Komenda Rejonu Uzupełnień Siedlce
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | 1918 |
Rozformowanie | 1939 |
Tradycje | |
Rodowód | PKU Siedlce II |
Dowódcy | |
Pierwszy | płk Aleksander Sawicki |
Działania zbrojne | |
kampania wrześniowa | |
Organizacja | |
Dyslokacja | |
Podległość | DOGen. „Warszawa” |
Skład | PKU typ III |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/30/Kpt._14_pp_Stanis%C5%82aw_Trojan.jpg/240px-Kpt._14_pp_Stanis%C5%82aw_Trojan.jpg)
Komenda Rejonu Uzupełnień Siedlce (KRU Siedlce) – organ wojskowy właściwy w sprawach uzupełnień Sił Zbrojnych II Rzeczypospolitej i administracji rezerw w powierzonym mu rejonie[1].
Formowanie i zmiany organizacyjne
W 1917 na terenie Siedlec funkcjonował Główny Urząd Zaciągu[2]. Rozporządzeniem kierownika Ministerstwa Spraw Wojskowych nr 144 z 27 listopada 1918 w sprawie organizacji władz zaciągowych powołano do życia między innymi Powiatową Komendę Uzupełnień w Siedlcach dla Okręgu Wojskowego II, obejmującego powiaty: siedlecki, sokołowski, mińsko-mazowiecki, węgrowski, łukowski i garwoliński[3]. Z chwilą wejścia w życie rozkazu i sformowania nowego PKU, Główny Urząd Zaciągu do Wojska Polskiego zobowiązany był przekazać całość dokumentacji tej PKU na obszarze której znajdował się[4]. Bezpośrednią kontrolę nad PKU sprawowała Okręgowa Komenda Uzupełnień w Warszawie[4]. Stan etatowy obejmował jednego oficera (komendant), jednego sierżanta sztabowego (zastępca komendanta), dwóch podoficerów (pisarzy) oraz dwóch szeregowych lub starszych żołnierzy (ordynansi kancelaryjni i kurierzy)[5].
10 stycznia 1919 roku do PKU Siedlce został włączony powiat radzymiński[6].
W czerwcu 1921 roku PKU 22 pp w Siedlcach podlegała Dowództwu Okręgu Generalnego „Lublin” i obejmowała swoją właściwością powiaty: konstantynowski, siedlecki i sokołowski. Powiat konstantynowski został wcześniej wyłączony z XIV PKU w Białej. Powiaty mińsko-mazowiecki i radzymiński znalazły się w okręgu poborowym PKU 36 pp w Mińsku Mazowieckim, natomiast powiaty: garwoliński i łukowski w okręgu poborowym PKU 35 pp w Kozienicach, a powiat węgrowski – PKU 15 pp w Ostrowi[7].
W listopadzie 1921 roku, po wprowadzeniu podziału kraju na dziesięć okręgów korpusów i wprowadzeniu pokojowej organizacji służby poborowej, dotychczasowa PKU 22 pp znalazła się na terenie Okręgu Korpusu Nr IX, została przemianowana na PKU Siedlce i administrowała dwoma powiatami: konstantynowskim i siedleckim. Powiat sokołowski znalazł się na terenie Okręgu Korpusu Nr I i został podporządkowany PKU Ostrów Łomżyński[8][9].
Z dniem 1 czerwca 1922 roku została zlikwidowana gospoda inwalidzka przy PKU Siedlce[10].
Od 1924 roku okręg poborowy PKU Siedlce obejmował wyłącznie powiat siedlecki, natomiast powiat konstantynowski (janowski) został podporządkowany PKU Biała Podlaska[11][12].
18 listopada 1924 roku weszła w życie ustawa z dnia 23 maja 1924 roku o powszechnym obowiązku służby wojskowej[13], a 15 kwietnia 1925 roku rozporządzenie wykonawcze ministra spraw wojskowych do tejże ustawy, wydane 21 marca tego roku wspólnie z ministrami: spraw wewnętrznych, zagranicznych, sprawiedliwości, skarbu, kolei, wyznań religijnych i oświecenia publicznego, rolnictwa i dóbr państwowych oraz przemysłu i handlu[12]. Wydanie obu aktów prawnych wiązało się z przejęciem przez władze cywilne (administracji I instancji) większości zadań związanych z przygotowaniem i przeprowadzeniem poboru[14][15]. Przekazanie większości zadań władzom cywilnym umożliwiło organom służby poborowej zajęcie się wyłącznie racjonalnym rozdziałem rekruta oraz ewidencją i administracją rezerw. Do tych zadań dostosowana została organizacja wewnętrzna powiatowych komend uzupełnień i ich składy osobowe. Poszczególne komendy różniły się między sobą składem osobowym w zależności od wielkości administrowanego terenu[16].
Zadania i nowa organizacja PKU określone zostały w wydanej 27 maja 1925 roku instrukcji organizacyjnej służby poborowej na stopie pokojowej[14]. W skład PKU Siedlce wchodziły dwa referaty: I) referat administracji rezerw i II) referat poborowy[14]. Nowa organizacja i obsada służby poborowej na stopie pokojowej według stanów osobowych L. O. I. Szt. Gen. 3477/Org. 25 została ogłoszona 4 lutego 1926 roku. Z tą chwilą zniesione zostały stanowiska oficerów ewidencyjnych[17][18][19].
12 marca 1926 roku została ogłoszona obsada personalna Przysposobienia Wojskowego, zatwierdzona rozkazem Dep. I L. 6000/26 przez pełniącego obowiązki szefa Sztabu Generalnego gen. dyw. Edmunda Kesslera, w imieniu ministra spraw wojskowych. Zgodnie z nową organizacją pokojową Przysposobienia Wojskowego zostały zlikwidowane stanowiska oficerów instrukcyjnych przy PKU, a w ich miejsce utworzone rozkazem Oddz. I Szt. Gen. L. 7600/Org. 25 stanowiska oficerów przysposobienia wojskowego w pułkach piechoty[20].
Od 1926 roku, obok ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej i rozporządzeń wykonawczych do niej, działalność PKU Siedlce normowała „Tymczasowa instrukcja służbowa dla PKU”, wprowadzona do użytku rozkazem MSWojsk. Dep. Piech. L. 100/26 Pob.[21]
Z dniem 1 października 1927 roku powiat konstantynowski ponownie został podporządkowany PKU Siedlce[22].
W marcu 1930 roku PKU Siedlce nadal podlegała Dowództwu Okręgu Korpusu Nr IX i administrowała powiatami: siedleckim i konstantynowskim[23]. W grudniu tego roku PKU Siedlce posiadała skład osobowy typ III[21].
31 lipca 1931 roku gen. dyw. Kazimierz Fabrycy, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, rozkazem B. Og. Org. 4031 Org. wprowadził zmiany w organizacji służby poborowej na stopie pokojowej. Zmiany te polegały między innymi na zamianie stanowisk oficerów administracji w PKU na stanowiska oficerów broni (piechoty) oraz zmniejszeniu składu osobowego PKU typ I–IV o jednego oficera i zwiększeniu o jednego urzędnika II kategorii. Liczba szeregowych zawodowych i niezawodowych oraz urzędników III kategorii i niższych funkcjonariuszy pozostała bez zmian[24].
Z dniem 1 kwietnia 1932 roku powiat konstantynowski został zniesiony, a należące do niego gminy włączone do powiatów: bialskiego i siedleckiego[25].
1 lipca 1938 roku weszła w życie nowa organizacja służby uzupełnień, zgodnie z którą dotychczasowa PKU Siedlce została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Siedlce przy czym nazwa ta zaczęła obowiązywać 1 września 1938 roku[26], z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku wojskowym[27]. Obok wspomnianej ustawy i rozporządzeń wykonawczych do niej, działalność KRU Siedlce normowały przepisy służbowe MSWojsk. D.D.O. L. 500/Org. Tjn. Organizacja służby uzupełnień na stopie pokojowej z 13 czerwca 1938 roku. Zgodnie z tymi przepisami komenda rejonu uzupełnień była organem wykonawczym służby uzupełnień[28].
Komendant rejonu uzupełnień w sprawach dotyczących uzupełnień Sił Zbrojnych i administracji rezerw podlegał bezpośrednio dowódcy Okręgu Korpusu Nr IX, który był okręgowym organem kierowniczym służby uzupełnień. Rejon uzupełnień nie uległ zmianie i nadal obejmował powiat siedlecki[1].
Obsada personalna
Poniżej przedstawiono wykaz oficerów zajmujących stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień i komendanta rejonu uzupełnień oraz wykaz osób funkcyjnych (oficerów i urzędników wojskowych) pełniących służbę w PKU i KRU Siedlce, z uwzględnieniem najważniejszych zmian organizacyjnych przeprowadzonych w 1926 i 1938 roku.
Komendanci | ||
---|---|---|
Stopień, imię i nazwisko | Okres pełnienia funkcji | Kolejne stanowisko (dalsze losy) |
płk piech. Aleksander Sawicki | od 8 I 1919[29] | |
ppłk piech. Jan Brzeziński[a] | 1920 – 1921 | stan spoczynku z dniem 1 V 1921 |
płk piech. Jan Janiszowski | 1923 – 30 IX 1927 | stan spoczynku, †1940 Charków |
ppłk piech. Aleksander Naganowski[b] | X 1927[48] – 1 IV 1928[49] | dyspozycja MSWewn. |
mjr piech. Stanisław Kobyliński | XI 1928 – VII 1929 | dyspozycja dowódcy OK IX |
ppłk piech. Józef Zych | XII 1929[52] – VI 1933 | komendant PKU Sanok[53] |
mjr piech. Jan I Sadowski | VI 1933[54] – VII 1935 | dyspozycja dowódcy OK IX, †1940 Katyń[55] |
kpt. piech. / mjr adm. (piech.) Stanisław I Trojan | VIII 1935 – 1939[56] | †1940 Katyń[57] |
Obsada personalna PKU w styczniu 1919 roku[58] | |||
---|---|---|---|
Nazwa stanowiska etatowego | Stopień, imię i nazwisko | Okres pełnienia funkcji | Kolejne stanowisko (dalsze losy) |
komendant | płk Aleksander Sawicki | ||
zastępca komendanta | kpt. Stanisław Dunin | ||
naczelnik kancelarii | ppor. Eugeniusz Kwiatkowski | do 21 II 1919[59] | dowódca placu w Łukowie |
pchor. Wacław Hudec | od 21 II 1919[59] | ||
oficer gospodarczy | urzędnik wojsk. Józef Burkacki | ||
oficer ewidencyjny na powiat siedlecki | pchor. Edmund Sawczyński | ||
oficer ewidencyjny na powiat sokołowski | ppor. Eugeniusz Lenkiewicz | ||
oficer ewidencyjny na powiat mińsko-mazowiecki | chor. Wiktor Teofil Kożuchowski | ||
oficer ewidencyjny na powiat węgrowski | chor. Zygmunt Burakowski | ||
oficer ewidencyjny na powiat łukowski | chor. Wacław Jasieński | ||
oficer ewidencyjny na powiat garwoliński | ppor. Kazimierz Kwiatkowski | ||
Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych PKU w latach 1921–1925[60][61] | |||
I referent | por. piech. / kpt. kanc. Władysław II Zalewski | 1923 – II 1926 | kierownik II referatu |
II referent | por. piech. / kanc. Jan Grzelak | do II 1926 | referent |
oficer instrukcyjny | por. piech. Włacław Pełko | do XII 1923[62] | 34 pp |
por. piech. Władysław Horyd | XII 1923[62] – III 1926[63] | 22 pp | |
oficer ewidencyjny na powiat siedlecki | urzędnik wojsk. XI rangi / por. kanc. Jerzy Andrzej Wodziński | od 1 IX 1923[64] | |
oficer ewidencyjny na powiat konstantynowski z siedzibą w Janowie Podlaskim | urzędnik wojsk. XI rangi Jerzy Andrzej Wodziński | 1 VI[65] – 1 IX 1923 | OE Siedlce |
por. / kpt. piech. Stanisław II Stańkowski | 30 VIII 1923[64] – I 1925[66] | I referent PKU Baranowicze | |
Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych PKU w latach 1926–1938[67][68][69] | |||
kierownik I referatu administracji rezerw i zastępca komendanta | kpt. piech. Witold Stanisław Niepokojczycki[c] | od IX 1926[73], był w VI 1935 | |
kierownik II referatu poborowego | kpt. kanc. mgr Władysław II Zalewski[d] | II 1926 – IV 1928 | praktyka w WSO nr IX |
por. kanc. Jan Grzelak[e] | XI 1928 – 1 VIII 1932 | praktyka u płatnika 22 pp, †1940 Katyń | |
kpt. piech. Jan Boczarski | od 1932[83], był w VI 1935 | kierownik I referatu KRU | |
referent | por. kanc. Jan Grzelak | II 1926 – XI 1928 | kierownik II referatu |
kpt. piech. Leon Wincenty Czechowski | VII 1929 – III 1930 | DOK IX | |
Obsada pozostałych stanowisk funkcyjnych KRU w latach 1938–1939[56][f] | |||
kierownik I referatu ewidencji | kpt. adm. (piech.) Jan Boczarski[g] | 1939 | |
kierownik II referatu uzupełnień | rtm. adm. (kaw.) Jan Bartoszewicz[h] | 1939 | |
referent | kpt. piech. Stefan Węgleński[i] | 1939 | niewola (Oflag II C Woldenberg)[92] |
Uwagi
- ↑ Ppłk piech. Jan Brzeziński (ur. 26 listopada / 10 grudnia 1863 roku[30]). Z dniem 10 listopada 1918 roku został przydzielony do Szkoły Oficerskiej w Dęblinie. 3 grudnia 1918 roku został formalnie przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podpułkownika ze starszeństwem od 5 października 1913 roku[31]. Z dniem 1 maja 1921 roku został przeniesiony w stan spoczynku[32]. Na emeryturze mieszkał w Siedlcach. 26 października 1923 roku Prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu tytularnego pułkownika[33]. W 1934 roku pozostawał w ewidencji PKU Siedlce. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr IX. Był wówczas w dyspozycji dowódcy OK IX[34].
- ↑ ppłk piech. Aleksander Naganowski ur. 16 kwietnia 1884[35]. Na stopień kadeta-zastępcy oficera został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1904 i wcielony do 1 Tyrolskiego Pułku Strzelców Cesarskich w Innsbrucku[36]. W latach 1910–1912 pełnił funkcję adiutanta batalionu[37][38][39]. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 listopada 1905[40], a na stopień porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1911 w korpusie oficerów piechoty[41][42]. W 1913 został przeniesiony do 4 Tyrolskiego Pułku Strzelców Cesarskich w Trydencie[43]. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Batalionu Strzelców Polnych Nr 18[44][45][46]. W 1915 dostał się do rosyjskiej niewoli[47]. Przebywał w Aczyńsku[47]. W październiku 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z równoczesnym przydziałem do Powiatowej Komendy Uzupełnień Siedlce na stanowisko komendanta[48]. Z dniem 1 kwietnia 1928 został zwolniony ze stanowiska komendanta z równoczesnym oddaniem do dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych[49]. Z dniem 30 listopada 1928 został przeniesiony w stan spoczynku[50]. Mieszkał z rodziną w Bochni przy ul. Jagiellońskiej 3. Był żonaty z Marittą von Holzschuher, z którą miał dwóch synów: Aleksandra (1923–1942), ofiarę KL Auschwitz i Egona (1913–2000). Był odznaczony Krzyżem Walecznych[51] i austriackim Krzyżem Jubileuszowym Wojskowym[46].
- ↑ Witold Stanisław Niepokojczycki (ros. Витольд Брониславович Непокойчицкий) ur. 15 listopada 1889[70]. Był absolwentem Aleksandrowskiej Szkoły Wojskowej w Moskwie. Służył w 41 Możajskim Pułku Piechoty (ros. 141-й пехотный Можайский полк). W czasie I wojny światowej w stopniu porucznika walczył w szeregach 289 Korotojakskiego Pułku Piechoty (ros. 289-й пехотный Коротоякский полк) należącego do rezerwowej 73 Dywizji Piechoty. 4 września 1915 dostał się do niewoli (został uznany za zaginionego). Był odznaczony Orderem Świętej Anny 3. stopnia z mieczami i kokardą (29 lutego 1916) i Orderem Świętego Stanisława 2. stopnia z mieczami (2 czerwca 1916). 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w Baonie Zapasowym 2 pp Leg.[71] 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty. W 1932 roku zajmował 1. lokatę wśród kapitanów piechoty z tym starszeństwem. Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[72].
- ↑ Władysław II Zalewski tytuł magistra praw uzyskał na Uniwersytecie Warszawskim[74]. W kwietniu 1928 roku został przydzielony do Biura Personalnego MSWojsk. jako oddziału macierzystego z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Wojskowego Sądu Okręgowego Nr IX w Brześciu nad Bugiem na okres sześciu miesięcy celem odbycia praktyki[75]. W tym samym roku, po zakończeniu praktyki, został przeniesiony do korpusu oficerów sądowych z równoczesnym wcieleniem macierzyście do kadry oficerów służby sprawiedliwości i przeniesieniem służbowym do WSO nr IX na stanowisko asystenta[76]. W 1939 roku, w stopniu majora audytora pełnił służbę Wojskowym Sądzie Okręgowym Nr 8 w Grudziądzu na stanowisku sędziego śledczego.
- ↑ Jan Grzelak ur. 1 stycznia 1892 roku we Włocławku, w rodzinie Marcina i Józefy z Karwowskich. W czasie I wojny światowej służył w I Korpusie Polskim w Rosji, a następnie w szeregach Polskiej Organizacji Wojskowej. W lutym 1926 roku został zatwierdzony na stanowisku referenta. W listopadzie 1928 roku został przesunięty na stanowisko kierownika II referatu poborowego[77]. Z dniem 1 sierpnia 1932 roku został skierowany został na czteromiesięczną praktykę u płatnika 22 pp[78]. Po zakończeniu praktyki został przeniesiony do 22 pp na stanowisko płatnika[79], a z dniem 15 sierpnia 1933 roku przeniesiony do korpusu oficerów intendentów[80]. W czerwcu 1934 roku został przeniesiony do 20 puł w Rzeszowie na stanowisko płatnika[81]. W marcu 1939 roku nadal pełnił służbę w 20 puł na stanowisku oficera gospodarczego, a w czasie kampanii wrześniowej na stanowisku płatnika pułku. Wiosną 1940 roku został zamordowany w Katyniu. Był odznaczony Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości i Medalem Zwycięstwa[82].
- ↑ Wykaz zawiera obsadę jednostki według stanu bezpośrednio przed rozpoczęciem mobilizacji pierwszych oddziałów Wojska Polskiego w dniu 23 marca 1939, ale już po przeprowadzeniu ostatnich awansów ogłoszonych z datą 19 marca 1939[84].
- ↑ kpt. adm. (piech.) Jan Antoni Boczarski ur. 6 lutego 1891 w Złoczowie, w rodzinie Ignacego[85]. W 1932 został przeniesiony z 52 pp w Złoczowie do PKU Siedlce. Figuruje w kolekcji akt ujawnionych członków Armii Krajowej i Batalionów Chłopskich[85]. Był odznaczony Krzyżem Niepodległości[86] i Srebrnym Krzyżem Zasługi[87].
- ↑ rtm. adm. (kaw.) Jan Bartoszewicz ur. 26 maja 1898 w Chorzelach, w rodzinie Wincentego[88]. Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi[89]. W lipcu 1948 wyemigrował z Edynburgu do Bostonu, gdzie zmienił imię i nazwisko na „John Barton”.
- ↑ kpt. piech. Stefan Węgleński ur. 17 sierpnia 1897 w Kielcach[90]. Był odznaczony Krzyżem Walecznych (trzykrotnie)[91]. 23 maja 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[90].
Przypisy
- ↑ a b Dz.U. z 1939 r. nr 20, poz. 131.
- ↑ Szandrocho 2011 ↓, s. 42.
- ↑ Szandrocho 2011 ↓, s. 44, 46.
- ↑ a b Szandrocho 2011 ↓, s. 47.
- ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 7 z 30 listopada 1918 roku, s. 144.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 1919 roku, poz. 198.
- ↑ Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 69 z 23 czerwca 1921 roku, zał. nr 2 do pkt 11.
- ↑ Almanach oficerski 1923/24 ↓, s. 38.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1473, 1478.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 23 z 6 czerwca 1922 roku, poz. 346.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1328, 1347.
- ↑ a b Dz.U. z 1925 r. nr 37, poz. 252.
- ↑ Dz.U. z 1924 r. nr 61, poz. 609.
- ↑ a b c Jarno 2001 ↓, s. 169.
- ↑ Moczyński 1928 ↓, s. 393, autor użył sformułowania „wszystkie czynności przygotowawcze do poboru, jak również jego przeprowadzenie przeszły do władz administracyjnych”, co nie odpowiadało podziałowi kompetencji władz wojskowych i cywilnych, określonych we wspomnianych aktach prawa.
- ↑ Moczyński 1928 ↓, s. 393–394.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 7-20.
- ↑ Moczyński 1928 ↓, s. 393, wg autora stanowiska oficerów ewidencyjnych, po krótkotrwałym przydzieleniu ich do władz administracyjnych, zostały zniesione w 1925 roku.
- ↑ Jarno 2001 ↓, s. 169, autor także datuje zniesienie stanowisk oficerów ewidencyjnych na rok 1925, co stoi w sprzeczności z ogłoszoną 4 lutego 1926 roku obsadą służby poborowej na stopie pokojowej.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 1-10.
- ↑ a b Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 40 z 23 grudnia 1930 roku, poz. 471.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 28 z 14 października 1927 roku, poz. 350.
- ↑ Dz.U. z 1930 r. nr 31, poz. 270.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 23 z 31 lipca 1931 roku, poz. 290.
- ↑ Dz.U. z 1932 r. nr 6, poz. 33.
- ↑ Jarno 2001 ↓, s. 173.
- ↑ Dz.U. z 1938 r. nr 25, poz. 220.
- ↑ Historia WKU Suwałki ↓.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 1919 roku, poz. 195.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 324.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 10 z 11 grudnia 1918 roku, poz. 227, 246.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921 roku, s. 819.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923 roku, s. 740.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 1026.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-15]..
- ↑ Schematismus 1905 ↓, s. 320, 615.
- ↑ Schematismus 1911 ↓, s. 669.
- ↑ Schematismus 1912 ↓, s. 672.
- ↑ Schematismus 1913 ↓, s. 711.
- ↑ Schematismus 1906 ↓, s. 319.
- ↑ Schematismus 1912 ↓, s. 336.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 139.
- ↑ Schematismus 1914 ↓, s. 591.
- ↑ Ranglisten 1916 ↓, s. 504.
- ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 672.
- ↑ a b Ranglisten 1918 ↓, s. 855.
- ↑ a b Lista strat nr 261. c. i k. Ministerstwo Wojny, 1915-09-08, s. 5..
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927, s. 301.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 21 marca 1928, s. 87.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 382.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-15]..
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932 roku, s. 226, zatwierdzony na stanowisku komendanta.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 139.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 132.
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 549.
- ↑ a b Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 857.
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 651.
- ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 1919 roku, poz. 195-196.
- ↑ a b Dz. Rozk. Wojsk. Nr 22 z 27 lutego 1919 roku, poz. 730.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1478, 1570.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1347.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 76 z 12 grudnia 1923 roku, s. 712.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 9.
- ↑ a b Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 57 z 30 sierpnia 1923 roku, s. 538.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 30 marca 1923 roku, s. 225.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 23 stycznia 1925 roku, s. 34.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Dodatek do Nr 9 z 4 lutego 1926 roku, s. 18.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. XIII, 523.
- ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 25, 34, 41.
- ↑ Tu podano, że urodził się 14 listopada 1889. Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-15]..
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920, s. 779.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 40.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 38 z 20 września 1926 roku, s. 311.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku, s. 174.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 167.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 29 stycznia 1929 roku, s. 10.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 374.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 436.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 138.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 15 września 1933 roku, s. 180.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 171.
- ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 190.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 417.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. VI.
- ↑ a b Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-15]..
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 46, 580.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 292.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 156.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 309.
- ↑ a b Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2022-02-15]..
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 36.
- ↑ Straty ↓.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2018-03-22].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwca 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”. Jagiellońska Biblioteka Cyfrowa, 1935. [dostęp 2016-06-05].
- Karol Firich, Stanisław Krzysik, Tadeusz Kutrzeba, Stanisław Müller, Józef Wiatr: Almanach oficerski na rok 1923/24 zeszyt 2, dział III. Warszawa: Wojskowy Instytut Naukowo-Wydawniczy, 1923.
- Witold Jarno: Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2001. ISBN 83-88679-10-4.
- Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2000. ISBN 83-905590-7-2.
- Jarosław Kowalewski: Historia Wojskowej Komendy Uzupełnień w Suwałkach. Wojskowa Komenda Uzupełnień w Suwałkach. [dostęp 2022-02-15].
- Henryk Moczyński: Służba poborowa. W: Dziesięciolecie Odrodzenia Polskiej Siły Zbrojnej 1918–1928. Henryk Stanisław Mościcki (red.) Włodzimierz Dzwonkowski (red.) Tadeusz Bałaban (red.). Warszawa: Tadeusz Złotnicki, 1928, s. 391–394.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Robert Szandrocho: 90 lat terenowych organów administracji wojskowej w Polsce. Wrocław: Wrocławskie Wydawnictwo Naukowe Atla 2, 2011. ISBN 978-83-60732-61-8.
Linki zewnętrzne
- Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2022-04-03].
Media użyte na tej stronie
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Flaga Rzeczypospolitej Polskiej, a później Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w okresie 1928-1980 ustanowiona rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 13 grudnia 1927 r. o godłach i barwach państwowych oraz o oznakach, chorągwiach i pieczęciach, Dz. U. z 1927 r. Nr 115, poz. 980 i potwierdzona dekretem z dnia 9 listopada 1955 r. o znakach Sił Zbrojnych, Dz. U. z 1955 r. Nr 47, poz. 315.
Do odwzorowania barwy czerwonej użyto domyślnego odcienia "vermilion" (#E34234, cynober). Proporcje 5:8 (w dekrecie z 1955 roku błędnie ustalone jako 3:8, skorygowane w obwieszczeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 lutego 1956 r. o sprostowania błędu w dekrecie z dnia 7 grudnia 1955 r. o godle i barwach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej oraz o pieczęciach państwowych, Dz.U. z 1955 r. Nr 47 poz. 314).
Autor: Szczur14pp, Licencja: CC BY-SA 4.0
Kpt. 14 pp Stanisław Trojan - przetworzone zdjęcie ze zbiorów Mariana Ropejko
Komendy rejonów uzupełnień OK IX