Konrad Piekarski
![]() Płk Konrad Piekarski na zdjęciu z 1933 | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 2 lutego 1885 Łęczyca |
---|---|
Data śmierci | ? |
Przebieg służby | |
Lata służby | do 1929 |
Siły zbrojne | ![]() ![]() ![]() |
Jednostki | 1 Pułk Ułanów 1 Pułk Strzelców Konnych Departament Kawalerii XVII Brygada Kawalerii |
Stanowiska | dowódca pułku kawalerii szef wydziału zastępca szefa departamentu dowódca brygady kawalerii |
Główne wojny i bitwy | I wojna światowa wojna domowa w Rosji wojna polsko-bolszewicka |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Konrad Piekarski (ur. 2 lutego 1885 w Łęczycy, zm. ?) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się 2 lutego 1885 w Łęczycy[1]. We wrześniu 1918 roku w Bugurusłaniu zorganizował i dowodził szwadronem ułanów, wchodzącym w skład Wojska Polskiego we Wschodniej Rosji pod dowództwem majora Waleriana Czumy. W październiku tego roku, po ewakuacji do Nowonikołajewska, rozwinął swój szwadron ułanów w dywizjon, a w styczniu 1919 roku w 1 pułk ułanów, który wszedł w skład 5 Dywizji Strzelców Polskich. 15 września tego roku dowodzony przez niego pułk liczył 28 oficerów, 4 lekarzy, 2 urzędników, 68 podoficerów i 485 szeregowców. 10 stycznia 1920 5 DSP skapitulowała przed Armią Czerwoną. 1 lipca tego roku szczątki dywizji przybyły do Gdańska.
2 marca 1922 roku został przyjęty do Wojska Polskiego, zaliczony do rezerwy z równoczesnym powołaniem do służby czynnej i wcieleniem do 5 pułku Ułanów Zasławskich[2]. 3 maja tego roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 38. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii)[3]. 8 maja 1922 roku Minister Spraw Wojskowych generał dywizji Kazimierz Sosnkowski zezwolił mu korzystać tytularnie ze stopnia pułkownika[4].
Od 19 maja 1922 roku dowodził 1 pułkiem strzelców konnych w Garwolinie[5]. 31 marca 1924 roku Prezydent Rzeczypospolitej Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Władysława Sikorskiego awansował go na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 7. lokatą w korpusie oficerów jazdy[6]. 1 czerwca 1924 roku został mianowany szefem Wydziału Kawalerii w Departamencie II Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[7][8]. W październiku 1925 roku został mianowany zastępcą szefa Departamentu Kawalerii MSWojsk[9]. 31 października 1927 roku został mianowany dowódcą XVII Brygady Kawalerii w Hrubieszowie[10][11]. 14 lutego 1929 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy brygady, pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI[12]. Z dniem 31 sierpnia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[13].
W 1934 roku zajmował 6. lokatę na liście starszeństwa oficerów stanu spoczynku kawalerii, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń z przydziałem mobilizacyjnym do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII[14]. Jeniec obozu w Murnau.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Walecznych
- Złoty Krzyż Zasługi
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
- Krzyż Komandorski Orderu Korony Rumunii (Rumunia)
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)
Przypisy
- ↑ Wojskowe Biuro Historyczne, wbh.wp.mil.pl [dostęp 2021-08-23] .
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 marca 1922 roku, s. 169.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 154.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 12 czerwca 1922 roku, s. 436.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 655, 676.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 166.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 310.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 17, 583, 597.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 110 z 23 października 1925 roku, s. 590.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 25 z 31 października 1927 roku, s. 294.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 327, 336.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 78.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 217.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 335, 1013.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Wielkopolska Biblioteka Cyfrowa, 1934. [dostęp 2016-06-11].
- Tadeusz Radziwonowicz, Z problematyki tworzenia polskiego wojska na Syberii (1918–1919), Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3/4 (133/134), Warszawa 1990, s. 78–97.
- Mieczysław Wrzosek, Polski czyn zbrojny podczas pierwszej wojny światowej 1914–1918, Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, Warszawa 1990, ISBN 83-214-0724-2, s. 457.
Media użyte na tej stronie
Central element of the Russian imperial coat of arms.
Baretka: Krzyż Walecznych (1920).
Odznaka pamiątkowa Armii gen. Józefa Hallera
Naramiennik pułkownika Wojska Polskiego (1919-39).
Ribbon for the World War I Victory Medal awarded by the Allies:
- w:World War I Victory Medal (United States) awarded by the w:United States Department of Defense
- w:Victory Medal (United Kingdom) also called the Inter-Allied Victory Medal
- w:Médaille Interalliée 1914–1918 (France)
- w:Inter-Allied Victory Medal (Greece)
- w:Allied Victory Medal (Italy)
- etc.
Konrad Piekarski, pułkownik - fotografia portretowa. Reprodukcja.
Konrad Piekarski, pułkownik - fotografia portretowa. Reprodukcja.