John Higgins

John Higgins
Ilustracja
PseudonimWizard of Wishaw
The Haggis
Maximum Man
Data i miejsce urodzenia18 maja 1975
Wishaw, North Lanarkshire, Szkocja
Gra zawodowaod 1992
Najwyższy ranking1 (4 sezony)
Bieżący ranking6 (stan na 2022-03-27)
Najwyższy break147 (12 razy)
Zwycięstwa w turniejach
Rankingowe31
Nierankingowe16
Mistrz świata1998, 2007, 2009, 2011
UK Championship1998, 2000, 2010
Grand Prix1994, 1999, 2005, 2008
Welsh Open2000, 2010, 2011, 2015, 2018
Shanghai Masters2012
International Championship2015
Australian Goldfields Open2015
John Higgins w Warszawie, w przerwie ćwierćfinału World Series of Snooker 2008

John Higgins (ur. 18 maja 1975 w Wishaw) – szkocki snookerzysta. Mistrz świata w snookerze w latach 1998, 2007, 2009, 2011. Nie jest spokrewniony z Alexem Higginsem, innym znanym snookerzystą, pochodzącym z Irlandii Północnej. Od 2 maja do 2 listopada 2010 był zawieszony po prowokacji łapówkarskiej dziennikarzy[1]. Odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego. Plasuje się na drugim miejscu rankingu wszech czasów pod względem zdobytych „setek” (889) w profesjonalnych turniejach[2].

Kariera zawodowa

Higgins rozpoczął profesjonalną grę w wieku 17 lat, a więc w 1992 roku. Pierwsza wygrana przypadła na rok 1994, kiedy to w finale Grand Prix pokonał Dave’a Harolda 9-6. Jako pierwszy nastolatek w historii, w ciągu jednego sezonu (1994/95) odniósł zwycięstwo aż trzy razy: w Grand Prix (snooker) (1994), British Open (1995) i Scottish Open (1995).

Sezon 1995/1996 rok przyniósł Higginsowi zwycięstwa w German Open i Scottish Open (obroniony tytuł), i drugie miejsce w Skoda Grand Prix, Malta Grand Prix, Liverpool Victoria Charity Challenge i British Open. Osiągnięcia te poskutkowały awansem z 11. na 2. pozycję w światowym rankingu snookerowym na sezon 1996/1997.

W 1996 roku, Higgins razem ze Stephenem Hendrym i Alanem McManusem zdobyli historyczne, bo pierwsze zwycięstwo w rozgrywkach drużynowych znanych pod nazwą Puchar Narodów.

Zdobył tytuł mistrza świata w 1998, eliminując kolejno Jasona Fergusona, Anthony’ego Hamiltona, Johna Parrotta i Ronnie’ego O’Sullivana, a w finale pokonując obrońcę tytułu Kena Doherty’ego 18-12. John Higgins jest jednym z pięciu graczy, którym udało się wygrać Mistrzostwa świata i UK Championship w tym samym roku (1998). Poza nim dokonali tego Steve Davis, Stephen Hendry, John Parrott i Ronnie O’Sullivan.

Higgins, począwszy od roku 1998, pozostał na pierwszym miejscu w rankingu snookerowym przez dwa lata. Do umocnienia tej pozycji przysłużyło się zwycięstwo nad Markiem Williamsem w Grand Prix (1999). Pomimo wygranej w UK Championship w 2000 roku (drugi raz w karierze, z Markiem Williamsem 10-4 w finale), pod koniec sezonu został zepchnięty przez Walijczyka na drugą pozycję w rankingu. W tym samym roku ożenił się z Denise.

W 2001 roku John Higgins doszedł do finału Mistrzostw świata, tym razem ulegając tam Ronniemu O’Sullivanowi 14-18. Na początku sezonu 2001/2002 Higgins – po wygranej w trzech pierwszych turniejach indywidualnych (The Champions Cup, Scottish Masters i British Open) – powrócił na pierwsze miejsce. Warto zaznaczyć także zwycięstwo drużynowe w Pucharze Narodów razem ze Stephenem Hendrym i Alanem McManusem. Od tego czasu jednak Szkot zanotował spadek formy i nie odniósł żadnego znaczącego zwycięstwa przez trzy kolejne lata aż do wygrania po raz czwarty British Open w 2004 roku. Kłopoty z grą zbiegły się w czasie z narodzinami pierwszego syna Higginsa, Pierce’a, w 2001 roku. Wpłynęło to na Szkota, który ograniczył ilość i intensywność treningów. Pod koniec 2004 roku, żona Johna – Denise – urodziła ich drugiego syna – Oliviera.

W październiku 2005 w finale Grand Prix (snooker) w Preston pokonał Ronnie’ego O’Sullivana 9-2, jako pierwszy zawodnik w historii turniejów rankingowych osiągając cztery breaki powyżej 100 punktów z rzędu; zdobył po kolei 494 punkty bez odpowiedzi ze strony rywala. Higgins pokazał się jeszcze w dwóch finałach w sezonie 2005/2006, nieznacznie przegrywając z Kenem Dohertym w Malta Cup i z Markiem Williamsem w China Open.

W 2007 roku, na drodze do pierwszego od sześciu lat finału Mistrzostw świata, eliminował kolejno Michaela Holta, Fergala O’Briena, Ronnie’ego O’Sullivana i Stephena Maguire’a. W finale pokonał Marka Selby’ego 18-13 zdobywając drugi w karierze tytuł mistrza świata. 5 maja 2007 roku w meczu półfinałowym Mistrzostw świata ze Stephenem Maguire’em wbił tysięcznego breaka stupunktowego w historii rozgrywania tego turnieju w Crucible Theatre.

Po wygranych mistrzostwach świata, John Higgins współorganizował Warsaw Snooker Tour – turniej, który odbył się w Polsce w czerwcu 2007 roku. W pierwszej rundzie Szkot zagrał z kilkukrotnym mistrzem polski Rafałem Jewtuchem, którego pokonał 4-2. W półfinale pokonał Steve’a Davisa 5-3. W finale spotkał się z Markiem Selbym, który miał okazję i zrewanżował się za przegraną w mistrzostwach pokonując Szkota 5-3. W następnym roku turniej przekształcił się w imprezę o szerszym zasięgu World Series of Snooker, która również była organizowana i firmowana przez Higginsa.

W sezonie 2008/2009 Higgins powiększył swój dorobek o kolejne tytuły. W sezonie tym doszedł do ćwierćfinału UK Championship oraz półfinałów Masters i Northern Ireland Trophy. Zagrał też w dwóch finałach – China Open, przegrywając z Peterem Ebdonem i Grand Prix, gdzie zwyciężył, pokonując Ryana Daya. Najważniejszym jednak osiągnięciem tego sezonu była dla Higginsa wygrana w snookerowych Mistrzostwach świata w 2009 roku. Po raz trzeci wygrał finał tych rozgrywek. Na drodze do tytułu mistrza świata pokonał kolejno Michaela Holta 10-5, Jamiego Cope’a 13-12, Marka Selby’ego 13-12, Marka Allena 17-13, pokonując w finale Shauna Murphiego 18-9.

2 maja 2010 roku ujawniono nagranie z prowokacji jaką przeprowadził brytyjski tabloid The News of The World w Kijowie[3][4]. Na nagraniu widoczny jest Higgins wraz ze swoim menedżerem Patem Mooney na spotkaniu z dwoma innymi osobami, które miały przeprowadzić prowokację podając się za ukraińskich biznesmenów. W rozmowie Higgins zgadza się na przegranie czterech frejmów rozgrywanych w ramach World Series of Snooker w zamian za 300 tysięcy euro łapówki. Podczas rozmowy poruszane są szczegóły dotyczące płatności oraz ukrycia przychodu w zeznaniach podatkowych. Po uzgodnieniu szczegółów strony podają sobie ręce, a następnie wspólnie wznoszą toast. Prezes WPBSA Barry Hearn w specjalnym oświadczeniu ogłosił, że Pat Mooney złożył rezygnację z zarządu WPBSA, która została przyjęta ze skutkiem natychmiastowym. Udział Higginsa w przyszłych turniejach został zawieszony i wszczęte zostało śledztwo, które według Hearna powinno zostać zakończone w ciągu następnych tygodni[5]. Higgins w swoim oświadczeniu wydanym tego samego dnia stwierdził m.in., że nie spodziewał się takiego przebiegu spotkania w Kijowie i w obawie o swoje życie postanowił wówczas grać swoją rolę, a jego sumienie jest czyste[5][6].

(c) DerHexer, Wikimedia Commons, CC-by-sa 4.0
John Higgins (2013).

8 września 2010 firma arbitrażowa Sports Resolution wydała wyrok w sprawie prowokacji dotyczącej łapówki[1]. Dwa najcięższe zarzuty zostały wycofane przez WPBSA, która wcześniej zgłosiła sprawę do arbitrażu. Do dwóch pozostałych zarzutów Higgins sam się przyznał tj. do „Świadomego sprawiania wrażenia względem innych osób wyrażenia zgody na działania naruszające zasady zakładów sportowych” oraz do „Nie zgłoszenia bezzwłocznie do federacji pełnej informacji o próbie nakłonienia go do działania z naruszeniem zakładów sportowych”. Szkot został ukarany przez sześciomiesięczne zawieszenie (licząc od 2 maja 2010) oraz 85 tysięcy funtów grzywny.

2 maja 2011 roku zdobył czwarty w swojej karierze tytuł mistrza świata, pokonując w finale 21-letniego Judda Trumpa 18-15.

Dnia 23 września, podczas pierwszej sesji finału Shanghai Masters 2012 przy stanie 0:5 wbił swojego 6 breaka maksymalnego w meczu przeciwko Juddowi Trumpowi.

5 grudnia, podczas turnieju UK Championship 2012, w meczu przeciwko Markowi Davisowi wbił siódmego w karierze breaka maksymalnego.

Występy w turniejach w całej karierze

Turniej1992/
93
1993/
94
1994/
95
1995/
96
1996/
97
1997/
98
1998/
99
1999/
00
2000/
01
2001/
02
2002/
03
2003/
04
2004/
05
2005/
06
2006/
07
2007/
08
2008/
09
2009/
10
2010/
11
2011/
12
2012/
13
2013/
14
2014/
15
2015/
16
2016/
17
2017/
18
2018/
19
2019/
20
2020/
21
2021/
22
Ranking[i][7][ii]122511122112344564154125111113624577
Turnieje rankingowe
Riga Masters[iii]Nie rozegranoMR3RAAANie roz.
International ChampionshipNie rozegrano1R3R1RWQFQFLQ3RNie roz.
China ChampionshipNie rozegranoNR2RF3RNie roz.
Championship League SnookerNie rozegranoNie-rank.RRRR
British OpenQF2RWF1RWSFQF3RWQFQFWNie rozegrano3R
Northern Ireland OpenNie rozegrano4R3R1RSF4RF
English OpenNie rozegranoQF4R4RASFF
World Open[iv]3R3RWF3RF1RWWDQF3RF1RWQF2RWSFAQFSFQFNie roz.QF3RASFNie roz.
UK ChampionshipLQLQLQSFF1RWSFWQFQF2R2R3RSF1RQFFW2R2R4R4RQFQF4R2RQF4R3R
Scottish Open[v]LQLQWWSFFSFQF3R2RSF2RNie rozegranoMRNie roz.FSF4R4R2RF
World Grand PrixNie rozegranoNR2R1R2R1RQF2R1R
Shoot-OutNie rozegranoNie-rank.AAAA2R
German Masters[vi]Nie roz.WSFWNRNie rozegranoWD2RLQ2R1RLQLQA1R1R1R
Players Championship[vii]Nie rozegranoDNQ1R1RQF1RDNQ1R1RQFQFW
European Masters[viii]LQQF1R1RWNH2RNie roz.2RQFQFSFF1RNRNie rozegranoQF2RWD2R1R
Welsh OpenLQLQF3RQFF3RWQFQF2R3R3R3R2RQF2RWW2R2RQFW4R1RWQFQF3R
Turkish MastersNie rozegrano
China Open[ix]Nie rozegranoNRW1R1RSFNie roz.2RFQFQFF2RQF2R1R3RQFSF3R2R1RNie roz.
WST Pro SeriesNie rozegranoANH
Indian OpenNie rozegrano3R3RNHAWSFNie roz.
Gibraltar OpenNie rozegranoMR2RAA1RA
Tour ChampionshipNie rozegranoDNQQFQF
Mistrzostwa świataLQLQ1RQFQFWSFSFFQFQF2R2R1RW2RW2RW2R1R1R2RQFFFF2R2R
Turnieje nie-rankingowe
Paul Hunter Classic[x]Nie rozegranoPro-am EventMinor-Rank.Rank.ANie roz.
Shanghai MastersNie rozegranoRank.2R1RNie roz.
Champion of ChampionsNie rozegrano1R1RQFWQFQFQF1RF
The MastersLQLQF1R1R1RW1R1R1RQFSFFW1R1RSF1R1RSFQFQF1RQF1RSF1RQFFQF
Inne odmiany snookera
Mistrzostwa świata na sześciu czerwonych[xi]Nie rozegranoAQFANHA2RQFRRAAAFNie roz.
Byłe turnieje rankingowe
Dubai Classic[xii]LQLQ2RQF1RNie rozegrano
Malta Grand PrixNie roz.Nie-rank.QFNRNie rozegrano
Thailand Masters[xiii]LQLQ1RQF1R1RQF1RSFQFNRNie roz.NRNie rozegrano
Irish MastersNie-rank.FQF1RNHNRNie rozegrano
Northern Ireland TrophyNie rozegranoNR3R2RSFNie rozegrano
Wuxi Classic[xiv]Nie rozegranoNie-rank.AF2RNie rozegrano
Australian Goldfields Open[xv]Nie roz.NRNie rozegrano1RAA2RWNie roz.
Shanghai MastersNie rozegrano2R2RSFAQFW2R1R2R2RSFNie-rank.
Paul Hunter ClassicNie rozegranoPro-am EventMinor-Rank.AAANie-rank.
Byłe turnieje nie-rankingowe
Australian Goldfields Open[xv]Nie roz.WANie rozegranoRankingNie roz.
German Masters[vi]Nie roz.Rank.QFNie rozegranoRank.
Malta Grand PrixNie roz.AFAFQFRSFNie rozegrano
Champions Cup[xvi]Nie roz.AFQFWWSFSFWNie rozegrano
Scottish Masters1RAAQFSFSFFFQFWFNie rozegrano
Northern Ireland TrophyNie rozegrano1RRank.Nie rozegrano
Irish MastersAAA1RQFSFQFWQFWRank.NHSFNie rozegrano
Pot BlackAANie rozegranoSFFQFNie rozegrano
European Open[viii]RankingNie rozegranoRankingSFNie rozegranoRanking
Scottish Professional ChampionshipNie rozegranoWNie rozegrano
Premier League[xvii]AAAARRSFWSFSFFRRFAAAFRRSFARRSFNie rozegrano
World Grand PrixNie rozegrano1RRanking
Shoot-OutNie rozegrano2R2R1R1R1R1RRanking
China ChampionshipNie rozegranoWRanking
Hong Kong MastersNie rozegranoQFNie rozegrano
Romanian MastersNie rozegranoQFNie rozegrano
Championship League SnookerNie rozegranoA2R2RRRA2RRRRRRRWWSFRRRank.
Legenda
LQodpadł w kwalifikacjach#Rodpadł we wczesnej fazie turnieju
(WR = runda dzikich kart, RR = faza grupowa)
QFprzegrał w ćwierćfinale
SFprzegrał w półfinaleFprzegrał w finaleWzwycięstwo
DNQnie zakwalifikował sięAnie brał udziałuWDzrezygnował w trakcie turnieju
DQdyskwalifikacja
NH / Nie roz.Turniej nie odbył się.
NR / Nie-rank.Turniej nie był zaliczany rankingowy.
R / Rank.Turniej był zaliczany jako rankingowy.
MR / Minor-Rank.Turniej był zaliczany jako mniejszy rankingowy.
  1. Od sezonu 2010/11 ranking na początku sezonu.
  2. Nowi zawodnicy w Main Tourze nie mają przypisanego rankingu.
  3. Turniej nosił nazwę Riga Open (2014/2015–2015/2016).
  4. Turniej nosił nazwę Grand Prix (1992/1993–2000/2001 i 2004/2005–2009/2010), the LG Cup (2001/2002–2003/2004) oraz Haikou World Open (2011/2012–2013/2014).
  5. Turniej nosił nazwę International Open (1992/1993–1996/1997) oraz Players Championship (2003/2004).
  6. a b Turniej nosił nazwę German Open (1995/1996–1997/1998).
  7. Turniej nosił nazwę Players Tour Championship Grand Finals (2010/2011–2012/2013) oraz Players Championship Grand Final (2013/2014–2015/2016).
  8. a b Turniej nosił nazwę European Open (1992/1993–1996/1997), Irish Open (1998/1999) i Malta Cup (2004/2005–2007/2008).
  9. Turniej nosił nazwę China International (1997/1998–1998/1999).
  10. Turniej nosił nazwę Grand Prix Fürth (2004/2005) i Fürth German Open (2005/2006–2006/2007).
  11. Turniej nosił nazwę Six-red Snooker International (2008/2009) oraz Six-red World Grand Prix (2009/2010).
  12. Turniej nosił nazwę Thailand Classic (1995/1996) oraz Asian Classic (1996/1997).
  13. Turniej nosił nazwę Asian Open (1992/1993) oraz Thailand Open (1993/1994–1996/1997).
  14. Turniej nosił nazwę Jiangsu Classic (2008/2009–2009/2010).
  15. a b Turniej nosił nazwę Australian Open (1994/1995) oraz Australian Masters (1995/1996).
  16. Turniej nosił nazwę Charity Challenge (1994/1995–1998/1999).
  17. Turniej nosił nazwę European League (1992/1993–1996/1997).

Statystyka zwycięstw[8]

SezonMiejsce w światowym rankingu
1993/94122
1994/9551
1995/9611
1996/972
1997/982
1998/991
1999/001
2000/012
2001/023
2002/034
2003/044
2004/055
2005/066
2006/074
2007/081
2008/095
2009/104
2010/111 / 3 / 1 / 1
2011/122 / 3 / 3 / 6
2012/135 / 7 / 3 / 3
2013/1411 / 6 / 9 / 10 / 12 / 10 / 10
2014/1511 / 9 / 12 / 12 / 14 / 14 / 13 / 13
2015/1613 / 12 / 12 / 7 / 7 / 7 / 7 / 8 / 6
2016/176 / 5 / 5 / 5 / 6 / 3 / 3 / 3 / 6 / 6 / 2
2017/182 / 2 / 2 / 3 / 3 / 4 / 5 / 5 / 5 / 5 / 5 / 4
2018/194 / 4 / 4 / 4 / 4 / 4 / 4 / 4 / 4 / 4 / 5
2019/205 / 5 / 5 / 6 / 5 / 5 / 5 / 6 / 5 / 5 / 7
2020/217 / 7 / 7 / 6 / 6 / 6 / 6 / 6 / 5 / 7
2021/227 / 7 / 7 / 6 / 7 / 7 / 6

Turnieje rankingowe

Odniósł 31 zwycięstw w turniejach rankingowych:

Turnieje rankingowe mniejsze

  • Players Tour Championship 2010/2011EPTC Turniej 5
  • Players Tour Championship 2012/2013PTC Turniej 4
  • Players Tour Championship 2013/2014ET Turniej 1

Turnieje nierankingowe

Zwyciężał także w innych turniejach:

  • The Masters 1999, 2006
  • Irish Masters 2000, 2002
  • Scottish Masters 2001
  • Premier League Snooker 1999
  • Liverpool Victoria Charity Challenge 1998, 1999
  • Champion’s Cup 2001
  • Euro-Asia Masters Challenge 2007
  • Scottish Open Championship 2008
  • Hainan Classic 2011
  • China Championship 2016
  • Champion of Champions 2016
  • Championship League Snooker 2017, 2018 , 2022

Turnieje drużynowe

Udział w MŚ

1998 – pierwszy triumf w MŚ

W roku 1998 John Higgins po raz pierwszy wygrał Mistrzostwa świata. W drodze po trofeum wyeliminował:

1999 – półfinał

W 1999 roku John Higgins nie obronił tytułu mistrza świata. Udało mu się jednak dojść do półfinałów tych zawodów:

Tę edycję mistrzostw wygrał Stephen Hendry, pokonując w finale M. Williamsa 18:11.

2007 – drugi triumf w MŚ

W roku 2007 Higgins po raz drugi w karierze został Mistrzem świata w snookerze. Wyniki jego kolejnych meczów w tym turnieju:

2008 – druga runda

W roku 2008 John Higgins nie obronił tytułu mistrza świata. W pierwszej rundzie tego turnieju spotkał się z walijskim zawodnikiem – Matthew Stevensem (który był w tej edycji MŚ nierozstawiony, jako iż po sezonie 2006/07 wypadł z czołowej 16). Mecz zakończył się wynikiem 10:5 na korzyść Szkota.

W drugiej rundzie tego turnieju Higgins spotkał się ponownie z reprezentantem Walii Ryanem Dayem. Pierwszą sesję wygrał 5:3 (do przerwy 4:0), drugą przegrał 3:5. Ostatnia odsłona tego pojedynku rozpoczęła się w porannej sesji 26 kwietnia 2008 roku od stanu 8:8. W niej jednak John Higgins zwyciężył tylko w jednej partii i przegrał ostatecznie mecz 9:13, a więc tym samym zakończył swój udział w turnieju.

2009 – trzeci triumf w MŚ

W roku 2009 Higgins po raz trzeci w karierze został Mistrzem świata w snookerze. Wbił wówczas najwięcej (11) breaków stu punktowych. Wyniki jego kolejnych meczów w tym turnieju:

  • 1 Runda: J. Higgins – Michael Holt 10:5
  • 2 Runda: J. Higgins – Jamie Cope 13:12
  • Ćwierćfinał: J. Higgins – Mark Selby 13:12
  • Półfinał: J. Higgins – Mark Allen 17:13
  • Finał: J. Higgins – Shaun Murphy 18:9

2010 – druga runda

W 2010 roku Higginsowi ponownie nie udało się obronić tytułu mistrza świata. Po wygranej 10:6 z Barrym Hawkinsem, w drugiej rundzie uległ Steve’owi Davisowi 11:13. W trakcie tego meczu Higgins wbił także swojego setnego stupunktowego breaka w mistrzostwach świata.

2011 – czwarty triumf w MŚ

W 2011 roku Higgins zdobył czwarty tytuł mistrza świata. Wyniki jego kolejnych meczów w tym turnieju:

2012 – druga runda

W snookerowych mistrzostwach świata w 2012 roku Higginsowi nie udało się obronić tytułu mistrza świata wywalczonego w roku poprzednim. W pierwszej rundzie turnieju pokonał 10:9 reprezentanta Chin Lianga Wenbo, jednak w drugiej rundzie uległ swojemu rodakowi Stephenowi Hendry’emu 4:13.

Inne informacje związane z grą w snookera

  • 5 maja 2007 roku, John Higgins wbił tysięcznego breaka stupunktowego w historii rozgrywania Snookerowych Mistrzostw świata.
  • Do końca października 2021 grając zawodowo w snookera zarobił nieco ponad £8 806 000 (ponad 45,7 mln zł).
  • 24 kwietnia 2010 roku John Higgins wbił swojego setnego breaka stupunktowego w Mistrzostwach świata.
  • 4 grudnia 2015 roku, podczas meczu ćwierćfinałowego UK Championship 2015 przeciwko Neilowi Robertsonowi wbił 600 breaka stupunktowego w swojej karierze.
  • 2 listopada 2020 roku w turnieju Champion of Champions na swoim koncie zapisał 800 breaka stupunktowego.
  • Według stanu na dzień 10 lutego 2022 roku, rozegrał 1706 snookerowych pojedynków, z których w 1187 zwyciężył (co stanowi 69,58%).
  • 26 lutego 2021 roku Higgins w wygranym 6:0 meczu z Markiem Selbym w trakcie Players Championship 2021 pozwolił przeciwnikowi na zdobycie zaledwie siedmiu punktów w trakcie całego pojedynku. Jest to najlepszy wynik w historii snookera, biorąc pod uwagę mecze rozgrywane na dystansie do sześciu wygranych frejmów.

Porównanie z innymi mistrzami świata

Zobacz też

Przypisy

  1. a b Przemysław Kruk: 6 miesięcy bez gry, po kieszeni i... po sprawie (pol.). Eurosport.pl, 2010-09-08. [dostęp 2010-09-08].
  2. Lista 100+, snookerowy.blog.
  3. Mazher Mahmood: MILLIONAIRE World Snooker champion John Higgins is captured here on camera shaking hands on a disgraceful deal to fix a string of high-profile matches after demanding a £300,000 kickback (ang.). The News of The World, 2010-05-02. [dostęp 2010-05-02].
  4. eurosport.pl: John Higgins skończony! 300 tys. euro za cztery frejmy (WIDEO). [dostęp 2010-05-02].
  5. a b BBC News: John Higgins suspended in snooker bribe probe (ang.). 2010-05-02. [dostęp 2010-05-02].
  6. Eurosport: Higgins: Jestem czysty. Bałem się o życie. 2010-05-02. [dostęp 2010-05-03].
  7. Snooker.org: Ranking History. [dostęp 2011-02-06].
  8. John Higgins (ang.). snooker.org. [dostęp 2019-02-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-13)].

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

WSoS 2008 Warsaw - 0. John Higgins.JPG
Autor: Maciej Jaros (commons: Nux, wiki-pl: Nux), Licencja: CC-BY-SA-3.0
John Higgins w przerwie ćwierćfinałów turnieju World Series of Snooker 2008 w Warszawie
Billiards pictogram.svg
Autor: KylieTastic, Licencja: CC BY-SA 3.0
Billiards pictogram
John Higgins PHC 2015.jpg
Autor: Benutzer:Bill da Flute, Licencja: CC BY-SA 3.0
John Higgins beim Paul Hunter Classic 2015