Kacper Meciszewski

Kacper Meciszewski (ur. 1763 w Krakowie, zm. 28 września 1803 tamże) – pułkownik wojsk polskich, prawnik i dramatopisarz.

Prawdzic, herb nadany Meciszewskiemu w 1790

Urodzony w rodzinie mieszczańskiej, syn Wawrzyńca Meciszewskiego (późniejszego wójta III Cyrkułu Garbarskiego[1]) i Gertrudy ze Smolińskich. Od 1774 do 1780 pobierał nauki w Szkołach Przygłównych Krakowskich, potem w Szkole Głównej[2] studiował prawo. Został subdelegatem grodzkim siewierskim oraz prokuratorem prawa magdeburskiego, od 1785 – sekretarzem królewskim.

W tym czasie wydał komedię "Rywale czyli Capstrzyk w Krakowie" (Kraków, w piśmie "Nowy Korbut"[3], 1786) i przekład dzieła prawniczego J. Ch. Heinecciusa pt. "Ustanowienie prawa cywilnego w sposobie łatwym zebrane, wielą przystosowaniami pomnożone i na język ojczysty przełożone" (2 tomy, Kraków, 1785-1786[4]). Zabiegał w tym okresie o przyjęcie do adwokatury krakowskiej, co powiodło się dopiero pod koniec 1788 dzięki poparciu Filipa Nereusza Lichockiego[5], ówczesnego syndyka miejskiego, a wbrew skonfliktowanym z Meciszewskim innym patronom palestry.

1 lipca 1790 Sejm nobilitował Meciszewskiego, nadając mu herb Prawdzic. Pracował on potem w magistracie krakowskim; 8 sierpnia 1791 uczestniczył zgromadzeniu wydziałowym deklarując w swym przemówieniu swoje poparcie dla Konstytucji 3 maja. Podczas insurekcji kościuszkowskiej, 25 marca 1794 został sekretarzem Komisji Porządkowej Województwa Krakowskiego, a miesiąc później generalnym audytorem w stopniu kapitana. Zanotowano jego darowiznę na rzecz powstania: 24 kwietnia ofiarował konia do ciągnięcia armat oraz 12 pałaszy dla kawalerzystów. Uciekając z Krakowa po upadku powstania zabrał ze sobą archiwum Komisji, które jednak nie zachowało się.

Później wrócił do Krakowa i otrzymawszy 27 marca 1797 tytuł doktora obojga praw został adwokatem, specjalizującym się w skomplikowanych sprawach. Oskarżony o krzywoprzysięstwo popełnił samobójstwo.

Pierwszą żoną Kacpra Meciszewskiego była zmarła w 1801 Marianna z Piklewiczów (vel Pisklewicz); miał z nią synów Filipa Nereusza i Kazimierza oraz córkę Emilię Honoratę[6]. Drugą żoną Meciszewskiego była Barbara Fogtówna, matka Hilarego Walentego Meciszewskiego, krakowskiego publicysty.

Przypisy

  1. Zobacz historia krakowskiej dzielnicy Piasek.
  2. Po reformach Komisji Edukacji Narodowej mianem "Szkoły Głównej Koronnej" określano Akademię Krakowską.
  3. Dzieło anonimowe, mylnie przypisywane Feliksowi Oraczewskiemu; dedykowane J. Wodzickiemu, do muzyki Wawrzyńca Zagórskiego. Była to satyra krytycznie przedstawiająca bolączki Krakowa końca XVIII wieku i wady jego ówczesnych mieszkańców. Ponieważ w mieście nie było wówczas zawodowego teatru, komedię tę autor wystawił amatorsko – trzykrotnie – w dworku Lichockich przy Szpitalnej.
  4. Według Orgelbranda w latach 1787–1788.
  5. Imiona Filip Nereusz nadał Meciszewski swemu urodzonemu w 1786 pierworodnemu synowi, późniejszemu pułkownikowi wojska polskiego, zabitemu przez podchorążych w Noc Listopadową.
  6. Emilia Honorata wyszła za mąż za Maksymiliana Bartynowskiego i za jej pośrednictwem należąca do Meciszewskiego podkrakowska wieś Karniowice trafiła do majątku Bartynowskich.

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie