Magnetofon szpulowy

Magnetofon Aria M 2408 SD
Ikona wśród wysokiej klasy magnetofonów szpulowych: Revox B77 MK II (około 1985 roku)
Profesjonalny reporterski magnetofon szpulowy firmy Nagra

Magnetofon szpulowy, magnetofon taśmowy – rodzaj magnetofonu wykorzystujący jako nośnik dźwięku taśmę magnetyczną nawiniętą na dwie szpule.

Historia

W czasach największej popularności magnetycznych rejestratorów dźwięku, jakimi były magnetofony szpulowe (okres powojenny do lat 80. XX wieku) były obok magnetofonów kasetowych jedynymi dostępnymi również dla użytkownika nieprofesjonalnego, które umożliwiały samodzielny zapis dźwięku w warunkach domowych. Do lat 80., kiedy w magnetofonach kasetowych upowszechniły się również układy redukcji szumów, były także urządzeniami zapewniającymi niedoścignioną na ówczesne czasy, doskonałą jakość rejestrowanego dźwięku. Wadą tych urządzeń był dosyć duży ciężar (8 kg lub więcej) i dosyć duże wymiary, przez co były trudno przenośne.

Najpopularniejsze w Polsce magnetofony były produkowane przez Unitra-ZRK im. Marcina Kasprzaka w Warszawie. W 1958 w ZRK ruszyła produkcja lampowych magnetofonów Melodia. Popularne modele to m.in. ZK-140T (monofoniczny, czterościeżkowy), ZK-146 stereo, ZK-147, Aria, Dama Pik, M2405S, M2408 SD.

Zasada działania

Taśma przewija się z jednej szpuli na drugą przesuwając się przed głowicą magnetyczną, która odczytuje zapis magnetyczny zarejestrowany na taśmie magnetofonowej lub zapisuje w postaci zmiennego pola magnetycznego dźwięk przetworzony wcześniej na sygnał elektryczny doprowadzony do głowicy magnetycznej.

W zastosowaniach domowych najczęściej używano taśm o szerokości 0,25 cala i szybkości przesuwu 4,76; 9,52 lub 19,05 cm/s.

W zastosowaniach profesjonalnych – w studiach nagraniowych firm płytowych, rozgłośniach (stacjach) radiowych, w studiach filmowych używano magnetofonów o prędkościach przesuwu 38,1 i 76,2 cm/s nagrywających na taśmach magnetycznych o szerokości od 0,25 cala (6,25-6,3 mm) do 2 cali i umożliwiających jednoczesny zapis nawet do 48 niezależnych sygnałów dźwiękowych (tak zarejestrowane zwane były ścieżkami – stąd też określenia magnetofonów: dwu-, cztero-, ośmio-, 16-, 24-, 32-, 48-ścieżkowy – lub w przypadku konstrukcji zapisujących jednocześnie więcej niż 4 niezależne „kanały”: magnetofon wielościeżkowy).

Zobacz też

Media użyte na tej stronie

Tandberg serie 14.jpg
Autor: Tubaist, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Reel-to-reel audio tape recorder, Tandberg Serie 14
2017 Magnetofon szpulowy Aria M 2408 SD.jpg
Autor: Jacek Halicki, Licencja: CC BY-SA 4.0
Magnetofon szpulowy Aria M 2408 SD na eksport
Bandrecorder.jpg
Autor: unknown, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Revox B77.jpg
Autor: Norbert Schnitzler, Licencja: CC BY-SA 3.0
Revox B77 Mk II (Baujahr ungefähr Mitte der 1980er Jahre) im Fernmeldemuseum Aachen, weil das Tonbandgerät für die Aufzeichnung von Ansagen (Kinoprogramm, Wetter, usw.) genutzt wurde
Tesla B57.jpg
Tesla B 57 - ANP 237, 70er Jahre
Studer A80 24-track recorder.jpg
Autor: Jason Meredith, Licencja: CC BY 2.0

Studer A80 24-track recorder

The Enrolling Stones at Downtown Recording, Louisville, KY (1/10/09)
Grundig-TK125deluxe hg.jpg
Autor: Hannes Grobe (talk), Licencja: CC BY 3.0
Tape recorder Grundig TK125 de Luxe
Telefunken tonband hg.jpg
Autor: Hannes Grobe Hgrobe 12:25, 25 May 2006 (UTC), Licencja: CC BY-SA 2.5
Tonbandspulen auf einem Telefunken Magnetophon 3000hifi Tonbandgerät (1973).
NAGRA--TYPE3---PL-GR.jpg
Autor: unknown, Licencja: CC-BY-SA-3.0