Mary Pierce
| |||
Mary Pierce (2003) | |||
Państwo | ![]() | ||
---|---|---|---|
Data i miejsce urodzenia | 15 stycznia 1975 Montreal | ||
Wzrost | 178 cm | ||
Masa ciała | 68 kg | ||
Gra | praworęczna | ||
Status profesjonalny | marzec 1989 | ||
Zakończenie kariery | 2006 | ||
Trener | David Pierce | ||
Gra pojedyncza | |||
Wygrane turnieje | 18 | ||
Najwyżej w rankingu | 3 (30 stycznia 1995) | ||
Australian Open | W (1995) | ||
Roland Garros | W (2000) | ||
Wimbledon | QF (1996, 2005) | ||
US Open | F (2005) | ||
Gra podwójna | |||
Wygrane turnieje | 10 | ||
Najwyżej w rankingu | 3 (10 czerwca 2000) | ||
Australian Open | F (2000) | ||
Roland Garros | W (2000) | ||
Wimbledon | QF (2000) | ||
US Open | 4R (2000) |
Mary Pierce (ur. 15 stycznia 1975 w Montrealu) – francuska tenisistka, zwyciężczyni wielkoszlemowych turniejów Australian Open 1995 i French Open 2000 w grze pojedynczej, zdobywczyni Pucharu Federacji 1997 i 2003.
Życiorys
Córka Francuzki i Amerykanina, jest obywatelką Francji. Debiutowała w gronie tenisistek zawodowych jako 14-latka w 1989. W 1990 wystąpiła po raz pierwszy w turnieju wielkoszlemowym French Open (przegrała w II rundzie). Rok później awansowała do czołowej setki rankingu światowego, osiągnęła III rundę we French Open i US Open oraz odniosła pierwsze zwycięstwa turniejowe – w Palermo wygrała zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. Sezon 1991 zakończyła jako 26. tenisistka na świecie. W 1992 była w IV rundzie (1/8 finału) French Open i US Open i przesunęła się do czołowej dwudziestki w rankingu światowym. Na początku 1993 awansowała do ćwierćfinału Australian Open, będąc blisko pokonania ówczesnej trzeciej zawodniczki na świecie Argentynki Sabatini (przegrała 6:4, 6:7 (12-14), 0:6). Jesienią 1993 wygrała prestiżowy turniej halowy w Filderstadt i zapewniła sobie pierwszy w karierze występ w turnieju Masters; w Masters odniosła pierwsze w karierze zwycięstwo nad zawodniczką z czołowej dziesiątki na świecie, pokonując najpierw Sabatini, a w kolejnej rundzie weterankę Navrátilovą.
W 1994 nie wygrała żadnego turnieju, ale odniosła duży sukces, awansując do finału wielkoszlemowego French Open; w turnieju tym zaimponowała serią błyskawicznych zwycięstw – w drodze do finału nie tylko nie straciła seta, ale nie pozwoliła żadnej z przeciwniczek zdobyć więcej niż 2 gemy w secie. Nie miała kłopotów z pokonaniem liderki rankingu światowego Niemki Graf, którą zwyciężyła w półfinale 6:2, 6:2. W tej dyspozycji uchodziła za faworytkę finału z defensywną Hiszpanką Sánchez Vicario, ale jednak uległa rywalce; na końcowy wynik nie pozostał bez wpływu deszcz, który opóźnił rozegranie finału o jeden dzień oraz nadał ziemnej nawierzchni kortu paryskiego wolniejszy, sprzyjający Hiszpance charakter. Po turnieju French Open Pierce awansowała do pierwszej dziesiątki rankingu WTA (na pozycję nr 7). We wrześniu t.r. była w ćwierćfinale US Open, a na turnieju Masters ponownie pokonała Graf.
W styczniu 1995 odniosła pierwsze w karierze zwycięstwo w turnieju wielkoszlemowym – Australian Open. Była pierwszą Francuzką, która osiągnęła finał w Australian Open oraz pierwszą francuską triumfatorką imprezy wielkoszlemowej od 1967, kiedy na French Open wygrała Françoise Durr. Po finałowym zwycięstwie (nad Sánchez Vicario) Pierce awansowała na najwyższą w karierze pozycję w rankingu światowym – nr 3. W dalszej części sezonu występowała mniej udanie, podobnie w 1996; wypadła z czołowej dziesiątki i do Australian Open 1997 przystąpiła jako nierozstawiona. Niespodziewanie ponownie dotarła do finału, pokonując po drodze cztery wyżej sklasyfikowane rywalki; w finale nie sprostała Szwajcarce Hingis, ale zrewanżowała się jej pod koniec sezonu w ćwierćfinale Masters. W 1997 wygrała również międzynarodowe mistrzostwa Włoch (Italian Open) w Rzymie, a w Masters przegrała dopiero w finale z Czeszką Novotną.
Do jej największych sukcesów w kolejnych latach należy przede wszystkim zwycięstwo we French Open w 2000, zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej (w parze z Hingis). W finale singla pokonała Hiszpankę Martínez, w półfinale – swoją partnerkę deblową Hingis. Po tym sukcesie ponownie awansowała na pozycję nr 3 na świecie, tym razem także w klasyfikacji deblistek. Wcześniej w 2000 była w parze z Hingis w finale Australian Open w grze podwójnej, ale lepsza okazała się para amerykańsko-australijska Lisa Raymond/Rennae Stubbs. Późnym latem 2000 Pierce odniosła poważną kontuzję, która najpierw zmusiła ją do wycofania się z rywalizacji w US Open, a potem wykluczyła z gry do końca sezonu i na niemal cały rok 2001. W 2002, występując we French Open z tzw. „dziką kartą” (specjalnym zaproszeniem od organizatorów), dotarła do ćwierćfinału, w którym uległa późniejszej triumfatorce Serenie Williams; była wówczas sklasyfikowana w rankingu światowym na pozycji nr 132 i stała się tym samym najniżej notowaną ćwierćfinalistką w Wielkim Szlemie od czasu wprowadzenia rankingu w 1975.
Po udanych występach w kolejnych latach (m.in. wygrana w turnieju w Hertogenbosch na nawierzchni trawiastej w 2004) powróciła do czołowej dwudziestki na świecie, a w maju 2005 dotarła do finału French Open, pokonując po drodze m.in. liderkę rankingu Davenport; w decydującym meczu uległa Belgijce Justine Henin-Hardenne. W lipcu t.r. wygrała wielkoszlemowy Wimbledon w grze mieszanej (w parze z Hindusem Bhupathim), a w sierpniu odniosła 17. turniejowe zwycięstwo w grze pojedynczej – w drodze po tytuł w San Diego nie przegrała seta (w finale pokonała Japonkę Sugiyamę). Dobrą dyspozycję potwierdziła na turnieju wielkoszlemowym US Open 2005, ponownie awansując do finału; pokonała m.in. wyżej notowaną rodaczkę Mauresmo; w finale nie sprostała Kim Clijsters z Belgii.
Od 1990 reprezentuje Francję w Pucharze Federacji; przyczyniła się do zdobycia Pucharu przez zespół narodowy w 1997 i 2003. Wystąpiła m.in. w 1991 w meczu z Polską – pokonała w grze pojedynczej Magdalenę Mróz, ale w deblu, partnerując Nathalie Tauziat, uległa parze Mróz/Teodorowicz (ostatecznie Polki wygrały 2:1). Pierce reprezentowała kraj także na igrzyskach w Atenach w 2004, przegrywając w grze pojedynczej (w ćwierćfinale) z Henin-Hardenne.
W sezonie 2006 odnotowała kilka startów w turniejach. Na początku roku przegrała w drugiej rundzie Australian Open z Czeszką Ivetą Benešovą, niecały miesiąc później osiągnęła finał w Paryżu, przegrany z Amélie Mauresmo. Kontuzja stopy i kostki wyeliminowała ją z gry aż do lipca, do turnieju w San Diego. Przegrała w ćwierćfinale z Mariją Szarapową. Wycofała się z turnieju w Montrealu, w US Open dotarła do trzeciej rundy, ulegając Li Na niespotykanym wynikiem 6/4 0/6 0/6. We wrześniu przegrała w pierwszej rundzie w Luksemburgu z późniejszą zwyciężczynią Aloną Bondarenko. Po kolejnym słabym występie w Stuttgarcie i Zurychu, doszła do drugiej rundy w Linzu. Podczas meczu z Wierą Zwonariową, po wygraniu pierwszego seta i przed tie-breakiem w drugim, upadła, doznając poważnej kontuzji lewego kolana. Z kortu została wywieziona na noszach. Spadła na 79 miejsce w rankingu. W grudniu przeszła operację kontuzjowanego kolana. W czerwcu 2007 uczestniczyła w ceremonii wręczenia nagród Justine Henin i Anie Ivanović w czasie finału gry pojedynczej kobiet wielkoszlemowego Roland Garros. Kibicom francuskim zgromadzonym na stadionie Philipa Chatrier obiecała wówczas powrót do Paryża w roli zawodniczki.
Tenisistka zapowiedziała, że nie jest jeszcze gotowa na przejście na sportową emeryturę. Jednak jej powrót na letnich igrzyskach olimpijskich nie doszedł do skutku ze względu na kontuzję.
W 2019 została uhonorowana miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[1].
Finały turniejów wielkoszlemowych w grze pojedynczej
Wygrane (2)
Rok | Turniej | Przeciwniczka | Wynik |
1995 | Australian Open | ![]() | 6:3, 6:2 |
2000 | French Open | ![]() | 6:2, 7:5 |
Przegrane (4)
Rok | Turniej | Przeciwniczka | Wynik |
1994 | French Open | ![]() | 6:4, 6:4 |
1997 | Australian Open | ![]() | 6:2, 6:2 |
2005 | French Open (2) | ![]() | 6:1, 6:1 |
2005 | US Open | ![]() | 6:3, 6:1 |
Finały turniejów wielkoszlemowych w grze podwójnej
Wygrane (1)
Rok | Turniej | Partnerka | Przeciwnicy | Wynik |
2000 | French Open | ![]() | ![]() ![]() | 6:2, 6:4 |
Finały wielkoszlemowe w grze mieszanej
Wygrane (1)
Rok | Turniej | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik |
2005 | Wimbledon | ![]() | ![]() ![]() | 6:4, 6:2 |
Statystyki
Turniej | 1990 | 1991 | 1992 | 1993 | 1994 | 1995 | 1996 | 1997 | 1998 | 1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | Bilans |
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Australian Open | A | A | A | 1/4 | 4R | W | 2R | F | 1/4 | 1/4 | 4R | 3R | 1R | 2R | A | 1R | 2R | 1 / 13 |
French Open | 2R | 3R | 4R | 4R | F | 4R | 3R | 4R | 2R | 2R | W | A | 1/4 | 1R | 3R | F | A | 1 / 15 |
Wimbledon | A | A | A | A | A | 2R | 1/4 | 4R | 1R | 4R | 2R | A | 3R | 4R | 1R | 1/4 | A | 0 / 10 |
US Open | A | 3R | 4R | 4R | 1/4 | 3R | A | 4R | 4R | 1/4 | 4R | A | 1R | 1R | 4R | F | 3R | 0 / 14 |
Bilans wielkoszlemowy | 0 / 1 | 0 / 2 | 0 / 2 | 0 / 3 | 0 / 3 | 1 / 4 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 4 | 1 / 4 | 0 / 1 | 0 / 4 | 0 / 4 | 0 / 3 | 0 / 4 | 0 / 2 | 2 / 52 |
WTA Tour Championships | A | A | A | 1/2 | 1/2 | 4R | A | F | 1/4 | 1/4 | A | A | A | A | A | F | A | 0 / 7 |
Wygrane turnieje
Gra pojedyncza (18)
Legenda |
Turnieje wielkoszlemowe (2) |
WTA Championships (0) |
Turnieje I kategorii (5) |
Pozostałe turnieje (11) |
Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwniczka | Wynik |
1. | 14 lipca 1991 | Palermo, Włochy | Ziemna | ![]() | 6:0, 6:3 |
2. | 23 lutego 1992 | Cesena, Włochy | Dywanowa | ![]() | 6:1, 6:1 |
3. | 12 lipca 1992 | Palermo, Włochy | Ziemna | ![]() | 6:1, 6:7(3), 6:1 |
4. | 1 listopada 1992 | San Juan, Portoryko | Twarda | ![]() | 6:1, 7:5 |
5. | 17 października 1993 | Filderstadt, Niemcy | Twarda | ![]() | 6:3, 6:3 |
6. | 29 stycznia 1995 | Australian Open, Melbourne, Australia | Twarda | ![]() | 6:3, 6:2 |
7. | 24 września 1995 | Tokio, Japonia | Twarda | ![]() | 6:3, 6:3 |
8. | 11 maja 1997 | Italian Open, Rzym, Włochy | Ziemna | ![]() | 6:4, 6:0 |
9. | 15 lutego 1998 | Paryż, Francja | Dywanowa | ![]() | 6:3, 7:5 |
10. | 12 kwietnia 1998 | Amelia Island, USA | Ziemna (zielona mączka) | ![]() | 6:7(8), 6:0, 6:2 |
11. | 25 października 1998 | Moskwa, Rosja | Dywanowa | ![]() | 7:6(2), 6:3 |
12. | 1 listopada 1998 | Luksemburg, Luksemburg | Dywanowa | ![]() | 6:0, 2:0 krecz |
13. | 31 października 1999 | Linz, Austria | Dywanowa | ![]() | 7:6(2), 6:1 |
14. | 23 kwietnia 2000 | Hilton Head, USA | Ziemna (zielona mączka) | ![]() | 6:1, 6:0 |
15. | 11 czerwca 2000 | French Open, Paryż, Francja | Ziemna | ![]() | 6:2, 7:5 |
16. | 19 czerwca 2004 | 's-Hertogenbosch, Holandia | Trawiasta | ![]() | 7:6(6), 6:2 |
17. | 17 sierpnia 2005 | San Diego, USA | Twarda | ![]() | 6:0, 6:3 |
18. | 16 października 2005 | Moskwa, Rosja | Dywanowa | ![]() | 6:4, 6:3 |
Gra podwójna (10)
Legenda |
Turnieje wielkoszlemowe (1) |
WTA Championships (0) |
Turnieje I kategorii (3) |
Pozostałe turnieje (6) |
Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partnerka | Przeciwniczki | Wynik |
1. | 8 lipca 1991 | Palermo, Włochy | Ziemna | ![]() | ![]() ![]() | 6:3, 6:7(5), 6:3 |
2. | 16 września 1996 | Tokio, Japonia | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 6:1, 7:6(5) |
3. | 28 kwietnia 1997 | Hamburg, Niemcy | Ziemna | ![]() | ![]() ![]() | 2:6, 7:6(1), 6:2 |
4. | 6 kwietnia 1998 | Amelia Island, USA | Ziemna | ![]() | ![]() ![]() | 7:6(5), 4:6, 7:6(5) |
5. | 19 października 1998 | Moskwa, Rosja | Dywanowa | ![]() | ![]() ![]() | 6:3, 6:4 |
6. | 16 sierpnia 1999 | Toronto, Kanada | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 6:3, 2:6, 6:3 |
7. | 1 listopada 1999 | Lipsk, Niemcy | Dywanowa | ![]() | ![]() ![]() | 6:4, 6:3 |
8. | 31 stycznia 2000 | Tokio, Japonia | Dywanowa | ![]() | ![]() ![]() | 6:4, 6:1 |
9. | 29 maja 2000 | French Open, Francja | Ziemna | ![]() | ![]() ![]() | 6:2, 6:4 |
10. | 3 sierpnia 2003 | Los Angeles, USA | Twarda | ![]() | ![]() ![]() | 6:3, 6:3 |
Przypisy
- ↑ Mary Pierce, International Tennis Hall of Fame [dostęp 2020-04-13] (ang.).
Bibliografia
- Profil na stronie WTA (ang.). Women’s Tennis Association. [dostęp 3 stycznia 2020].
- Profil na stronie ITF (ang.). International Tennis Federation. [dostęp 3 stycznia 2020].
- Profil na stronie Pucharu Billie Jean King (ang.). Billie Jean King Cup. [dostęp 3 stycznia 2020].
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Tennis. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
Autor: Pedro A. Gracia Fajardo, escudo de Manual de Imagen Institucional de la Administración General del Estado, Licencja: CC0
Flaga Hiszpanii
The Flag of India. The colours are saffron, white and green. The navy blue wheel in the center of the flag has a diameter approximately the width of the white band and is called Ashoka's Dharma Chakra, with 24 spokes (after Ashoka, the Great). Each spoke depicts one hour of the day, portraying the prevalence of righteousness all 24 hours of it.
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.
Official flag used by the Fédération Internationale de Football Association (FIFA) to represent Chinese Taipei in association football matches. Also used at the Olympics from 1986 to 2010.
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki