Malankarski Kościół Ortodoksyjny
![]() | |||||||||
Klasyfikacja systematyczna wyznania | |||||||||
Chrześcijaństwo └ Kościoły wschodnie └ Kościoły przedchalcedońskie | |||||||||
Ustrój kościelny | episkopalny-synodalny | ||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Obrządek | malabarski | ||||||||
Prądy teologiczne | monofizytyzm | ||||||||
Siedziba | Kottayam | ||||||||
Zwierzchnik • tytuł zwierzchnika | Baselios Mar Thoma Mathews III katolikos Wschodu i Metropolita Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego | ||||||||
Zasięg geograficzny | Indie i diaspora ogólnoświatowa | ||||||||
| |||||||||
| |||||||||
Strona internetowa |
Malankarski Kościół Ortodoksyjny, także Indyjski Kościół Ortodoksyjny – jeden z autokefalicznych przedchalcedońskich Kościołów wschodnich działający głównie na terenie Indii. Należy do grupy Chrześcijan św. Tomasza i sięga tradycją I wieku.
Historia
Malankarski Kościół Ortodoksyjny wywodzi się z pierwotnego kościoła indyjskiego, założonego według tradycji przez św. Tomasza Apostoła ok. 52 r. n.e. Indyjscy chrześcijanie wierzą, że Apostoł przybył do Cranganore, w stanie Kerala, gdzie prowadził działalność misyjną, aż do poniesienia śmierci męczeńskiej w 72 r. n.e.
Kościół żył w izolacji, aż do pojawienia się misjonarzy, którzy przybyli do Indii wraz z europejskimi kolonizatorami w XVI wieku. W 1599 roku, na synodzie w Diamper, zawarł unię z Kościołem katolickim, która przetrwała jednak tylko do 1653 roku. Doszło wtedy do buntu przeciwko postępowaniu katolików, którzy chcieli narzucić Kościołowi obrządek łaciński. Duchowieństwo odłączyło się od Kościoła Syromalabarskiego i poprosiło patriarchę syryjskiego o przysłanie do Indii biskupa, do czego doszło dwa lata później. Patriarcha zażądał przyjęcia przez nich przedchalcedońskiej doktryny i rytu antiocheńskiego, przez co Malankarczycy posługują się od tej pory obrządkiem zachodniosyryjskim[1].
W 1772 roku, z powodu nieporozumień z patriarchą syryjskim, doszło do schizmy i utworzenia Niezależnego Kościoła Malabarskiego.
Kolonizatorzy angielscy usiłowali sprotestantyzować Kościół, co doprowadziło do rozłamu i powstania w 1889 roku anglikańskiego Kościoła Mar Toma, z obrządkiem indyjskim.
Na przełomie XIX i XX wieku podejmowano próby uniezależnienia od Kościoła syryjskiego, co doprowadziło do rozłamu w 1912 roku i do ponownego zjednoczenia w 1958 roku. W 1975 roku dokonał się jednak ostateczny podział, przez co Kościół stał się samodzielny, a jego część nadal uznająca zwierzchnictwo patriarchy syryjskiego utworzyła Malankarski Syryjski Kościół Ortodoksyjny, będący integralną częścią Syryjskiego Kościoła Ortodoksyjnego.
W 1930 część Kościoła zawarła unię z Rzymem i utworzyła Kościół Syromalankarski.
Struktura
Głową Kościoła jest Katolikos Wschodu i Metropolita Malankarskiego Kościoła Ortodoksyjnego, którego funkcję sprawuje obecnie Baselios Mar Thoma Paulose II.
Zobacz też
- Chrześcijanie św. Tomasza
- Azymici
Przypisy
Bibliografia
- Andrzej Sarwa, Zaświaty w wierzeniach Kościołów orientalnych, Sandomierz 2006
- Fr. J. Punchakonam, Malankara Orthodox Syrian Church; [w:] Indian Christianity
Media użyte na tej stronie
Autor: Credit Risk, Licencja: CC BY-SA 3.0
Malankara Orthodox Syrian Church Emblem