Joe Gans
Joe Gans, właśc. Joseph Gant (ur. 25 listopada 1874 w Baltimore, zm. 10 sierpnia 1910 tamże[1]) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej, uznawany za jednego z najwybitniejszych pięściarzy tej kategorii w historii.
Był pierwszym Afroamerykaninem, który zdobył pas zawodowego mistrza świata w boksie. Był znany ze znakomitej techniki i przemyślanego sposobu walki. Obdarzony doskonałym wyczuciem dystansu, unikał ciosów przeciwnika i z powodzeniem kontratakował[2].
Pierwsze walki zawodowe Gans stoczył w 1891. W 1895 i 1897 dwukrotnie zremisował z Youngiem Griffo. Po odniesieniu serii zwycięstw ze znanymi przeciwnikami, które spowodowały, że był uważany za „czarnego” mistrza świata wagi lekkiej, zmierzył się w walce o uniwersalny tytuł 23 marca 1900 w Nowym Jorku z posiadaczem mistrzowskiego pasa Frankiem Erne. Przegrał w 12. rundzie wskutek kontuzji oka, która uniemożliwiała mu dalszą walkę[3]. W tym samym roku Gans m.in. pokonał Younga Griffo przez techniczny nokaut w 8. rundzie i przegrał przez nokaut w 2. rundzie z Terrym McGovernem.
12 maja 1902 w Fort Erie w Kanadzie Gans znokautował Franka Erne już w 1. rundzie i został nowym mistrzem świata w wadze lekkiej[4]. Wielokrotnie bronił zdobytego tytułu, przy czym dokładne ustalenie, stawką których walk było mistrzostwo świata, jest trudne, ponieważ nie było w tym czasie organizacji zarządzającej prawami do tytułu mistrza świata. Poniżej znajduje się wykaz skutecznych walk Gansa w obronie mistrzostwa:
Data | Miejsce | Oponent | Wynik | Źródło |
---|---|---|---|---|
(dts) | 27 czerwca 1902San Francisco | George „Elbows” McFadden | techniczny nokaut w 3. rundzie | [5] |
(dts) | 24 lipca 1902Oakland | Rufe Turner | nokaut w 15. rundzie | [6] |
(dts) | 13 października 1902Fort Erie | Kid McPartland | nokaut w 5. rundzie | [7] |
(dts) | 14 listopada 1902Baltimore | Charley Sieger | techniczny nokaut w 14. rundzie | [8] |
(dts) | 1 stycznia 1903New Britain | Gus Gardner | dyskwalifikacja w 11. rundzie | [9] |
(dts) | 11 marca 1903Hot Springs | Steve Crosby | techniczny nokaut w 11. rundzie | [10] |
(dts) | 12 stycznia 1904Detroit | Willie Fitzgerald | wygrana na punkty | [11] |
(dts) | 31 października 1904San Francisco | Jimmy Britt | dyskwalifikacja w 5. rundzie | [12] |
(dts) | 23 lipca 1906Seattle | Dave Holly | wygrana na punkty | [13] |
(dts) | 3 września 1906Goldfield | Battling Nelson | dyskwalifikacja w 42. rundzie | [14] |
(dts) | 1 stycznia 1907Tonopah | Kid Herman | nokaut w 8. rundzie | [15] |
(dts) | 9 września 1907San Francisco | Jimmy Britt | techniczny nokaut w 6. rundzie | [16] |
(dts) | 27 września 1907Los Angeles | George Memsic | wygrana na punkty | [17] |
(dts) | 14 maja 1908San Francisco | Rudy Unholz | techniczny nokaut w 11. rundzie | [18] |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1f/Joe_Walcott_vs._Joe_Gans.jpg/300px-Joe_Walcott_vs._Joe_Gans.jpg)
Na szczególną wzmiankę zasługuje walka Gansa z Battlingiem Nelsonem z Danii, który był uważany wówczas za najwybitniejszego białego boksera w wadze lekkiej. Promotorem tego pojedynku był Tex Rickard. 3 września 1906 Gans dominował w walce, mając dwukrotnie Nelsona na deskach. W 33. rundzie Gans złamał prawą rękę, ale kontynuował pojedynek. Nelson nie widział na lewe oko i obficie krwawił, gdy w 42. rundzie celowo uderzył Gansa poniżej pasa i został zdyskwalifikowany. Był to najdłuższy pojedynek o tytuł mistrza świata w historii walk według Queensberry Rules[14][19].
Oprócz walk w obronie pasa mistrza świata w wadze lekkiej Gans stoczył w tych latach wiele innych pojedynków z cięższymi od siebie przeciwnikami. 8 grudnia 1903 w Bostonie pokonał go Sam Langford. 30 września 1904 w San Francisco Gans zremisował z mistrzem świata w wadze półśredniej Joe Walcottem; nie jest jasne, czy tytuł w wadze półśredniej był stawką tego pojedynku[20]. 19 maja 1905 zremisował z Mikiem „Twin” Sullivanem, a 19 stycznia 1906 w San Francisco znokautował go w 15. rundzie odbierając mu tytuł mistrza świata w wadze półśredniej[21]. Wygrał z nim również w kolejnej walce 17 marca tego roku. Nie bronił jednak tytułu w wadze półśredniej, koncentrując się na utrzymaniu pasa w wadze lekkiej. 15 czerwca 1906 stoczył walkę no decision z Harrym Lewisem.
4 lipca 1908 w Colma Gans stracił tytuł mistrza świata w wadze lekkiej, gdy Battling Nelson znokautował go w 17. rundzie[22]. W tym czasie Gans odczuwał już skutki gruźlicy. Nelson wygrał również w kolejnej walce przez nokaut w 21. rundzie[23]. Potem Gans stoczył tylko jedną walkę w 1909 i zmarł w następnym roku na gruźlicę.
Joe Gans został wybrany podczas pierwszej elekcji w 1990 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy[24].
Przypisy
- ↑ Colleen Aycock , Mark Scott , Joe Gans (Joseph Saifus Butts) The Old Master November 25, 1874 – August 10, 1910, joegans.com [dostęp 2021-05-31] [zarchiwizowane z adresu 2012-08-05] (ang.).
- ↑ Lee Wylie , The Old Master: Analyzing The Subtle Sophistication Of Joe Gans, The Sweet Science, 9 stycznia 2013 [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1900-03-23 (133lbs) Frank Erne w rtd 12 (25) Joe Gans, Broadway AC, Manhattan, NYC, New York, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1902-05-12 (135lbs) Joe Gans w co 1 (20) Frank Erne, International AC, Fort Erie, Ontario, Canada, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1902-06-27 (135lbs) Joe Gans w co 3 (20) George Elbows McFadden, Woodward’s Pavilion, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1902-07-24 (135lbs) Joe Gans w co 15 (20) Rufe Turner, Acme Club, Oakland, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1902-10-13 (135lbs) Joe Gans w co 5 (20) Kid McPartland, International AC, Fort Erie, Ontario, Canada, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1902-11-14 (138lbs) Joe Gans w rtd 14 (20) Charley Sieger, Eureka Club, Germania Maennerchor Hall, Baltimore, Maryland, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1903-01-01 (136lbs) Joe Gans w disq 11 (20) Gus Gardner, National AC, New Britain, Connecticut, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1903-03-11 (134lbs) Joe Gans w rtd 11 (20) Steve Crosby, Whittington Park Arena, Hot Springs, Arkansas, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1904-01-21 (135lbs) Joe Gans w pts 10 Willie Fitzgerald, Metropolitan AC, Detroit, Michigan, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1904-10-31 (133lbs) Joe Gans w disq 5 (20) Jimmy Britt, Mechanics’ Pavilion, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1906-07-23 (135lbs) Joe Gans w pts 20 Dave Holly, Pleasure Beach Arena, Seattle, Washington, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ a b Barry J. Hugman , 1906-09-03 (133lbs) Joe Gans w disq 42 (finish) Battling Nelson, The Arena, Goldfield, Nevada, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1907-01-01 (133lbs) Joe Gans w co 8 (finish) Kid Herman, The Casino, Tonopah, Nevada, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1907-09-09 (133lbs) Joe Gans w rtd 5 (20) Jimmy Britt, Recreation Baseball Park, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1907-09-27 (135lbs) Joe Gans w pts 20 George Memsic, Naud Junction Pavilion, Los Angeles, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1908-05-14 (133lbs) Joe Gans w rsc 11 (20) Rudy Unholz, The Coliseum, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Monte D. Cox , Joe Gans, The Old Master....“He Could Lick Them All On Their Best Day!”, Cox's Corner Profiles [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1904-09-30 (142lbs) Joe Walcott drew 20 Joe Gans, Woodward’s Pavilion, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1906-01-19 (142lbs) Joe Gans w co 15 (25) Mike Twin Sullivan, Woodward’s Pavilion, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1908-07-04 (133lbs) Battling Nelson w co 17 (25) Joe Gans, Mission Street Arena, Colma, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman , 1908-09-09 (133lbs) Battling Nelson w co 21 (45) Joe Gans, Mission Street Arena, Colma, San Francisco, California, USA, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] [zarchiwizowane z adresu 2015-04-02] (ang.).
- ↑ Joe Gans, International Boxing Hall of Fame [dostęp 2015-03-27] (ang.).
Linki zewnętrzne
- James B. Roberts, Alexander G. Skutt: The Boxing Register. International Hall of Fame Official Record Book. Wyd. 4. Ithaca: McBooks Press, Inc., 2006, s. 124-125. ISBN 978-1-59013-121-3. (ang.)
- Colleen Aycock , Mark Scott , Joe Gans (Joseph Saifus Butts) The Old Master November 25, 1874 – August 10, 1910, joegans.com [dostęp 2021-05-31] [zarchiwizowane z adresu 2012-08-05] (ang.).
- Monte D. Cox , Joe Gans, The Old Master....“He Could Lick Them All On Their Best Day!”, Cox's Corner Profiles [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- Lee Wylie , The Old Master: Analyzing The Subtle Sophistication Of Joe Gans, The Sweet Science, 9 stycznia 2013 [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- Joe Gans, International Boxing Hall of Fame [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- Joe Gans (Joseph Gant; the "Old Master"), The Cyber Boxing Zone Encyclopedia [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- Wykaz walk zawodowych Gansa, boxrec.com [dostęp 2015-03-27] (ang.).
- Joe GANS, Sport & Note [dostęp 2015-03-27] (ang.).
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Boxing. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
Portrait of Joe Gans, African American boxer, standing, wearing a suit and holding gloves in a room in Chicago, Illinois.
Photograph of Barbados Joe Walcott and Joe Gans