Kazimierz Biesiekierski
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 28 grudnia 1897 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 12 stycznia 1950 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1914–1945 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | III Korpus Polski w Rosji |
Stanowiska | oficer saperów |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Kazimierz Biesiekierski (ur. 28 grudnia 1897 w Warszawie[1], zm. 12 stycznia 1950 został pochowany na cmentarzu w Montmorency Francja) – major saperów inżynier Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.
Życiorys
Kazimierz Biesiekierski w czerwcu 1915 roku wstąpił do 1 pułku telegraficzno-reflektorowego w Moskwie. W sierpniu 1916 roku został skierowany na kurs w Aleksiejewskiej Szkole Inżynieryjnej w Kijowie, którą ukończył w czerwcu 1917. W sierpniu 1917 obejmuje obowiązki w samodzielnej kompanii inżynieryjnej, walczącej na Froncie Południowo-Zachodnim. W 1917 wstąpił do III Korpusu Polskiego. W maju 1918 roku został zdemobilizowany i powrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. Do Wojska Polskiego przyjęty został 28 listopada 1918[2], w grudniu przydzielony został do Dowództwa Twierdzy Zegrze[3]. W styczniu 1919 roku objął stanowisko szefa Zarządu Budownictwa. W marcu 1919 roku wziął udział w walkach na froncie, a w kwietniu 1919 roku został skierowany do Dęblina. W czerwcu 1919 roku został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Saperów w Warszawie, zaś w październiku 1919 roku rozpoczął studia w École Militaire du Génie w Wersalu. W sierpniu 1920 roku został dyrektorem nauk Kościuszkowskiego Obozu Szkolnego Saperów w Warszawie. Brał udział w III powstaniu śląskim. W sierpniu 1922 roku objął stanowisko starszego referenta w Oddziale III Sztabu Generalnego, zaś w grudniu 1922 roku został p.o. kierownika referatu w Departamencie V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych[4]. W 1922 ożenił się z Jadwigą Biernacką[1]. W październiku 1923 roku został asystentem w Oficerskiej Szkole Inżynierii[5]. 31 października 1927 roku otrzymał przeniesienie do 7 pułku Saperów Wielkopolskich w Poznaniu[6][7]. W okresie od 1928 do 1929 roku ukończył studia na Politechnice Warszawskiej i uzyskał dyplom inżyniera dróg i mostów[8]. We wrześniu 1929 roku został przeniesiony do 2 batalionu mostów kolejowych[9]. W styczniu 1932 roku przeniesiony został do Kierownictwa Fortyfikacji Sztabu Głównego na stanowisko referenta[10]. Następnie został kierownikiem Referatu Studiów w Wydziale Fortyfikacyjnym Departamentu Budownictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych. W grudniu 1935 roku otrzymał stanowisko w Inspektoracie Saperów Sztabu Głównego, a w 1936 roku przeniesiono go do Rezerwy Personalnej Oficerów Saperów[11]. W sierpniu 1936 roku objął stanowisko kierownika budowy w Kierownictwie Robót Nr 23 w Katowicach, gdzie do 1939 roku projektował i budował fortyfikacje śląskie. Z dniem 31 lipca 1939 przeniesiony w stan spoczynku[12].
Był encyklopedystą. Został wymieniony w gronie edytorów ośmiotomowej Encyklopedii wojskowej wydanej w latach 1931–1939 gdzie zredagował hasła związane z fortyfikacjami[13].
We wrześniu 1939 roku pełni obowiązki oficera saperów w Armii „Karpaty”, we wrześniu przedostaje się wraz ze Sztabem Armii na Węgry, a następnie do Francji[14].
Od 1941 w Armii Wolnej Francji, został szefem Służby Fortyfikacyjnej FFL w Syrii. Posiadał stopień kapitana Armii Francuskiej, nosił pseudonim „Pomian”. Po wojnie w grudniu 1945 roku przebywał w Palestynie. Następnie przeniósł się do Francji, a stamtąd – na wyspę Reunion, gdzie w latach 1945–1950 pracował jako inżynier dróg i mostów[15]. Z powodu choroby wrócił do Francji, gdzie zmarł i został pochowany na cmentarzu w Montmorency.
Awanse
- chorąży – 15 czerwca 1917
- podporucznik – 29 listopada 1919
- porucznik – 29 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[16]
- kapitan – 31 marca 1924 ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[17]
- major – 19 marca 1937 w korpusie oficerów saperów[18]
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości (16 marca 1933)[19]
- Krzyż Walecznych (czterokrotnie, po raz pierwszy w 1921)[20][21]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1923)[22][23]
- Złoty Krzyż Zasługi
- Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)
Opinie
Wybitny pedagog i energiczny pracownik, zaliczany do grona najzdolniejszych spośród oficerów saperów (wraz z płk. Stanisławem Sławińskim oraz porucznikami: Bohdanem Chojnowskim, Feliksem Siedleckim, Wacławem Siweckim, Marianem Staniszewskim, Jerzym Szuksztą i Władysławem Wyszyńskim) – jako absolwentów wyższych kursów inżynieryjnych we Francji, którzy zajmują stanowiska oficerów sztabowych fortyfikacji. gen. bryg. Mieczysław Dąbkowski
Przypisy
- ↑ a b Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 46 .
- ↑ Dekret Naczelnego Wodza Wojska polskiego z 13 grudnia 1918
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18 stycznia 1919 roku, s. 132.
- ↑ Rocznik oficerski 1923, s. 874.
- ↑ Rocznik oficerski 1924, s. 798.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 307.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 575, 596.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 15 z 23 sierpnia 1929 roku, s. 309.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 389.
- ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 239.
- ↑ Rocznik oficerski 1939 s. 244
- ↑ Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 956.
- ↑ Laskowski, t.I 1931 ↓.
- ↑ FORTYFIKACJE.NET :: Zobacz temat - Kazimierz Biesiekierski, fortyfikacje.net [dostęp 2017-11-18] .
- ↑ galeria0506 - Google Docs, docs.google.com [dostęp 2017-11-18] (fr.).
- ↑ Rocznik oficerski 1923, s. 908.
- ↑ Rocznik oficerski 1924, s. 831.
- ↑ Rocznik oficerski 1939, s. 244.
- ↑ M.P. z 1933 r. nr 63, poz. 81 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 40 z 23 listopada 1921 s. 1554
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 20 z 15 lipca 1922 s. 502
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 32.
- ↑ Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 34 z 29 maja 1923 s.360
Bibliografia
- Józef Wyporek, Zarys Historii Wojennej Pułków Polskich 1918–1920, 2 Pułk Wojsk Kolejowych.
- Zdzisław Rabsztyn, Bolesław Ciepiela, Bobrowniki. Wspomnienia i dokumenty, Wydawnictwo Naukowe Śląsk 2002, ISBN 83-7164-333-0.
- "Dzienniki Personalne Ministra Spraw Wojskowych".
- "Roczniki oficerskie 1923, 1924, 1928 i 1932".
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
- Otton Laskowski: Encyklopedia wojskowa. T. I. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Wiedzy Wojskowej i Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego, 1931.
Media użyte na tej stronie
Naramiennik majora Wojska Polskiego (1919-39).
Central element of the Russian imperial coat of arms.
Baretka: Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi I Klasy
Ribbon for the World War I Victory Medal awarded by the Allies:
- w:World War I Victory Medal (United States) awarded by the w:United States Department of Defense
- w:Victory Medal (United Kingdom) also called the Inter-Allied Victory Medal
- w:Médaille Interalliée 1914–1918 (France)
- w:Inter-Allied Victory Medal (Greece)
- w:Allied Victory Medal (Italy)
- etc.
Baretka: Krzyż Walecznych (194) nadany czterokrotnie.
The Cross of Lorraine, emblem of the Free French.