Jigal Allon
![]() Jigal Allon, 1949 | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1937–1950 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska | dowódca Palmach (1945–1948) |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() |
Jigal Allon (ur. 10 października 1918 w Kefar Tawor, zm. 29 lutego 1980 w Afuli) – izraelski wojskowy i polityk, generał major (alluf) Sił Obronnych Izraela, poseł do Knesetu, minister, wicepremier. W 1969 tymczasowo premier Izraela.
Życiorys
Młodość
Urodził się w osadzie Kefar Tawor w Mandacie Palestyny. W 1935 uczestniczył w bójce z arabskimi pasterzami, za co został zawieszony w szkole[1]. W 1937 ukończył szkołę rolniczą we wsi młodzieżowej Kadoorie, a następnie przyłączył się do kibucu Ginnosar.
Kariera wojskowa
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/35/Allon_at_Iraq_Suwaydan.jpg/160px-Allon_at_Iraq_Suwaydan.jpg)
W 1937 wstąpił do żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana i pełnił funkcję dowódcy obrony kibucu Ginnosar. Przeszedł szkolenie wojskowe i wziął udział w kilku operacjach Specjalnych Jednostek Nocnych (SNS) dowodzonych przez Orde Wingatea. W 1941 był jednym z założycieli kompanii szturmowych Palmach. W czerwcu 1941 uczestniczył w brytyjskiej operacji Exporter (inwazja na Wielki Liban). W 1943 został zastępcą dowódcy Palmach, a w 1945 objął stanowisko dowódcy.
Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w dniu 18 grudnia 1947 dowodził operacją zajęcia arabskiej wioski Al-Khisas. Podczas tej operacji wysadzono część domów. Zginęło dziesięcioro Arabów, w tym pięcioro dzieci[2][3].
Podczas wojny o niepodległość w dniu 11 czerwca 1948, na rozkaz Dawida Ben Guriona zebrał duże siły wojskowe na plaży Tel Awiwu i otworzył ogień z karabinu maszynowego do statku „Altalena”, który przewoził nielegalną broń dla Irgunu. Statek zapalił się. Allon twierdził później, że wystrzelono tylko pięć lub sześć pocisków jako strzały ostrzegawcze, a statek został trafiony przypadkowo[4]. Następnie Allon dowodził w kilku głównych operacjach wojskowych: operacji Danny (9–18 lipca 1948), operacji Jo’aw (15-22 października 1948) i operacji Horew (22 grudnia 1948 – 7 stycznia 1949).
Po wojnie został szefem Dowództwa Południowego. W dniu 4 czerwca 1949 wydał rozkaz, że strefa o szerokości 8 kilometrów wzdłuż granicy z Egiptem i Transjordanią będzie zamkniętą strefą wojskową, w której „wszyscy obcy zostaną rozstrzelani bez przesłuchania”[5]. 25 października, podczas swojej nieobecności w kraju, został zastąpiony na stanowisku przez Moszego Dajana. W proteście większość jego oficerów zrezygnowało ze służby. Allon odszedł z armii w 1950.
Kariera polityczna
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3d/19_-_Formation-of-Maarach-political-union.jpg/240px-19_-_Formation-of-Maarach-political-union.jpg)
Po zakończeniu kariery wojskowej, Allon rozpoczął karierę polityczną w lewicowej partii syjonistycznej Achdut ha-Awoda. W 1955 po raz pierwszy wziął udział w wyborach parlamentarnych i został wybrany do III Knesetu. Pracę posła kontynuował aż do swojej śmierci. Był członkiem Komisji Spraw Gospodarczych, Komisji Konstytucji, Prawa i Sprawiedliwości, Komisji Edukacji i Kultury i innych.
W latach 1961–1967 był ministrem pracy. Następnie w latach 1967–1969 pełnił obowiązki wicepremiera i ministra absorpcji imigrantów. W 1967 wszedł do grupy sztabowej opracowującej plan wojny sześciodniowej. Po śmierci premiera Lewiego Eszkola w dniu 26 lutego 1969 objął obowiązki tymczasowego premiera. Urząd piastował do 17 marca 1969, kiedy nowym premierem została Golda Meir. W jej rządzie pełnił obowiązki wicepremiera oraz ministra edukacji i kultury, a następnie w latach 1974–1977 był ministrem spraw zagranicznych.
Zmarł nagle w 1980 w mieście Afula.
W filmie Atak na Entebbe w reżyserii Irvina Kershnera w rolę Allona wcielił się Robert Loggia[6].
Przypisy
- ↑ W zakresie szkolnej piłki. [w:] Historical Jewish Press [on-line]. [dostęp 2011-04-27]. (hebr.).
- ↑ Welcome To al-Khisas. [w:] Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2011-04-27]. (ang.).
- ↑ Khalidi Walid: All That Remains. Washington D.C.: Institute for Palestine Studies, 1992, s. 465. ISBN 0-88728-224-5.
- ↑ Meir Zamir: A burning ship on Jerusalem Beach. [w:] Ha-Arec [on-line]. 2009-06-22. [dostęp 2011-04-27]. (ang.).
- ↑ Morris Benny: Israel's Border Wars, 1949–1956. Arab Infiltration, Israeli Retaliation, and the Countdown to the Suez War. Oxford: Oxford University Press, 1993, s. 126. ISBN 0-19-827850-0.
- ↑ Atak na Entebbe w bazie IMDb (ang.)
Bibliografia
- Jigal Allon (ang.) – profil na stronie Knesetu.
- ISNI: 0000 0001 1795 1257
- VIAF: 100270113, 100270109
- LCCN: n80014371
- GND: 119077175
- LIBRIS: 0xbd7shj1h5g0hm
- BnF: 119731756
- SUDOC: 079945422
- SBN: IEIV021874
- NLA: 35003773
- NKC: jo2016904751
- NTA: 071485279
- CiNii: DA11096114
- Open Library: OL1060585A
- PLWABN: 9810676482905606
- NUKAT: n2018263783
- J9U: 987007257677305171
- WorldCat: lccn-n80014371
Media użyte na tej stronie
Autor:
- Flag_of_the_Israel_Defence_Forces.svg: רונאלדיניו המלך
- derivative work: User:Zscout370 (Return fire)
Symbol of the Israel Defense Forces
From right to left: Mordechai Ish-Shalom, Yigal Alon, Reuven Barkat, Levi Eschol, Yisrael Galili and Aharon Becker
Yigal Allon at Iraq Suwaydan
Yigal Allon when Lt-Gen in Tsahal
Autor:
- IDF_aluf.svg: Gal m
- derivative work: Amirki (talk)
The IDF rank Aluf