Ludomir Sleńdziński
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 29 października 1889 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 26 listopada 1980 |
Zawód, zajęcie | malarz |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() |
Ludomir Sleńdziński[1] (ur. 29 października 1889 w Wilnie, zm. 26 listopada 1980 w Krakowie) – polski malarz, rzeźbiarz, pedagog. Rektor Politechniki Krakowskiej w latach 1948–1956.
Życiorys
Oprócz malarstwa sztalugowego uprawiał malarstwo ścienne i dekoracyjne – plafon w Pałacu Prezydium Rady Ministrów w Warszawie (1923) – obecnie w bibliotece Pałacu Prezydenckiego. Jego twórczość była inspirowana włoską sztuką XV i XVI w., choć artysta stworzył własny styl, w którym najważniejszy był rysunek i forma. Tworzył kompozycje figuralne i portrety, rzeźby i płaskorzeźby polichromowane w drewnie reliefy.
W 1909 rozpoczął studia w Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. Dyplom akademii otrzymał w 1916. Lata 1917–1919 spędził na Krymie, gdzie zajmował się malarstwem, a oprócz tego uczył w szkole polskiej w Humaniu.
W 1920 powraca do rodzinnego Wilna i od razu staje się postacią znaczącą w środowisku artystycznym. Początkowo jest nauczycielem rysunku w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta. W maju 1920 organizuje Wileńskie Towarzystwo Artystów Plastyków, którego był prezesem przez cały czas jego istnienia (do 1939).
Liczne wystawy indywidualne i zbiorowe w Krakowie, Lwowie, Warszawie, Pradze, Sztokholmie, Nowym Jorku, San Francisco, Budapeszcie, Paryżu, Amsterdamie i w Wilnie. Podróżował m.in. do Francji, Włoch i na Bliski Wschód.
W 1929 został profesorem nadzwyczajnym a w 1938 profesorem zwyczajnym katedry malarstwa monumentalnego na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W latach 1929–1939 był jednocześnie prodziekanem i dziekanem tej uczelni. W czasie II wojny światowej ukrywał się w rodzinnym majątku Matusewiczów, czego dowodem jest obraz Stefanii Matusewicz namalowany z wdzięczności za gościnę. W czasie okupacji niemieckiej brał udział w tajnym nauczaniu. W 1943 roku został aresztowany i osadzony w obozie pracy w Prawieniszkach niedaleko Kowna, po zwolnieniu wrócił do Wilna. W 1944 wyjechał do Krakowa, gdzie został zatrudniony w Akademii Górniczej. W latach 1945–1960 był profesorem rysunku na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. W okresie od 1948 do 1956 był jej prorektorem i rektorem.
Współzałożyciel Instytutu Propagandy Sztuki (IPS) w Warszawie. Wystawy zbiorowe IPS w Warszawie, Krakowie i Poznaniu.
Otrzymał szereg nagród, m.in. złoty medal w Paryżu na międzynarodowej wystawie „Sztuka i Technika” za obraz „Portret matki”.
Ordery i odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy II klasy (28 września 1954)[2]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1932)[3]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1929)[4]
- Złoty Krzyż Zasługi (31 sierpnia 1950)[5]
Przypisy
- ↑ Biografia artysty na stronie Galerii im. Sleńdzińskich w Białymstoku
- ↑ M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1589 „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej”.
- ↑ M.P. z 1932 r. nr 259, poz. 295 „za twórczość artystyczną i zasługi na polu społeczno-artystycznym”.
- ↑ Dalszy ciąg uroczystości wileńskich. Przemówienia i gratulacje. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 235 z 12 października 1929.
- ↑ M.P. z 1950 r. nr 95, poz. 1203 „za zasługi położone w walce o pokój”.
Bibliografia
- Kazimierz Brakoniecki, Jan Kotłowski, Lech Lechowicz, Wileńskie środowisko artystyczne 1919–1945, Olsztyn 1989.
- Culture.pl
Media użyte na tej stronie
Ludomir Sleńdziński
Autor: Simpledot, Licencja: CC BY 3.0
Ludomir Sleńdziński, malarz, rzeźbiarz, pedagog (1889 - 1980)