Fleece, surmounted on the crowned Austrian imperial double-headed eagle clutching in its claws the Imperial orb, sceptre and sword, with the Imperial Crown of Rudolf above.
After 1915 the inescutcheon only displayed the red-white-red arms of Austria.Odznaka pamiątkowa Armii gen. Józefa Hallera
Poland badge. Second World War period Polish Army (post-1939 Free Polish Army) shoulder title.
Orzełek legionowy
Baretka: Krzyż Walecznych (1920) nadany dwukrotnie.
Baretka: Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami – II RP (1942).