Kazimierz Górski
Kazimierz Górski (1973) | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pełne imię i nazwisko | Kazimierz Klaudiusz Górski | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 2 marca 1921 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Data i miejsce śmierci | 23 maja 2006 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Wzrost | 173 cm | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Pozycja | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera seniorska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera reprezentacyjna | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kariera trenerska | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Odznaczenia | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Kazimierz Klaudiusz Górski (ur. 2 marca 1921 we Lwowie, zm. 23 maja 2006 w Warszawie) – polski piłkarz grający na pozycji napastnika, reprezentant kraju, trener i działacz piłkarski.
Jako piłkarz dysponował świetnym dryblingiem. Ze względu na drobną sylwetkę i wdzięczne ruchy uzyskał przydomek „Sarenka”. Jego styl gry porównywano do stylu gry napastnika Ruchu Chorzów i reprezentacji Polski – Ernesta Wilimowskiego, którego Górski uważał za swój wzór do naśladowania w tamtych czasach[1].
W latach 1966 i 1970–1976 był selekcjonerem reprezentacji Polski, którą doprowadził do triumfu na igrzyskach olimpijskich 1972 w Monachium oraz finału igrzysk olimpijskich 1976 w Montrealu, a także zajęcia 3. miejsca na mistrzostwach świata 1974 w Niemczech Zachodnich. Następnie prowadził kluby w Grecji, m.in. Panathinaikos AO i Olympiakos SFP – z obydwoma wywalczył mistrzostwo kraju. Od 1986 zasiadał we władzach PZPN, w latach 1991–1995 był jego prezesem. Ze względu na duże osiągnięcia z reprezentacją Polski nazywany jest „trenerem tysiąclecia”[2]. W plebiscycie Piłki Nożnej został uznany najlepszym polskim trenerem XX wieku[3]. Uhonorowany najwyższym odznaczeniem przyznawanym przez UEFA – Rubinowym Orderem Zasługi (Order of Merit in Ruby).
Życiorys
Urodził się i wychował we lwowskiej dzielnicy Bogdanówka w rodzinie robotniczej na ulicy Gródeckiej 83[4]. Jego ojciec, Maksymilian, pracował w warsztatach kolejowych, matka, Zofia, zajmowała się domem. Był najstarszym z siedmiorga rodzeństwa, miał dwóch braci: Jana (ur. 1928), Bolesława (ur. 1930) i cztery siostry: Jadwigę (ur. 1924), Helenę (ur. 1925), Annę (ur. 1926) i Łucję (ur. 1933)[5]. Przed wojną ukończył technikum mechaniczne. Po zajęciu Lwowa przez Armię Radziecką pracował jako mechanik w spółdzielni pracy. W czasie okupacji niemieckiej pracował w warsztatach kolejowych. Po ponownym zajęciu przez Rosjan zgłosił się na ochotnika do wojska polskiego, zaś rodzina wyjechała do Szczecina. W 1944 służył w 8 Zapasowym Pułku Piechoty stacjonującym w Majdanku, a następnie w 1 Zapasowym Pułku Piechoty, z którym dotarł do Warszawy. W 1946 zakończył służbę wojskową i podjął pracę w izbie skarbowej. Pracował tam przez kilka miesięcy[6]. Od 1951 zatrudniony był na etacie w Legii Warszawa[7].
W styczniu 1948 wziął ślub cywilny z warszawianką Marią Stefańczak (ur. 5 października 1919, zm. 22 kwietnia 2005), a w 1962 roku para wzięła ślub kościelny[8]. Mieli dwójkę dzieci: syna Dariusza (ur. 1953, fotoreporter, związany m.in. z tygodnikiem „Piłka Nożna“) oraz córkę Urszulę (ur. 1956, trenerka łyżwiarstwa figurowego, zamieszkała w Grecji).
Kariera piłkarska
Karierę piłkarską rozpoczął w 1935 w RKS Lwów[4], w którym zadebiutował w seniorskich rozgrywkach w 1937 (w meczu z Junakiem Drohobycz) i występował do 1939. Następnie reprezentował barwy Spartaka Lwów (1939–1941), Dynama Lwów (1944). W 1945 został zawodnikiem Legii, w barwach której rywalizował w sezonie 1946/1947 w eliminacjach międzyokręgowych i krajowych o wejście do I ligi. W drugiej fazie eliminacji rozegrał osiem spotkań i zdobył dziewięć goli.
W 1946 w meczu z reprezentacją MO odniósł ciężką kontuzję, po której długo dochodził do zdrowia[9]. 14 marca 1948 zadebiutował w ekstraklasie w wygranym 3:1 meczu u siebie z Polonią Bytom, a 11 kwietnia 1948 w wygranym 2:1 meczu u siebie z Wartą Poznań strzelił swoją pierwszą bramkę. Ostatni mecz ligowy rozegrał 9 sierpnia 1953 w zremisowanym 1:1 meczu wyjazdowym z Lechem Poznań, w którym w 65. minucie zmienił Andrzeja Cehelika[10]. Łącznie rozegrał 81 meczów ligowych, w których strzelił 34 gole.
Kariera reprezentacyjna
W reprezentacji Polski rozegrał jeden mecz, 26 czerwca 1948 w Kopenhadze. Polski zespół pod wodzą selekcjonera Zygmunta Alfusa rozegrał mecz towarzyski z reprezentacją Danii, który zakończył się porażką Biało-Czerwonych 0:8, a Górski w 34. minucie został zmieniony przez Józefa Kohuta[11].
Mecze w reprezentacji
Lp. | Data | Miasto | Rywal | Wynik | Rozgrywki |
---|---|---|---|---|---|
1. | 26.06.1948 | Kopenhaga, Dania | Dania | towarzyski |
Kariera trenerska
Górski ukończył kurs trenerski w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Krakowie w 1952, a później studia w Akademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu w 1980. Jeszcze jako aktywny zawodnik prowadził rezerwy Legii. W latach 1952–1953 był instruktorem na wakacyjnych centralnych obozach juniorów. W 1953 został asystentem pierwszego trenera Legii, Wacława Kuchara. W 1954 został samodzielnym trenerem Marymontu Warszawa. Następnie w latach 1955–1959 trenował reprezentację Polski U-19. W latach 1959 oraz 1960–1962 kierował Legią, z którą zdobył wicemistrzostwo Polski (1960) oraz zajął 3. miejsce w ekstraklasie (1961). W latach 1961-1962 był trenerskim konsultantem w Stali Kraśnik[12][13]. Potem był trenerem Lublinianki (1963–1964), Gwardii Warszawa (1964–1966), reprezentacji młodzieżowej do lat 23 (1966–1970) oraz w 1973 roku ŁKS Łódź. W latach 1957–1970 wielokrotnie współpracował z selekcjonerami reprezentacji A. W 1970 roku został konsultantem w Motorze Lublin[14].
Selekcjoner reprezentacji
Kazimierz Górski w 1966 wraz z Klemensem Nowakiem i Antonim Brzeżańczykiem współprowadził jako selekcjoner reprezentację Polski w trzech meczach: towarzyskim z NRD (0:2) oraz Luksemburgiem (4:0) i Francją (1:2) w ramach eliminacji mistrzostw Europy 1968.
W grudniu 1970 został samodzielnym selekcjonerem, zastępując na stanowisku Ryszarda Koncewicza. Decyzja o powierzeniu stanowisku Górskiemu była dla wielu zaskoczeniem[15]. Debiut na tym stanowisku zaliczył 5 maja 1971 w Lozannie w wygranym 4:2 meczu towarzyskim ze Szwajcarią. Reprezentacja pod wodzą Górskiego osiągnęła największe sukcesy w swojej historii: triumf w turnieju olimpijskim 1972 w Monachium po zwycięstwie w finale 2:1 z Węgrami oraz 3. miejsce na mistrzostwach świata 1974 w Niemczech po zwycięstwie w decydującym meczu 1:0 z Brazylią. Drużyna Górskiego dwukrotnie rywalizowała również w eliminacjach do ME (1972, 1976), nie udało jej się jednak awansować do turnieju finałowego. W 1976 Polska sięgnęła po srebrny medal na turnieju olimpijskim 1976 w Montrealu, co uznano w kraju za porażkę, a Górski po igrzyskach podał się do dymisji. Łącznie w latach 1966–1976 prowadził reprezentację Polski w 72 oficjalnych meczach (41 zwycięstw, 14 remisów, 17 porażek[16], bramki 138–66).
Kariera w Grecji
Po zakończeniu pracy z reprezentacją Górski wyjechał do Grecji trenować kluby tamtejszej ligi: Panathinaikos AO (1976–1978: mistrzostwo Grecji 1977, Puchar Grecji 1977, Puchar Bałkanów 1977), AGS Kastoria (1978–1980: Puchar Grecji 1980), Olympiakos SFP (1980–1981: mistrzostwo Grecji 1980 i 1981, Puchar Grecji 1981). W 1981 wrócił do Polski, by w latach 1981–1982 trenować po raz trzeci Legię Warszawa, po czym znów wyjechał do Grecji trenować Olympiakos (mistrzostwo 1983) oraz Ethnikos Pireus (1983–1985). W sezonie 1985/1986 był ponownie zatrudniony w Panathinaikosie (wg różnych źródeł jako pierwszy szkoleniowiec, asystent, dyrektor techniczny bądź doradca prezesa; zespół zdobył wtedy mistrzostwo i puchar).
Działacz PZPN
Po zakończeniu kariery trenerskiej Górski wrócił do Polski; od 1986 zasiadał we władzach PZPN. W latach 1987–1991 był wiceprezesem, a w latach 1991–1995 prezesem federacji. Od 1976 był członkiem honorowym, a od 3 lipca 1995 honorowym prezesem PZPN.
Epizody polityczne
W 1991 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora w wyborach parlamentarnych 1991 z ramienia Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego[17]. Również bez skutku kandydował w wyborach parlamentarnych 1993 do Sejmu z listy Samoobrony RP jako członek Polskiej Partii Przyjaciół Piwa.
Telewizja
W programie Za chwilę dalszy ciąg programu przedstawiał cykl „Księga przysłów polskich”[18]. W 2006 roku komentował spotkania piłkarskie[19].
Śmierć i pogrzeb
Górski zmarł 23 maja 2006 po długiej i ciężkiej chorobie nowotworowej w wieku 85 lat[20]. 2 czerwca 2006 spoczął w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (A29-tuje-8)[21]. W pogrzebie Górskiego uczestniczyli m.in. prezydent Polski Lech Kaczyński, premier Polski Kazimierz Marcinkiewicz, prezydent FIFA Joseph Blatter[22]. Mszę pogrzebową odprawił prymas Polski kard. Józef Glemp[22]. Charakterystycznym elementem nagrobka jest wykonana z brązu kula ziemska z nazwami najważniejszych dla niego miejsc (Lwów, Warszawa, Wembley, Monachium, Ateny)[23].
Jego pamięć uczczono oficjalną minutą ciszy przed rozpoczęciem mistrzostw świata 2006 w Niemczech.
Sukcesy szkoleniowe
Legia Warszawa
- Wicemistrzostwo Polski: 1960
- 3. miejsce w ekstraklasie: 1961
- 1/4 finału Pucharu Zdobywców Pucharów: 1982
Reprezentacja Polski
- 3. miejsce w mistrzostwach świata: 1974
- Mistrzostwo olimpijskie: 1972
- Wicemistrzostwo olimpijskie: 1976
Panathinaikos AO
- Mistrzostwo Grecji: 1977
- Puchar Grecji: 1977
- Puchar Bałkanów: 1977
AGS Kastoria
- Puchar Grecji: 1980
Olympiakos SFP
- Mistrzostwo Grecji: 1980, 1981, 1983
- Puchar Grecji: 1981
Indywidualne
- Trener XX wieku w Polsce w plebiscycie Piłki Nożnej: 2000
- Super Wiktor: 2006
- Trener stulecia PZPN: 2019[24]
Odznaczenia i wyróżnienia
- Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski – pośmiertnie (2006, za wybitne zasługi dla polskiego sportu)[25]
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2006)[26]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1996)[27]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1972)[28]
- Medal im. dr. Henryka Jordana
- Złota Odznaka PZPN (1972)[29]
- Złoty Medal Zasługi dla FIFA: 2001
- Doctor honoris causa AWFiS w Gdańsku (2003)[30]
- Rubinowy Order Zasługi UEFA (Order of Merit in Ruby) – pośmiertnie (2006)[31]
- Honorowy obywatel: Lwowa, Płocka, Lubaczowa i Reszla[32]
Upamiętnienie
- Imię Kazimierza Górskiego przyjęto jako patronat dla następujących obiektów:
- Stadion w Dusznikach-Zdroju – pierwszy stadion jego imienia (od 2005)
- Szkoła podstawowa w Wierzbicy
- Szkoła Mistrzostwa Sportowego w Łodzi
- Ośrodek Przygotowań Piłkarskich w Straszęcinie
- Zespół Szkół Mechanicznych nr 2 w Krakowie
- Stadion Wisły Płock
- Stadion Hetmana Byczyny w Byczynie
- Ulica przy AWFiS w Gdańsku
- Ulica przy Hali Mistrzów we Włocławku
- Ulica przy hali sportowej w Gdyni
- Zespół Szkół w Dobrczu
- Gimnazjum w Resku
- Gimnazjum w Bolechowo-Osiedle
- Gimnazjum w Poraju
- Gimnazjum w Burkacie
- Gimnazjum nr 5 w ZS nr 4 w Tychach
- Gimnazjum w Rojewie
- Szkoła Podstawowa w Lejkowie
- Rondo w Gniewinie
- Hala sportowa w Reszlu
- Hala sportowa w Drzemlikowicach
- Szkoła Podstawową nr 37 w Białymstoku
- Publiczne Gimnazjum w Widuchowej
- W 2007 powstała Fundacja im. Kazimierza Górskiego z siedzibą w Warszawie, na czele której od 2012 stoi Janusz Jesionek[33].
- W styczniu 2008 w Rzeszowie odsłonięto pomnik upamiętniający Kazimierza Górskiego wykonany w formie piłki z inskrypcjami stanowiącymi cytaty trenera: „Piłka jest okrągła, a bramki są dwie. Albo my wygramy, albo oni”[34].
- 28 czerwca 2012 Sejm RP przez aklamację przyjął uchwałę wzywającą do nadania Stadionowi Narodowemu w Warszawie imienia Kazimierza Górskiego:
Sejm, wyrażając wdzięczność i szacunek Kazimierzowi Górskiemu, najwybitniejszemu trenerowi w historii polskiej piłki nożnej, wnioskuje o nazwanie jego imieniem Stadionu Narodowego w Warszawie.
- 29 czerwca 2012 na budynku przy ulicy Madalińskiego 49/51 w Warszawie, w którym w latach 1973–2006 mieszkał Górski, odsłonięto tablicę pamiątkową[35].
- 26 marca 2015 pod Stadionem Narodowym w Warszawie odsłonięto brązowy pomnik Kazimierza Górskiego[36].
- 13 grudnia 2020 rozpoczął kursowanie pociąg TLK „Górski” spółki PKP Intercity na trasie Rzeszów–Szczecin[37].
- 3 marca 2021 Kazimierz Górski został patronem Szkoły Trenerów PZPN w Białej Podlaskiej. Do tego wówczas odsłonięto tablicę poświęconą patronowi szkoły[38].
- 10 października 2021 Kazimierz Górski został patronem Stadionu Narodowego w Warszawie[39].
- 9 listopada 2021 na budynku przy ulicy Madalińskiego 49/51 w Warszawie, odsłonięto mural poświęcony wybitnemu trenerowi[40].
Zobacz też
Uwagi
- ↑ Bez danych z sezonów 1945–1947.
Przypisy
- ↑ „Wprost”, s. 90, maj 2009.
- ↑ Historia: Kalendarium Legii (2 marca): Kazimierz Górski - Trener Tysiąclecia, Legia Warszawa - Strona oficjalna [dostęp 2021-04-22] (pol.).
- ↑ Historia Plebiscytu Tygodnika Piłka Nożna, PiłkaNożna.pl [dostęp 2021-04-22] .
- ↑ a b Jan Cywiński , Jeśli piłka, to tylko we Lwowie, wyborcza.pl [dostęp 2021-04-25] .
- ↑ Mirosław Wlekły , Górski. Wygramy my albo oni. Pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, s.26, ISBN 978-83-240-6210-2 .
- ↑ Stefan Szczepłek. Warszawski szlak pana Kazimierza. „Skarpa Warszawska”, s. 44, marzec 2021.
- ↑ Kazimierz Górski o całym swoim życiu: Piłka to gra prosta. sport.pl, 2006-04-14. [dostęp 2020-01-07]. (pol.).
- ↑ Społeczny Instytut Wydawniczy Znak , Górski : wygrany my albo oni : pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, wyd. Wydanie I, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2021, s. 178, ISBN 978-83-240-6210-2, OCLC 1246349223 [dostęp 2021-04-22] .
- ↑ Operacja napastnika WKS „Legia” Górskiego, „Kurier Sportowy”, 10 czerwca 1946 [dostęp 2020-09-14] .
- ↑ Liga 1952/1953 – Lech Poznań – Legia Warszawa 1:1 (0:0).
- ↑ Football MATCH: 26.06.1948 Denmark v Poland (ang.).
- ↑ Społeczny Instytut Wydawniczy Znak , Górski : wygrany my albo oni : pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, wyd. Wydanie I, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2021, s. 184, ISBN 978-83-240-6210-2, OCLC 1246349223 [dostęp 2021-04-22] .
- ↑ y, Kazimierz Górski w Kraśniku, Kraśnik Miasto Sportu, 2 marca 2021 [dostęp 2021-04-22] (pol.).
- ↑ Dziennik Wschodni , Kazimierza Górskiego związki z Lubliniem (wideo), Dziennik Wschodni [dostęp 2021-04-25] (pol.).
- ↑ Stefan Grzegorczyk , Jerzy Lechowski , Sekrety trenera Górskiego : moje 70 lat, Warszawa: "Pasja", 1992, s. 83, ISBN 83-900138-1-9, OCLC 749603649 [dostęp 2021-04-25] .
- ↑ Trenerzy reprezentacji, PZPN - Łączy nas piłka [dostęp 2022-01-18] (pol.).
- ↑ Pan Kazimierz wszech czasów [data dostępu: 2006-01-05].
- ↑ Wirtualna Polska Media , Oto co Kazimierz Górski wyznał tuż przed śmiercią. "To go bolało" [Opinia] - WP SportoweFakty, sportowefakty.wp.pl, 1 marca 2021 [dostęp 2021-05-15] (pol.).
- ↑ Społeczny Instytut Wydawniczy Znak , Górski : wygrany my albo oni : pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, wyd. Wydanie I, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2021, s. 602, ISBN 978-83-240-6210-2, OCLC 1246349223 [dostęp 2021-05-15] .
- ↑ Kazimierz Górski nie żyje [data dostępu: 2016-05-23].
- ↑ Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-18].
- ↑ a b Społeczny Instytut Wydawniczy Znak , Górski : wygrany my albo oni : pierwsza pełna biografia Kazimierza Górskiego, wyd. Wydanie I, Kraków: Wydawnictwo Znak, 2021, s. 604, ISBN 978-83-240-6210-2, OCLC 1246349223 [dostęp 2021-05-15] .
- ↑ Stefan Szczepłek. Warszawski szlak pana Kazimierza. „Skarpa Warszawska”, s. 49, marzec 2021.
- ↑ Poznaliśmy jedenastkę stulecia PZPN - Polsat Sport, www.polsatsport.pl [dostęp 2021-04-25] (pol.).
- ↑ M.P. z 2006 r. nr 50, poz. 539.
- ↑ M.P. z 2006 r. nr 30, poz. 324.
- ↑ M.P. z 1996 r. nr 27, poz. 282.
- ↑ Odznaczenia dla olimpijczyków. „Nowiny”. Nr 264, s. 2, 23 września 1972.
- ↑ Sport. 10 września – Dniem Polskiego Piłkarza. „Nowiny”. Nr 263, s. 2, 21 września 1972.
- ↑ Pierwszy honorowy doktorat dla przedstawiciela polskiej piłki nożnej.
- ↑ Order of Merit in Ruby dla Kazimierza Górskiego [data dostępu: 2006-12-14].
- ↑ Honorowi Obywatele Miasta Reszla.
- ↑ KRS nr: 0000289531
- ↑ Hołd dla trenera Górskiego w Rzeszowie [data dostępu: 2008-08-31].
- ↑ Przy ul. Madalińskiego odsłonięto tablicę poświęconą Kazimierzowi Górskiemu [ZDJĘCIA] [data dostępu: 2012-06-29].
- ↑ Wieczne życie Kazimierza Górskiego [data dostępu: 2015-03-26].
- ↑ Nowy pociąg TLK Górski. PKP Intercity uhonorowało legendarnego trenera. rynek-kolejowy.pl. [dostęp 2020-12-14].
- ↑ AK) PZPN , Szkoła Trenerów PZPN w Białej Podlaskiej nosi imię Kazimierza Górskiego, Słowo Podlasia, 4 marca 2021 [dostęp 2021-04-22] (pol.).
- ↑ Święto Piłki Nożnej na PGE Narodowym. Kazimierz Górski patronem stadionu, PolskieRadio24.pl, 10 października 2021 [dostęp 2021-10-10] .
- ↑ [1] [data dostępu: 2021-11-09].
Bibliografia
- Andrzej Gowarzewski: Mistrzostwa Polski. Ludzie (1945-1962). 100 lat prawdziwej historii (3), Wydawnictwo GiA, Katowice 2017
- Kazimierz Górski, Andrzej Konieczny: Pół wieku z piłką, Wyd. Sport i Turystyka, 1985
- Kazimierz Górski – oficjalny serwis
Linki zewnętrzne
- Strona poświęcona Kazimierzowi Górskiemu
- Kazimierz Górski w bazie Wikiliga.pl
- Kazimierz Górski na stronie Legia.Net
- Kazimierz Górski w bazie Weltfussball.de (niem.)
- Kazimierz Gorski, [w:] baza Transfermarkt (trenerzy) [online] [dostęp 2020-11-27] .
- Kazimierz Górski
- Kazimierz Górski
- Kazimierz Górski w bazie Kopanyi-Myach.info (ukr.)
- Kazimierz Górski w bazie FootballDatabase.eu (ang.)
- Kazimierz Górski w bazie National Football Teams (ang.)
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Football. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
(c) Goku122 z polskiej Wikipedii, CC-BY-SA-3.0
Gwiazda Kazimierza Górskiego na Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie
Autor: Kontrola, Licencja: CC0
Kazimierz Gorski medal & autograph in Avenue of Sport Stars Dziwnów
Autor: Escottf, Licencja: CC BY-SA 4.0
A statue of Polish football hero Kazimierz Górski outside Warsaw's National Stadium (Stadion Narodowy).
Baretka Medalu im. dr. Henryka Jordana
Autor: Hans Peters / Anefo, Licencja: CC BY-SA 3.0 nl
Kazimierz Górski in 1973.
Autor: Adrian Grycuk, Licencja: CC BY-SA 3.0 pl
Tablica upamiętniająca Kazimierza Górskiego przy ul. Madalińskiego 49/51 w Warszawie
Autor: Archiwum Kancelarii Prezydenta RP, Licencja: GFDL
Kazimierz Górski w Pałacu Prezydenckim tuż po odebraniu z rąk Prezydenta RP Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski w dniu 3 marca 2006.