Kazimierz Horoszkiewicz
![]() | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 3 marca 1867 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 12 grudnia 1942 |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1889–1890 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 1 Pułk Strzelców Podhalańskich |
Stanowiska | dowódca pułku piechoty |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz (ur. 3 marca 1867 w Bajmakach pow. złoczowski, zm. 12 grudnia 1942 w Tobolsku[1]) – tytularny generał dywizji Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się w przysiółku wsi Przewłoczna, w ówczesnym powiecie złoczowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Mikołaja, dzierżawcy majątku i właściciela folwarku, i Kamili z Babireckich. W 1888 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Brzeżanach[2]. Rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W latach 1889–1890 odbył jednoroczną służbę wojskową[3]. Na stopień podporucznika (niem. leutnant) został mianowany ze starszeństwem z 1 maja 1891 roku w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał przydział w rezerwie do 55 Galicyjskiego pułku piechoty we Lwowie. W 1895 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1895 roku w korpusie oficerów c. k. Obrony Krajowej i przydzielony do 19 pułku piechoty OK we Lwowie. Na stopień porucznika (niem. oberleutnant) został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1898 roku. W 1901 roku został przeniesiony do 17 pułku piechoty OK w Rzeszowie. Na stopień kapitana (niem. hauptmann) został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1908 roku. W 1913 roku powrócił do 19 pułku piechoty OK we Lwowie.
W czasie I wojny światowej dowodził kompanią, następnie batalionem. Pod koniec 1914 odniósł rany ręki pod Miżyńcem. Od września 1915 ponownie był na froncie[4]. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915 roku. Jego oddziałem macierzystym był nadal 19 pułk piechoty OK, przemianowany następnie na 19 pułk strzelców[5][6]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1917 roku[7]. Pod koniec wojny dowodził pułkiem.
Z dniem 1 listopada 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika i przydzielony do komendy 8 pułku piechoty w Krakowie (późniejszego 13 pułku piechoty)[8]. Od 25 stycznia 1919 był dowódcą 1 pułku Strzelców Podhalańskich, który w organizacji Wojska Polskiego występował jako 19 pułk piechoty. 4 kwietnia 1919 roku został mianowany dowódcą tego pułku przez Naczelnego Wodza[9]. W 1920 na jego czele wziął udział w ofensywie kijowskiej. 7 maja wkroczył do Kijowa, a następnie bronił jego przedmieść pod Roszówką i Browarami. 22 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika, w piechocie, „w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej”[10]. 9 czerwca wycofał się z Kijowa i wraz z pułkiem przebijał się przez linie okrążenia wojsk bolszewickich. 20 czerwca został ranny w lasach owruckich, nad rzeką Żołoń, mimo to nie przestał dowodzić. Od 2 do 5 sierpnia walczył o Brześć nad Bugiem oraz wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 4 czerwca uczestniczył w walkach pod Białymstokiem i Grodnem. Ścigając wojska bolszewickie, dotarł w październiku aż do Oszmiany. Po zawieszeniu broni udał się na kurs informacyjny do Warszawy, a następnie wrócił do Nowego Sącza, do swojego pułku, którego dowódcą pozostał do końca sierpnia 1921.
Od października 1921 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej w 2 Dywizji Górskiej, a następnie – 1 Dywizji Górskiej. 9 kwietnia 1922 został mianowany dowódcą 23 Dywizji Piechoty w Katowicach[11]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 45. lokatą w korpusie generałów[12]. W czerwcu na czele dywizji zajął tereny Górnego Śląska, przyznane Polsce po plebiscycie. 12 kwietnia 1926 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V do czasu przeniesienia w stan spoczynku[13]. 31 marca 1926 roku Prezydent RP nadał mu stopień generała dywizji (wyłącznie z prawem do tytułu) z dniem 31 maja 1926 roku– datą przeniesienia w stan spoczynku[14]. Po zakończeniu służby wojskowej pozostał mieszkańcem Katowic.
We wrześniu 1939, uciekając przed Niemcami, dotarł do Lwowa, który niebawem zajęły wojska sowieckie. Pod koniec czerwca 1940 został wywieziony wraz z żoną, synową i wnukiem do ZSRR na Syberię. Zmarł 12 grudnia 1942 w Tobolsku[15][16], w trakcie drogi z zesłania do tworzącej się Armii Polskiej gen. Andersa[17]. Tam też został pochowany.
Upamiętnienie
Nazwisko Kazimierza Horoszkiewicza zostało wymienione na tablicy pamiątkowej, umieszczonej w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu w 1988, honorującej dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich[18].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari (17 maja 1921)[19]
- Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Odznaka za Rany i Kontuzje
- Krzyż Oficerski Orderu Legii Honorowej (Francja)
- Order Korony Żelaznej III klasy z dekoracją wojenną i mieczami (Austro-Węgry)[6]
- Krzyż Zasługi Wojskowej III klasy z dekoracją wojenną (Austro-Węgry, 1916)[20]
- Srebrny Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry, dwukrotnie)
- Brązowy Medal Zasługi Wojskowej z mieczami na wstążce Krzyża Zasługi Wojskowej (Austro-Węgry)
- Brązowy Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Sił Zbrojnych i Żandarmerii (Austro-Węgry)
- Krzyż Jubileuszowy Wojskowy (Austro-Węgry)
- Krzyż Pamiątkowy Mobilizacji 1912–1913 (Austro-Węgry)
- Odznaka za Służbę Wojskową (Austro-Węgry)
- Krzyż Żelazny (Prusy)[4]
Przypisy
- ↑ Kazimierz Andrzej Horoszkiewicz, Sejm-Wielki.pl [dostęp 2019-12-05] .
- ↑ Sprawozdanie Dyrektora C. Kr. Wyższego Gimnazyum w Brzeżanach za rok szkolny 1888. Brzeżany: 1888, s. 84.
- ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 139.
- ↑ a b Kronika. Odznaczenie. „Głos Rzeszowski”, s. 3, nr 11 z 5 marca 1916.
- ↑ Lista starszeństwa c. i k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1916 ↓, s. 19.
- ↑ a b Kronika. Wiadomości osobiste. „Głos Rzeszowski”, s. 3, nr 44 z 22 października 1916.
- ↑ Lista starszeństwa c. k. Obrony Krajowej i Żandarmerii 1918 ↓, s. 54, 287.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 9 z 1919 roku, poz. 329, 348.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, nr 41 z 1919 roku, poz. 1297.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 29 maja 1920 roku, s. 381.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 30 kwietnia 1922 roku, s. 322.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 15.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 12 kwietnia 1926 roku, s. 108.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 19 kwietnia 1926 roku, s. 115, 118.
- ↑ Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1945. Londyn: Instytut Historyczny im. Gen. Sikorskiego, 1952, s. 354.
- ↑ Stawecki 1994 ↓, s. 140.
- ↑ dobroni.pl – Spotkanie z Andrzejem Horoszkiewiczem (pol.) [dostęp 2011-12-03].
- ↑ Nowy Sącz – tablica upamiętniająca dowódców 1 pułku Strzelców Podhalańskich. miejscapamiecinarodowej.pl. [dostęp 2015-04-02].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 21 z 28 maja 1921 roku, s. 997.
- ↑ Kronika. Wiadomości osobiste. Odznaczenia. „Głos Rzeszowski”, s. 4, nr 6 z 30 stycznia 1916.
Bibliografia
- Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1916. Wiedeń: 1916.
- Ranglisten der K. K. Landwehr und der K. K. Gendarmerie 1918. Wiedeń: 1918.
- Dziennik Rozkazów Ministerstwa Spraw Wojskowych. Wojskowa Biblioteka Cyfrowa „Zbrojownia”. [dostęp 2018-05-15].
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.
Media użyte na tej stronie
Naramiennik generała dywizji Wojska Polskiego (1919-39).
Lesser coat of arms of the Austrian Empire form the Congress of Vienna in 1815 until the Austro-Hungarian Compromise of 1867. It then represented the Cisleithanian territories of Austria-Hungary in the Reichsrat until 1915.
It shows the arms of Habsburg-Lorraine encircled by the chain of the Order of Golden Fleece, surmounted on the crowned Austrian imperial double-headed eagle clutching in its claws the Imperial orb, sceptre and sword, with the Imperial Crown of Rudolf above.
After 1915 the inescutcheon only displayed the red-white-red arms of Austria.Odznaka za rany i kontuzje - 1 gwiazdka
Baretka: Krzyż Walecznych (1920) nadany dwukrotnie.
nastrino Ordine imperiale della corona di ferro
Baretka Signum laudis
Kazimierz Horoszkiewicz (1867-1942), a Polish Major General
Austrian mobilitation cross of 1912/1913's ribbon
Autor: Mimich, Licencja: CC BY-SA 3.0
Krzyż Jubileuszowy 1908 (Austro-Węgry)
Autor: Skukifish, Licencja: CC BY-SA 3.0
Militärdienstzeichen austriaca con corona in argento per 25 anni di servizio attivo nell'esercito
Baretka: Wstążka Wojenna (Kriegsbande) dla odznaczeń austro-węgierskich (m.in.: Militär-Verdienstkreuz; Militär-Verdienstmedaille (Signum Laudis); Franz-Joseph-Orden; Tapferkeitsmedaille).