Kusacz duży
Tinamus major[1] | |||||
(J.F. Gmelin, 1789)[2] | |||||
![]() | |||||
Systematyka | |||||
Domena | |||||
---|---|---|---|---|---|
Królestwo | |||||
Typ | |||||
Podtyp | |||||
Gromada | |||||
Podgromada | |||||
Nadrząd | |||||
Rząd | |||||
Rodzina | |||||
Rodzaj | |||||
Gatunek | kusacz duży | ||||
Synonimy | |||||
| |||||
| |||||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[14] | |||||
![]() | |||||
Zasięg występowania | |||||
![]() |
Kusacz duży[15] (Tinamus major) – gatunek dużego ptaka z rodziny kusaczy (Tinamidae). Występuje w Meksyku, Centralnej i Południowej Ameryce. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Morfologia
Długość ciała 40–46 cm; masa ciała samic 945–1249 g, samców 700–1142 g[16]. Upierzenie szaro-brązowe z wyjątkiem dwóch bledszych i bardziej szarych obszarów poniżej, na udach.
Występowanie
Kusacz duży występuje w zależności od podgatunku[17][18]:
- T. major robustus – południowo-wschodni Meksyk, Gwatemala, Honduras.
- T. major percautus – południowy Meksyk, północna Gwatemala, Belize.
- T. major fuscipennis – północna Nikaragua do zachodniej Panamy.
- T. major brunneiventris – południowo-środkowa Panama.
- T. major castaneiceps – południowo-zachodnia Kostaryka, zachodnia Panama.
- T. major saturatus – wschodnia Panama, północno-zachodnia Kolumbia.
- T. major zuliensis – północno-wschodnia Kolumbia, północna Wenezuela.
- T. major latifrons – południowo-zachodnia Kolumbia, zachodni Ekwador.
- T. major major – wschodnia Wenezuela do północno-wschodniej Brazylii.
- T. major serratus – północno-zachodnia Brazylia.
- T. major olivascens – brazylijska Amazonia.
- T. major peruvianus – południowo-wschodnia Kolumbia do Boliwii i zachodniej Brazylii.
Status
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2021 roku uznaje kusacza dużego za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern); wcześniej (od 2012 roku) miał on status gatunku bliskiego zagrożenia (NT – Near Threatened), a do 2012 roku – gatunku najmniejszej troski (LC – Least Concern). Według szacunków organizacji Partners in Flight, opartych o informacje z 2016 roku, liczebność populacji mieści się w przedziale 5–50 milionów dorosłych osobników. Trend liczebności populacji uznaje się za umiarkowanie malejący. Za główne zagrożenie dla gatunku uważa się utratę siedlisk, głównie wskutek wyrębu lasów Amazonii[14].
Przypisy
- ↑ Tinamus major, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online] (ang.).
- ↑ a b c J.F. Gmelin: Systema naturae per regna tria naturae: secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. T. 1. Cz. 2. Lipsiae: Impensis Georg. Emanuel. Beer., 1789, s. 767. (łac.).
- ↑ a b J.B. von Spix: Avium species novae, quas in itinere per Brasiliam annis MDCCCXVII-MDCCCXX. T. 2. Monachii: Typis Franc. Seraph. Hübschmanni, 1825, s. 61, ryc. lxxvi. (łac.).
- ↑ a b Ch.L. Bonaparte. Excursion dans les divers Musées d’Allemagne, de Hollande et de Belgique, et Tableaux paralléliques de l’ordre des Echassiers (suite). „Comptes rendus hebdomadaires de l’Académie des Sciences”. 43, s. 573, 1856. (fr.).
- ↑ a b P.L. Sclater & O. Salvin: Exotic ornithology: containing figures and descriptions of new or rare species of American birds. Cz. 6. London: Bernard Quaritch, 1868, s. 87, ryc. xliv. (ang.).
- ↑ a b Salvadori 1895 ↓, s. 497, 500.
- ↑ a b Salvadori 1895 ↓, s. 497, 506.
- ↑ a b Salvadori 1895 ↓, s. 497, 507, ryc. vi.
- ↑ a b W.H. Osgood & H.B. Conover. Game birds from northwestern Venezuela. „Field Museum Natural History Publications. Zoological Series”. 12 (3), s. 24, 1922. (ang.).
- ↑ J. Van Tyne. The birds of northern Petén, Guatemala. „Miscellaneous Publications of the Museum of Zoology”. 27, s. 8, 1935. (ang.).
- ↑ J.W. Aldrich. Annotated list of birds of the Western Slope of the Azuero Peninsula. „Scientific publications of the Cleveland Museum of Natural History”. 7, s. 28, 1937. (ang.).
- ↑ L. Griscom. Birds from Cana, Darien. „Bulletin of the Museum of Comparative Zoology at Harvard College”. 69, s. 150, 152, 1929. (ang.).
- ↑ H.B. Conover. A new race of Tinamus major from Brazil. „Proceedings of the Biological Society of Washington”. 50, s. 191, 1937. (ang.).
- ↑ a b Tinamus major, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [online] (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Tinamidae Gray,GR, 1840 (1831) - kusacze - Tinamous (wersja: 2018-03-31). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2020-08-01].
- ↑ J. Cabot, JF. Jutglar, E.F.J. Garcia, P.F.D. Boesman & C.J. Sharpe: Great Tinamou (Tinamus major), version 1.0. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Birds of the World. Ithaca, NY: Cornell Lab of Ornithology, 2020. DOI: 10.2173/bow.gretin1.01. [dostęp 2020-05-29]. (ang.).
- ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Ratites: Ostriches to Tinamous. IOC World Bird List (v10.2). [dostęp 2020-08-01]. (ang.).
- ↑ Great Tinamou (Tinamus major). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-23)]. (ang.).
Bibliografia
- T. Salvadori: Catalogue of the Chenomorphæ (Palamedeæ, Phœnicopteri, Anseres) Crypturi, and Ratitæ in the collection of the British Museum. Cz. 27. Printed by order of the Trustees: London, 1895, s. 1–636, seria: Catalogue of the Birds in the British Museum. (ang.).
- P.L.R. Brennan. Techniques for studying the behavioral ecology of forest-dwelling tinamous (Tinamidae). „Ornitologia Neotropical”. 15 (Suppl.), s. 329–337, 2004. (ang.).
- F.G. Stiles , A guide to the birds of Costa Rica, Alexander Frank Skutch, Ithaca, N.Y.: Comstock, 1989, ISBN 0-8014-9600-4, OCLC 18986091 .
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
- Species factsheet: Tinamus major. BirdLife International. [dostęp 2020-08-01]. (ang.).
- Kusacz duży na znaczkach pocztowych (Hondurasu, Panamy i Surinamu)
Media użyte na tej stronie
Autor: (of code) -xfi-, Licencja: CC BY-SA 3.0
The Wikispecies logo created by Zephram Stark based on a concept design by Jeremykemp.
Autor: Patrick Coin (Patrick Coin), Licencja: CC BY-SA 2.5
Great Tinamou, Tinamus major. Location: La Selva Biological Station, Sarapiqui, Costa Rica
Autor: Cephas, Licencja: CC BY-SA 4.0
Range map of Great Tinamou (Tinamus major)
Autor: Jakob Voß, influenced by original art designed at PLoS, modified by Wikipedia users Nina and Beao, Licencja: CC0
Closed Access logo, derived from PLoS Open Access logo. Alternative version.
Autor: , Licencja: CC BY-SA 4.0
Egg of great tinamou Collection of Jacques Perrin de Brichambaut.