Kodeks Sangermański
![]() Rz 1,1-18 | |
Oznaczenie | Dabs1 |
---|---|
Data powstania | IX wiek |
Rodzaj | |
Numer | 0319 |
Zawartość | Listy Pawła |
Język | grecki |
Rozmiary | 36 × 27,5 cm |
Typ tekstu | |
Miejsce przechowywania |
Codex Sangermanensis (Gregory-Aland no. Dabs1 albo 0319) – dwujęzyczny kodeks uncjalny, pochodzący z IX wieku. Znany jest przede wszystkim jako kopia Listów Pawła. Część kart kodeksu została utracona.
Opis
Jest jedną z dwóch zachowanych kopii Kodeksu z Clermont. Skopiowany został z Claromontanus w jakiś czas po tym, jak czwarty korektor tego kodeksu wykonał swoją pracę (a zanim piąty korektor rozpoczął). Jest unikalnym rękopisem z punktu widzenia krytyki tekstu, ponieważ rzadko się zdarza, by zachował się zarówno rękopis kopiowany, jak i ten z którego skopiowano.
Zachowało się 177 pergaminowych kart (36 na 27,5 cm). Tekst pisany jest w 2 kolumny na stronę, 31 linijek w kolumnie[1].
Ponieważ jest kodeksem bilingwicznym, jest ważnym świadkiem łacińskiej Biblii, mianowicie Itali. Kodeks cytowany jest w wydaniu Wulgaty Stuttgartiany, w której cytowany jest jako G.
Jest tylko jednym z dwóch świadków Vetus latina w 1 Księdze Ezdrasza[2], innym jest Codex Colbertinus. Sangermanensis, zawiera tekst jedynie czterech pierwszych rozdziałów, kończy się na 5,3.
Jest ważnym świadkiem krytyki tekstu dla 2 Księgi Ezdrasza. Siedemdziesiąt opuszczonych wierszy z rozdziału 7 2 Ezdrasza odpowiada zaledwie jednej karcie Sangermanensis.
- Warianty tekstowe
- Rzymian 13,1 εξουσιαι zamiast εξουσια
- Rzymian 15,14 po słowie αδελφοι korektor A dodał μου
Historia kodeksu
Kurt Aland datował rękopis na IX wiek[3]. INTF datuje go na IX wiek[1].
Rękopis został sporządzony przez łacińskiego skrybę, który nie znał greki.
Przywieziony został z Grecji w XVII wieku. Pierwszy opis rękopisu sporządził Bernard de Montfaucon[4].
Przechowywany był w klasztorze Saint-Germain-des-Prés w Paryżu. Pierwszy opis kodeksu sporządził Bernard de Montfaucon. Rękopis badany był następnie i opisany przez Wettsteina oraz Griesbacha. Griesbach nadał mu siglum E[5].
Podczas rewolucji francuskiej nabył go rosyjski dyplomata Piotr P. Dubrowski i sprowadził go do Petersburga. W 1805 roku jego tekst został skolacjonowany przez Matthaei[6].
Obecnie jest przechowywany w Rosyjskiej Bibliotece Narodowej (Gr. 20) w Petersburgu[1].
Zobacz też
Przypisy
- ↑ a b c INTF
- ↑ The Latin Versions of First Esdras, Harry Clinton York, The American Journal of Semitic Languages and Literatures, Vol. 26, No. 4 (Jul., 1910), pp. 253-302.
- ↑ Aland i Aland 1995 ↓, s. 110.
- ↑ B. Montfaucon, Paleographia Graeca, Paris 1708, s. 218–219.
- ↑ J.J. Griesbach, Symbolae criticae ad supplendas et corrigendas variarum N. T. lectionum collectiones (Halle, 1785, 1793), 1, pp. 77-80.
- ↑ Frederic G. Kenyon, Handbook to the textual criticism of the New Testament, s. 102.
Bibliografia
- K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Grand Rapids, Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995. ISBN 978-0-8028-4098-1.
- B. Montfaucon: Paleographia Graeca. Paris: 1708, s. 218–219.
Linki zewnętrzne
- Robert Waltz: New Testament Manuscripts: Uncials. Manuscript Dp (06). Encyclopedia of Textual Criticism, 2007.
Media użyte na tej stronie
Autor: Leszek Jańczuk, Licencja: CC0
Textual relationship between Greek-Latin diglot manuscripts of the Pauline epistles
Codex Sangermanensis; Uncial 0319 (Gregory-Aland); RNB Gr. 20