Maciej Bernard

Maciej Bernard
Biskupski, Chudzik, Doroszyński, Zachar
Data i miejsce urodzenia

24 lutego 1889
Skałat Stary

Data i miejsce śmierci

28 grudnia 1961
Wrocław

Zawód, zajęcie

robotnik budowlany, młynarz

Stanowisko

pracownik Komisji Kontroli Partyjnej i Wydziału Organizacyjnego KW i etatowy sekretarz POP PPR/PZPR

Partia

Polska Partia Socjalistyczna
Komunistyczna Partia Zachodniej Ukrainy
Polska Partia Robotnicza
Polska Zjednoczona Partia Robotnicza

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski

Maciej Bernard pseud. Biskupski, Chudzik, Doroszyński, Zachar (ur. 24 lutego 1889 w Starym Skałacie, zm. 28 grudnia 1961 we Wrocławiu) – polski działacz komunistyczny i związkowy.

Urodzony w biednej chłopskiej rodzinie, od 1902 pracował jako parobek. 1911–1918 służył w austriackiej armii, a XI 1918 – IX 1919 w WP. W 1920 osiadł we Lwowie, gdzie został robotnikiem budowlanym, potem pracownikiem młyna. I 1920 wstąpił do PPS, po 2 miesiącach przeszedł do KPZU. Zorganizował oddział Związku Zawodowego Pracowników Młynarskich, włączonego później do Związku Zawodowego Robotników Przemysłu Spożywczego w Polsce. 1926–1928 sekretarz Komitetu Dzielnicowego (KD) KPZU dzielnicy gródeckiej we Lwowie, od 1927 działacz Związku Zawodowego Czeladzi i Uczniów Ciesielskich. W 1928 kandydował do Senatu z listy komunistycznej. W 1929 aresztowany i uwięziony na pół roku. W lipcu 1930 wziął udział w V Kongresie Czerwonej Międzynarodówki Związków Zawodowych w Moskwie, po powrocie uczestniczył w akcji przedwyborczej w wyborach do Sejmu w 1930 jako przewodniczący Komitetu Wyborczego Jedności Robotniczej. III 1931 brał udział w konferencji Lewicy Związkowej w Warszawie, VII 1931 aresztowany we Lwowie, był sądzony w tzw. procesie łuckim, został skazany na 2 lata więzienia i utratę praw publicznych na 10 lat. Podczas odbywania kary był starostą komuny więziennej w lwowskich Brygidkach, zorganizował 12-dniowy strajk głodowy więźniów-komunistów. Po zwolnieniu wznowił działalność komunistyczną, XI 1933 został członkiem Centralnego Wydziału Zawodowego przy KC KPZU i Komitetu Okręgowego (KO) KPZU we Lwowie. W 1934 dwukrotnie więziony łącznie przez 6 miesięcy. III-VIII 1935 funkcjonariusz KPZU w Borysławiu, potem działacz ruchu zawodowego robotników budowlanych we Lwowie, zorganizował wiele strajków. Pracownik robót kanalizacyjnych. III 1937 aresztowany i osadzony na rok w areszcie śledczym. Łącznie w latach 1919-1939 był aresztowany 17 razy. 1939-1941 kierownik oddziału komunalnego, potem przewodniczący Rady Miejskiej w Skałacie. VI 1941 ewakuowany w głąb ZSRR, przez 3 lata pracował w kołchozie w obwodzie woroneskim. IV 1944 - XII 1945 członek Zarządu Rejonowego ZPP w Krasnoarmiejsku, potem przewodniczący Zarządu Obwodowego ZPP w Saratowie. Od 15 VI 1946 przez 3 tygodnie był p.o. pełnomocnika Polskiej Delegacji przy Polsko-Sowieckiej Komisji Mieszanej ds. Repatriacji. VII 1946 wrócił do kraju i podjął pracę w Komitecie Wojewódzkim (KW) PPR we Wrocławiu; pracownik Komisji Kontroli Partyjnej i Wydziału Organizacyjnego KW i etatowy sekretarz POP PPR/PZPR. Od 1957 na rencie dla zasłużonych. Odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy II klasy i Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[1].

Przypisy

Bibliografia

  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 1, Warszawa 1985.