Marian Wyrzykowski
Data i miejsce urodzenia | 15 lipca 1904 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Zawód | |
Współmałżonek | 1. Czesława Szurszewska |
Odznaczenia | |
|
Marian Wyrzykowski (ur. 15 lipca 1904 w Chotomowie, zm. 23 kwietnia 1970 w Warszawie) – polski aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, reżyser, pedagog, członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958 roku[1].
Życiorys
Od 1915 uczęszczał do Gimnazjum im. Jana Zamojskiego w Warszawie. Z powodu wysokich kosztów nauki po 4. klasach przeniósł się we wrześniu 1919 do Seminarium Nauczycielskiego w Ursynowie, które ukończył w 1923. Pracował jako nauczyciel szkoły powszechnej w Konstancinie, dojeżdżając jednocześnie na wykłady Wolnej Wszechnicy przy Uniwersytecie Warszawskim. Tam zetknął się z Józefem Kotarbińskim i za jego namową podjął studia aktorskie na Oddziale Dramatycznym przy Konserwatorium Muzycznym w Warszawie.
W 1926 został zaangażowany do Teatru Narodowego w Warszawie. 26 września tego roku zadebiutował rolą Kozaka w spektaklu Sen srebrny Salomei Juliusza Słowackiego na deskach tej sceny. Występował na scenach warszawskich: Teatru Letniego i Teatru Nowego. W 1929 z grupą Aleksandra Zelwerowicza wyjechał do Wilna.
Po powrocie do Warszawy występował na różnych scenach stolicy; często pozostając bez pracy. W 1934, na jubileuszu Karola Adwentowicza w Teatrze Wielkim zagrał rolę tytułową w spektaklu Mazepa Juliusza Słowackiego, przygotowanym dla Teatru Kameralnego, co pomogło mu przełamać kryzys aktorski. Został zaangażowany na sceny Teatrów Towarzystwa Krzewienia Kultury Teatralnej (TKKT), gdzie występował z powodzeniem w latach 1934–1939.
Szczególnie owocna okazała się współpraca z Leonem Schillerem, którą rozpoczął w Teatrze Ateneum. Największy sukces przyniosła mu rola tytułowa w Kordianie Juliusza Słowackiego. W 1933 rozpoczął studia na Wydziale Reżyserii Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej (PIST-u). Występował jako aktor w warsztatach reżyserskich swoich kolegów.
Brał udział w kampanii wrześniowej. Po powrocie z wojska w 1939, zorganizował i krótko kierował spółdzielnią pracy w gmachu Teatru Polskiego, zlikwidowaną przez Niemców. Od 1941 był kelnerem w kawiarni „U aktorek”, uczestniczył w konspiracyjnym życiu artystycznym. W marcu 1941 aresztowany przez niemieckie władze okupacyjne w związku ze sprawą zabójstwa Igo Syma[2]. Uczestniczył w powstaniu warszawskim jako żołnierz o ps. Żuk. Walczył w rejonie ulic Królewskiej i Marszałkowskiej, m.in. o gmach „PASTy”. Był więźniem obozu w Pruszkowie. Następnie zamieszkał w Podkowie Leśnej i podjął pracę barmana.
W 1945 został zaangażowany do Teatru Polskiego w Warszawie, gdzie grał i reżyserował do swojej śmierci. Wyjątek stanowią trzy sezony w latach 1962–1965, które spędził w stołecznym Teatrze Narodowym. Współpracował z Polskim Radiem, biorąc udział w wielu wieczorach poetyckich.
Występował również w Teatrze Telewizji, m.in. w spektaklach: Odprawa posłów greckich Jana Kochanowskiego w reż. Ludwika René (1961), Don Alvares, albo niesforna w miłości kompanija Stanisława Herakliusza Lubomirskiego w reż. Tadeusza Byrskiego (1961), Dwa teatry Jerzego Szaniawskiego w reż. Jerzego Antczaka (1962) oraz w Cydzie Jana Andrzeja Morsztyna w reż. Ludwika René jako Król (1963) i Burzy Williama Szekspira w reż. Krystyny Skuszanki jako Gonzalo (1964), a także w przedstawieniu Agent z Vaduz Andrzeja Szypulskiego w reż. Edwarda Kowalczyka jako Doktor (1969).
Mąż aktorek: najpierw Czesławy Szurszewskiej (1903–1953), a następnie Elżbiety Barszczewskiej. Z pierwszego małżeństwa miał córkę Marię, nauczycielkę historii, z drugiego syna Juliusza, aktora.
Zmarł 23 kwietnia 1970 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (aleja zasłużonych, rząd 1, grób 98)[3].
Filmografia
- Znachor (1937) – leśniczy Janek
- Geniusz sceny (1939) – Szczęsny-Kossakowski
- Żołnierz zwycięstwa (1953) – Marian Spychalski
Ordery i odznaczenia
- Order Sztandaru Pracy I klasy (1963)
- Order Sztandaru Pracy II klasy (22 lipca 1949)[4]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1959)[5]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1952)[6]
- Złoty Krzyż Zasługi (13 listopada 1953)[7]
- Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1967)
- Złota Odznaka Honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (17 stycznia 1963)[8]
Przypisy
- ↑ „Trybuna Robotnicza”, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2.
- ↑ Władysław Bartoszewski, Warszawski pierścień śmierci, Warszawa 1970, s. 106.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: MARIAN WYRZYKOWSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [online] [dostęp 2020-06-13] .
- ↑ M.P. z 1950 r. nr 6, poz. 58 „za zasługi położone dla Narodu i Państwa w dziedzinie (...), kultury i sztuki”.
- ↑ Dziennik Polski, rok XV, nr 172 (4793), s. 9.
- ↑ M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1078 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ M.P. z 1953 r. nr 106, poz. 1422 „za zasługi w dziedzinie sztuki teatralnej - w związku z 40-leciem Teatru Polskiego w Warszawie”.
- ↑ Stolica : warszawski tygodnik ilustrowany. R. 18, 1963 nr 4 (27 I), Warszawa, 1963, s. 18 [dostęp 2020-09-12] .
Bibliografia
- Marian Wyrzykowski w serwisie Culture.pl
- Mieszkańcy mojej pamięci – Marian Wyrzykowski. kurierplus.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-19)]., Kurier Plus [dostęp 23 grudnia 2011]
Linki zewnętrzne
- Marian Wyrzykowski w bazie IMDb (ang.)
- Marian Wyrzykowski w bazie Filmweb
- Marian Wyrzykowski w bazie filmpolski.pl
- Marian Wyrzykowski, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby). [online] [dostęp 2021-04-09] .
- Marian Wyrzykowski na zdjęciach w bibliotece Polona
Media użyte na tej stronie
Baretka: Order Sztandaru Pracy I klasy
Autor: Chemnitzer, Licencja: CC BY-SA 4.0
Złota odznaka honorowa Za Zasługi dla Warszawy, egzemplarz nadany w 1979 roku.
Autor: Cezary Piwowarski, Licencja: CC BY-SA 4.0
Grób aktorów Elżbiety Barszczewskiej i Mariana Wyrzykowskiego na warszawskim Cmentarzu Powązkowskim.
Polish decoration Zasłużony Działacz Kultury (Meritorious Culture Activist)