Kanonierki typu İntibah
Użytkownicy | ![]() |
---|---|
Stocznia | Tersane-i Amire, Konstantynopol |
Wejście do służby | 1866 |
Wycofanie | 1909 |
Zbudowane okręty | 3 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność | 165 ton |
Długość | 40,4 m |
Szerokość | 6,7 m |
Zanurzenie | 3,2 m |
Napęd | 1 maszyna parowa, 1 kocioł, 1 śruba, 960 ihp |
Prędkość | 12 w |
Załoga | 35 |
Uzbrojenie | 4 × 18 funtów (pierwotne) |
Kanonierki typu İntibah – typ trzech wczesnych kanonierek parowych marynarki Imperium Osmańskiego, z drugiej połowy XIX w. Okręty te służyły podczas wojen rosyjsko-tureckiej (1877–1878), w czasie której wiodący okręt tego typu został, jako pierwsza jednostka w historii, zatopiona samobieżną torpedą Whiteheada.
Okręty zamówiono w 1865 roku i w tym samym roku położono stępkę pod dwa z nich; rok później pierwsze dwa okręty zostały zwodowane i przyjęte do służby (trzeci z rocznym opóźnieniem). Miały drewniane kadłuby o długości 40,4 m, szerokości 6,7 m i zanurzeniu 3,2 m. Okręty wyposażone były w jedną, jednocylindrową maszynę parową, która napędzała jedną śrubę; parę dostarczał pojedynczy kocioł. Zapas węgla wynosił 20 ton; kanonierki miały też w pełne ożaglowanie typu szkuner. Na próbach rozwijały prędkość 12 węzłów, ale w latach 1880. osiągały tylko 8 w.[1]
Pierwotne uzbrojenie składało się z czterech dział osiemnastofuntowych. W 1877 roku przezbrojono je w dwie armaty kal. 100 mm i jedną 57 mm, a w 1880 roku ponownie, w cztery działa 76 mm QF[a] Kruppa i 2 działka szybkostrzelne Hotchkissa[1].
W skład typu wchodziły trzy okręty:
- „İntibah” – stępkę położono w 1866 roku, zwodowano, przeprowadzono próby i przyjęto do służby rok później[1]. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej, 15 stycznia 1878 roku (26 stycznia[2] starego porządku) został trafiony torpedami kutrów „Czesme” i „Sinope” i zatopiony, jako pierwsza ofiara torpedy samobieżnej[3]. Wystrzelone z dystansu poniżej 85 metrów torpedy doszczętnie zniszczyły niewielką jednostkę, pełniącą wówczas służbę dozorową na redzie Batumi[4]. Na okręcie zginęło 23 członków załogi[1].
- „Müjderesan” – budowę rozpoczęto w 1865 roku, w 1866 okręt zwodowano i po próbach przyjęto do służby. W latach 1888–1889 został wyremontowany w macierzystej stoczni, a następnie rozpoczął służbę w Basrze, gdzie w 1908 roku został wycofany ze służby i sprzedany w celu rozbiórki[1].
- „Ziver-i Deriya” – zwodowana, przetestowana i przyjęta do służby w 1866, którą pełniła aż do wycofania w 1909 roku[1].
Uwagi
Przypisy
- ↑ a b c d e f Langensiepen i Güleryüz 1995 ↓, s. 162.
- ↑ Langensiepen i Güleryüz 1995 ↓, s. 6.
- ↑ Jan Gozdawa-Gołębiowski: Od wojny krymskiej do bałkańskiej. Gdańsk: 1985, s. 239. ISBN 83-215-3259-4.
- ↑ Paweł Piotr Wieczorkiewicz: Historia wojen morskich. T. II: Wiek pary. Londyn: Wydawnictwo Puls, 1995, s. 245. ISBN 1-85917-030-7.
Bibliografia
- Bernd Langensiepen, Ahmet Güleryüz: The Ottoman Steam Navy 1828–1923. London: Conway Maritime Press, 1995. ISBN 978-0-85177-610-1. (ang.)
Media użyte na tej stronie
The Ottoman flag of 1844–1922. Late Ottoman flag which was made based on the historical documents listed in the Source section. Note that a five-pointed star was rarely used in the star-and-crescent symbol before the 19th century.