Marek Bratuń

Marek Bratuń
Państwo działania

 Polska

Data urodzenia

1953

profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia idei, literaturoznawstwo staropolskie[1]
Alma Mater

Katolicki Uniwersytet Lubelski

Habilitacja

12 czerwca 2003[1]

Profesura

15 kwietnia 2015[1]

Marek Edward Bratuń (ur. 1953[2]) – polski filolog, prof. dr hab. nauk humanistycznych, profesor nadzwyczajny Instytutu Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Wrocławskiego[1].

Życiorys

W 1982 ukończył studia filozoficzne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[1]. W 1988 obronił w Instytucie Badań Literackich PAN pracę doktorską Historycznoliteracka geneza twórczości markiza de Sade napisaną pod kierunkiem Jerzego Łojka i po śmierci pierwszego promotora - Romana Kalety[3]. W latach 1988–1992 pracował jako adiunkt w Pracowni Historii Literatury i Edytorstwa Wieku Oświecenia IBL PAN z siedzibą we Wrocławiu, w latach 1992–2004 w Instytucie Filologii Polskiej Uniwersytetu Opolskiego, gdzie w latach 1995–1999 i 2002–2004 kierował Zakładem Literatury Staropolskiej i Oświeceniowej[4]. 12 czerwca 2003 habilitował się na podstawie pracy zatytułowanej Ten wykwintny, wykształcony Europejczyk. Zagraniczne studia i podróże edukacyjne Michała Jerzego Wandalina Mniszcha w latach 1762–1768[1].

Od 2004 jest zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego[1]. 15 kwietnia 2015 nadano mu tytuł profesora w zakresie nauk humanistycznych[5][1].

Przypisy

Media użyte na tej stronie