Ken Rosewall
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 2 listopada 1934 |
Wzrost | 170 cm |
Gra | praworęczny, jednoręczny bekhend |
Status profesjonalny | 1956 |
Zakończenie kariery | 1980 |
Gra pojedyncza | |
Wygrane turnieje | 35 |
Najwyżej w rankingu | 1 (1960) |
Australian Open | W (1953, 1955, 1971, 1972) |
Roland Garros | W (1953, 1968) |
Wimbledon | F (1954, 1956, 1970, 1974) |
US Open | W (1956, 1970) |
Gra podwójna | |
Wygrane turnieje | 14 |
Australian Open | W (1953, 1956, 1972) |
Roland Garros | W (1953, 1968) |
Wimbledon | W (1953, 1956) |
US Open | W (1956, 1969) |
Kenneth Robert Rosewall (ur. 2 listopada 1934 w Sydney) – tenisista australijski, zwycięzca ośmiu turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, zdobywca Pucharu Davisa.
Rosewall jest leworęczny, ale w tenisa nauczył się grać – pod kierunkiem ojca Roberta – prawą ręką. Pierwsze lata jego kariery stały pod znakiem rywalizacji z młodszym o 21 dni rodakiem Lew Hoadem. Stanowili razem skuteczną parę deblową, z powodzeniem rywalizowali także w grze pojedynczej. W 1952 obaj dotarli do ćwierćfinałów mistrzostw USA, a Rosewall pokonał po drodze ówczesnego lidera amerykańskiego tenisa, Vica Seixasa. W 1953 młodzi Australijczycy triumfowali wspólnie w deblu na Wimbledonie i dwóch innych turniejach wielkoszlemowych, a nieco później w tymże roku z powodzeniem walczyli o obronę Pucharu Davisa dla Australii. W decydującym, piątym meczu finału Rosewall ponownie okazał się lepszy od Seixasa.
W 1953 Rosewall odniósł także pierwsze wielkie sukcesy w grze pojedynczej – wygrał mistrzostwa Australii i Francji. Rok później po raz pierwszy osiągnął finał na Wimbledonie, ale uległ w czterech setach reprezentującemu wówczas Egipt Czechowi Jaroslavowi Drobnemu. W 1955 był w finale mistrzostw USA i wygrał po raz drugi mistrzostwa Australii. W kolejnym sezonie w finale turnieju australijskiego nie sprostał Hoadowi, otwierając swojemu rodakowi szansę do uzyskania Wielkiego Szlema. Przegrał z Hoadem również finał na Wimbledonie, ale ostatecznie uniemożliwił mu cztery zwycięstwa, wygrywając finał mistrzostw USA. Hoad mógł świętować jednak w 1956 Wielkiego Szlema, tyle że w grze podwójnej, właśnie z Rosewallem; trzy lata po tym, jak przegrali szansę na cztery triumfy w mistrzostwach USA po niespodziewanej porażce z nierozstawionymi reprezentantami gospodarzy w ćwierćfinale, w 1956 Australijczycy okazali się najlepsi w mistrzostwach: Australii, Francji, USA, i na Wimbledonie. Hoad i Rosewall są jedną z czterech męskich par, którym udało się zdobyć deblowego Wielkiego Szlema; oprócz nich osiągnięcie to mają na koncie Frank Sedgman i Ken McGregor, Roy Emerson i Neale Fraser oraz Tony Roche i John Newcombe – wszyscy z Australii.
Do sukcesów Rosewalla w 1956 należy dodać udział w zwycięskiej ekipie w Pucharze Davisa. Australijczyk zdecydował się następnie na przejście na zawodowstwo. W gronie zawodowców rywalizował początkowo głównie ze Ricardo Gonzálezem, później również z Lew Hoadem i kolejnym rodakiem Rodem Laverem. Po ograniczeniu występów przez Gonzaleza w 1963 (Laver był wówczas dopiero u progu karieru wśród profesjonalistów) Rosewall uchodził za najlepszego gracza na świecie. Trzykrotnie wygrywał zawodowe mistrzostwa USA (1963, 1965, 1971).
W 1968 Rosewall doczekał się reformy tenisa, po której do rywalizacji wielkoszlemowej mogli przystąpić zawodowcy. Liczył już wówczas 33 lata, ale nadal grał skutecznie. W 1968 wygrał – po piętnastu latach od pierwszego triumfu – mistrzostwa Francji, rok później był w finale tego turnieju. Wygrał również US Open w 1970 oraz dwukrotnie mistrzostwa Australii (1971, 1972). Podobnie jednak jak przed przejściem na zawodowstwo nie udało mu się odnieść zwycięstwa na Wimbledonie, chociaż był w finałach jeszcze w 1970 i jako niemal 40-latek w 1974. W 1974 był także w finale US Open, pokonując po drodze faworyta turnieju Johna Newcombe’a; w decydującym meczu nie sprostał Jimmy’emu Connorsowi, ale przypadł mu w udziale tytuł najstarszego uczestnika finału wielkoszlemowego w erze „open” (w wieku 39 lat i 310 dni).
Po zrezygnowaniu z podziału na tenis amatorski i zawodowy Rosewall powrócił także do zespołu narodowego w Pucharze Davisa i miał udział w kolejnym triumfie Australii w tych rozgrywkach w 1973. Ostatni mecz pucharowy rozegrał w 1975. W latach 70. stał się przykładem sportowej długowieczności, walcząc z powodzeniem jeszcze w wieku 43 lat. Ostatni turniej wygrał w Hongkongu w 1977, pokonując w finale Amerykanina Toma Gormana. Brał także udział w rozgrywkach zawodowych pod nazwą World Team Tennis, jako grający trener ekipy Pittsburgh Triangles (1974). Aż do schyłku kariery w 1978 figurował w rankingu światowym w czołowej piętnastce.
Rosewall dysponował dużo gorszymi warunkami fizycznymi niż jego rywal i partner Lew Hoad, stąd otrzymał żartobliwy przydomek Muscles („mięśniak”). Znakiem rozpoznawczym jego gry był slajsowany bekhend, uważany za jeden z najlepszych w historii (porównywany z uderzeniem bekhendowym Dona Budge’a). Tym właśnie bekhendem Rosewall zdobył kluczowe punkty w pojedynku finałowym World Championship Tennis w Dallas w 1972, pokonując faworyta Roda Lavera 4:6, 6:0, 6:3, 6:7, 7:6. Mecz ten, transmitowany przez telewizję, jest wymieniany wśród najlepszych spotkań tenisowych w historii.
Ken Rosewall wygrał łącznie osiemnaście turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej, podwójnej i mieszanej. Jedyny brak w bogatej karierze sprawił, że nazywa się Australijczyka „dziekanem” tenisistów, którzy nie wygrali Wimbledonu (innym znanym graczem, którego w karierze spotkało to samo, jest Ivan Lendl). Po zakończeniu kariery Rosewall uczestniczy regularnie w turniejach weteranów (także na Wimbledonie), a w 1980 został wpisany w poczet członków Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Osiągnięcia w turniejach wielkoszlemowych:
- mistrzostwa Australii
- gra pojedyncza – wygrane 1953, 1955, 1971, 1972, finał 1956
- gra podwójna – wygrane 1953, 1956 (oba z Hoadem), 1972 (z Owenem Davidsonem), finały 1955 (z Hoadem), 1969 (z Fredem Stollem)
- mistrzostwa Francji
- gra pojedyncza – wygrane 1953, 1968, finał 1969
- gra podwójna – wygrane 1953 (z Hoadem), 1968 (ze Stolle), finał 1954 (z Hoadem)
- Wimbledon
- gra pojedyncza – finały 1954, 1956, 1970, 1974
- gra podwójna – wygrane 1953, 1956 (oba z Hoadem), finały 1955 (z Neale’em Fraserem), 1968, 1970 (oba ze Stollem)
- gra mieszana – finał 1954 (z Margaret Osborne DuPont)
- mistrzostwa USA
- gra pojedyncza – wygrane 1956, 1970, finały 1955, 1974
- gra podwójna – wygrane 1956 (z Hoadem), 1969 (ze Stollem), finały 1954 (z Hoadem), 1973 (z Laverem)
- gra mieszana – wygrana 1956, finał 1954 (oba z Margaret Osborne DuPont)
Finały wielkoszlemowe w grze pojedynczej:
- mistrzostwa Australii 1953 – 6:0, 6:3, 6:4 z Mervynem Rose’em
- mistrzostwa Francji 1953 – 6:3, 6:4, 1:6, 6:2 z Vikiem Seixasem
- Wimbledon 1954 – 11:13, 6:4, 2:6, 7:9 z Jaroslavem Drobnym
- mistrzostwa Australii 1955 – 9:7, 6:4, 6:4 z Lew Hoadem
- mistrzostwa USA 1955 – 7:9, 3:6, 3:6 z Tonym Trabertem
- mistrzostwa Australii 1956 – 4:6, 6:3, 4:6, 5:7 z Lew Hoadem
- Wimbledon 1956 – 2:6, 6:4, 5:7, 4:6 z Lew Hoadem
- mistrzostwa USA 1956 – 4:6, 6:2, 6:3, 6:3 z Lew Hoadem
- French Open 1968 – 6:3, 6:1, 2:6, 6:2 z Rodem Laverem
- French Open 1969 – 4:6, 3:6, 2:6 z Rodem Laverem
- Wimbledon 1970 – 7:5, 3:6, 2:6, 6:3, 1:6 z Johnem Newcombe’em
- US Open 1970 – 2:6, 6:4, 7:6, 6:3 z Tony Roche’em
- Australian Open 1971 – 6:1, 7:5, 6:3 z Arthurem Ashe
- Australian Open 1972 – 7:6, 6:3, 7:5 z Malcolmem Andersonem
- Wimbledon 1974 – 1:6, 1:6, 4:6 z Jimmym Connorsem
- US Open 1974 – 1:6, 0:6, 1:6 z Jimmym Connorsem
Zwycięstwa turniejowe w erze „open” (gra pojedyncza):
- 1968 French Open
- 1970 Cincinnati, US Open
- 1971 Australian Open, Boston, Dallas, Newport, Vancouver, Waszyngton
- 1972 Australian Open, Brisbane, Charlotte, Dallas, Miami
- 1973 Charlotte, Cleveland, Houston, Osaka, Tokio
- 1975 Gstaad, Houston, Jackson
- 1976 Hongkong, Jackson
- 1977 Hongkong
Bibliografia
- Profil na stronie ATP, Association of Tennis Professionals [dostęp 2013-08-22] (ang.).
- Profil na stronie ITF, International Tennis Federation [dostęp 2013-08-22] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa, Davis Cup [dostęp 2013-08-22] (ang.).
- sylwetka na stronie Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Tennis. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
Australian tennis player Ken Rosewall