Maryla Rodowicz
![]() Maryla Rodowicz (2017) | |
Imię i nazwisko | Maria Antonina Rodowicz |
---|---|
Pseudonim | Maryla Rodowicz |
Data i miejsce urodzenia | 8 grudnia 1945 |
Instrumenty | |
Typ głosu | |
Gatunki | pop, rock, world music, adult contemporary[1], muzyka folkowa, pop-rock, poezja śpiewana[2] |
Zawód | |
Aktywność | od 1962 |
Wydawnictwo | Polskie Nagrania „Muza”, PolyGram Polska, Universal Music Polska, Sony Music Entertainment Poland |
Powiązania | Agnieszka Osiecka, Marek Grechuta, Seweryn Krajewski, Helena Vondráčková, Stan Borys, T-raperzy znad Wisły, Donatan, Sławek Uniatowski |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() | |
![]() | |
Strona internetowa |
Maryla Rodowicz, właśc. Maria Antonina Rodowicz (ur. 8 grudnia 1945 w Zielonej Górze) – polska piosenkarka[1][2], gitarzystka[3] i aktorka, była lekkoatletka.
W okresie nastoletnim trenowała lekkoatletykę. Zdobywczyni brązowego medalu w biegu na 80 m przez płotki na Mistrzostwach Polski Młodzików 1959 i złotego medalu w sztafecie 4 × 100 m na Mistrzostwach Polski Młodzików 1962. Równocześnie z karierą sportową rozwijała się jako piosenkarka, w 1962 wzięła udział w eliminacjach do I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie. Profesjonalną karierę muzyczną rozpoczęła w 1967 startem na Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie oraz zrealizowaniem nagrań w Radiowym Studiu Piosenki Polskiego Radia. Fonograficznie zadebiutowała w 1970 albumem studyjnym pt. Żyj mój świecie. Od tamtej pory wydała ponad 20 polskojęzycznych płyt, a także po jednym albumie z repertuarem w języku angielskim, czeskim, niemieckim i rosyjskim[4]. Za sprzedaż albumów w Polsce uzyskała pięć platynowych płyt i trzy złote. Uczestniczyła w wielu festiwalach muzycznych, m.in. Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu i festiwalu sopockim, ponadto koncertowała po Europie, Ameryce i Azji oraz w Australii.
Pozostaje jedną z najpopularniejszych piosenkarek w historii polskiej muzyki rozrywkowej, uważana także za ikonę polskiej muzyki rozrywkowej i największą gwiazdę rodzimego show-biznesu. Ze względu na swój dorobek oraz wkład w rozwój krajowej popkultury często nazywana jest „królową polskiej piosenki”. W dorobku ma ok. 2 tys. piosenek[5], w tym przeboje, takie jak: „Ballada wagonowa”, „Małgośka”, „Futbol, futbol, futbol”, „Sing-Sing”, „Remedium”, „Gaj”, „Niech żyje bal”, „Łatwopalni”, „Bar przed zakrętem”, „Wszyscy chcą kochać”, „Jest cudnie” czy „Pełnia”. Laureatka wielu nagród muzycznych i odznaczeń, w tym Złotego Krzyża Zasługi, Krzyża Kawalerskiego i Krzyża Komandorskiego Orderu Odrodzenia Polski i Złotego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Równocześnie z działalnością muzyczną zagrała w kilku filmach i serialach telewizyjnych, użyczyła głosu jednej z postaci serialu animowanego SpongeBob Kanciastoporty, była jurorką w programie rozrywkowym Gwiezdny Cyrk i trzykrotnie w finale krajowych eliminacji do Konkursu Piosenki Eurowizji oraz trenerką w programie The Voice Senior.
Rodzina i edukacja
Urodziła się 8 grudnia 1945[6] w Zielonej Górze[7]. Jest córką Janiny z domu Szymkowskiej (1924–2017)[8] i Wiktora (ur. 1907) Rodowiczów. Ojciec Maryli skończył dwa fakultety – entomologię i prawo[9]. Pracował na Uniwersytecie im. Stefana Batorego (zob. wysiedlenie Polaków z Kresów Wschodnich 1944–1946), a po wojnie prowadził własną księgarnię w Zielonej Górze[6]. Matka pochodziła z rodziny związanej z teatrem, była plastykiem-dekoratorem[10] i śpiewała w chórze spółdzielczym we Włocławku[11]. Rodzina Maryli Rodowicz w większości pochodzi z Wilna[5], a wielu jej przodków pochowanych jest na tamtejszym cmentarzu Bernardyńskim[12]. Jej dziadkowie prowadzili aptekę „Pod Łabędziem” koło Ostrej Bramy[13], babka ponadto śpiewała w chórze katedralnym w kościele Świętego Ducha w Wilnie[14]. Ze strony ojca natomiast, artystka ma pochodzenie rosyjskie i żmudzińskie[15], a przez swoją babkę była spokrewniona z Czesławem Niemenem[16]. W 1948 ojciec Maryli trafił do więzienia za wileńską działalność polityczną[6][17], a pięć lat później objęła go amnestia[18]. Maryla w tym czasie przeprowadziła się z matką i starszym bratem Jerzym do Włocławka[19]. Po tym, jak jej ojciec wyszedł z więzienia, jej rodzice od razu się rozwiedli[18]. Po rozwodzie rodziców opiekę nad córką powierzono matce, a nad synem – ojcu[6]. Ich ojciec zmarł na raka płuc[18].
W dzieciństwie chodziła do przedszkola prowadzonego przez siostry zakonne[20]. Od ósmego roku życia nie ma bliskich związków z Kościołem[21]. Podczas bierzmowania przyjęła imię Teresa[20]. W 1956 ukończyła podstawową szkołę muzyczną w klasie skrzypiec[22]. Jest absolwentką I Liceum Ogólnokształcącego im. Ziemi Kujawskiej we Włocławku[23] i Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie[24] na specjalizacji żeglarstwo i gimnastyka lecznicza[23]. Tytuł jej pracy dyplomowej brzmiał: „Próba oceny światopoglądu młodzieży w szkole przyzakładowej Warszawa”[25]. Przed podjęciem studiów na AWF w 1965 bez powodzenia zdawała na studia w Akademii Sztuk Pięknych[10]. W 1966, opuściwszy rok akademicki w wyniku doznanej kontuzji[26], odrzuciła ofertę rozpoczęcia nauki w PWST w Warszawie[27]. W czasie studiów dorabiała, myjąc okna na wysokości[28].
Jako dziecko śpiewała i tańczyła w zespole dziecięcym we Włocławku[29], ponadto uczęszczała na zajęcia baletowe[30]. W czasach licealnych zaczęła grać na gitarze, czego nauczył ją szkolny kolega[31]. W 1961, będąc uczennicą dziewiątej klasy liceum, zaczęła występować w szkolnym zespole estradowym[32]. Jeszcze przed ukończeniem 18. roku życia zaczęła zarabiać, pracując jako inwentaryzatorka w PSS „Społem”[33].
Kariera sportowa
W młodości czynnie uprawiała lekkoatletykę – trenowała skok w dal[23], sprint[32] i biegi płotkarskie[34]. Trenowała m.in. w Włocławskim Klubie Sportowym „Kujawiak”[32]. Ponadto hobbistycznie trenowała narciarstwo[35]. W 1959 zdobyła brązowy medal[35] w biegu na 80 metrów przez płotki na mistrzostwach Polski młodzików[36]. W 1962 zajęła pierwsze miejsce w sztafecie 4 × 100 metrów na Lekkoatletycznych Mistrzostwach Polski Młodzików w Olsztynie[23]. W 1966 doznała kontuzji (zwichnięcie stawu barkowego), wskutek której musiała przerwać treningi oraz rozpocząć kilkumiesięczną rehabilitację[23].
W latach 60. została członkiem akademickiego „Yacht Klubu”, który działał w Katowicach[37].
W dorosłym życiu rozpoczęła amatorskie treningi gry w tenisa[38].
Kariera zawodowa
Lata 60.
Na profesjonalnej scenie muzycznej zadebiutowała w 1962 występem w eliminacjach do I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie[23]. Chociaż została zakwalifikowana do finału, nie wystąpiła w nim, ponieważ termin finału zbiegł się z Lekkoatletycznymi Mistrzostwami Polski Młodzików[23]. W 1963 wystąpiła z piosenką „Alu, Alu” w finale II Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie[39]. W sierpniu 1965 została wokalistką w bigbitowym zespole Szejtany[23], który działał w studenckim klubie „Relaks”[39]. W listopadzie zdobyli pierwsze miejsce na warszawskim przeglądzie zespołów bigbeatowych w klubie „Finka”[40]. Po dwóch latach współpracy w 1967 odeszła z zespołu[27].
Latem 1966[40] związała się ze studenckim kabaretem Gag[39], który działał pod przewodnictwem kompozytora Jerzego Andrzeja Marka i poety Adama Kreczmara[41]. Wystąpiła na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Lublinie[23], a latem zdobyła główną nagrodę na Giełdzie Piosenki w Częstochowie za wykonanie piosenki „Jak cię miły zatrzymać”, którą następnie nagrała Teresa Tutinas[32]. Pod koniec listopada otrzymała pierwszą nagrodę za piosenki „Jak cię miły zatrzymać” i autorskie „Pytania” na VI Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie[23][41], do którego zgłosiła się za namową ówczesnego chłopaka[11]. W nagrodę wyleciała do Wielkiej Brytanii, gdzie odbyła dwutygodniową trasę koncertową wraz z chórem Politechniki Szczecińskiej[42]. Ponadto rozpoczęła współpracę m.in. z Wojciechem Młynarskim, Janem Borkowskim i Piotrem Kaczkowskim, dzięki którym zaczęła regularnie gościć na antenie Programu III Polskiego Radia[43]. Na początku 1968 premierę miał film pt. Kulig, w którym zaśpiewała trzy piosenki Adama Sławińskiego[23]: „Jeszcze zima”, „Trzy, może nawet cztery dni” i „Walc na trzy pas”. Również w 1968 po raz pierwszy wystąpiła na Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu[27], występując w koncercie „Debiutów” z zainspirowanymi amerykańskim folkiem utworami „Zabierz moje sukienki” i „Co ludzie powiedzą” podczas 6. edycji festiwalu[44]. Dokonała również pierwszych nagrań dla Radiowego Studia Piosenki Program III Polskiego Radia[3][37], a także wystąpiła na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Bratysławie[27] i na Festiwalu „Złotego Klucza” w Karlowych Warach[11]. Od listopada 1968 na koncertach zaczął towarzyszyć jej zespół „Maryla Rodowicz i Jej Gitarzyści”[40], w którym grali Grzegorz Pietrzyk i Tomasz Myśków[37]. Również w 1968 wystąpiła gościnnie w filmie Kulig.
Od 26 do 29 czerwca 1969 występowała na 7. KFPP w Opolu; 26 czerwca wystąpiła podczas koncertu „Maraton kabaretowy”, na którym odebrała nagrodę Przewodniczącego Towarzystwa Przyjaciół Opola za wykonanie piosenki „Mówiły mu”, 28 czerwca uczestniczyła z piosenką „Za duże buty” w koncercie „Premier”, a dzień później na koncercie „Mikrofon i Ekran” (ponownie z „Mówiły mu”)[42]. W lipcu zrealizowała nagrania w studiu w Londynie, gdzie zarejestrowała piosenki „Mówiły mu” i „Zakopane” w wersji anglojęzycznej[45][11] – jako „Love Doesn’t Grow on Trees” i „Empty Spaces”[41]. 24 sierpnia z piosenką „Mówiły mu” wystąpiła w trakcie „dnia płytowego” w ramach 9. Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie[46]. Pod koniec września zdobyła trzecią nagrodę i nagrodę dziennikarzy na III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Politycznej w Soczi, gdzie zaśpiewała trzy piosenki: „Żyj mój świecie”, „Za duże buty” i „Ech darogi”[37]. Zagrała recital na Festiwalu FAMA w Świnoujściu[40]. Została nagrodzona Srebrnym Gwoździem Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego”[40] i statuetką „Złotej Kotwicy” w kategorii „wokalistka”[47] oraz wyróżniona tytułami: „piosenkarki roku” w plebiscycie rozgłośni radiowych[29], „solistki roku” w plebiscycie radiowej Listy Przebojów[48] i „najpopularniejszej piosenkarki w kraju” w plebiscycie „Złote dziesiątki Musicoramy ’69”[49].
Lata 70.
Na początku 1970 wydała swój debiutancki album studyjny pt. Żyj mój świecie[29], za który odebrała status złotej płyty[50] dzięki sprzedaży w ponad 170 tys. egzemplarzy[51][52]. W czerwcu wystąpiła na 8. KFPP w Opolu, na którym odebrała nagrodę Telewizji Polskiej za wykonanie piosenki „Jadą wozy kolorowe”[11]. W lipcu wystąpiła z utworem „To było w maju...” na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu[53], a także uczestniczyła w koncercie „Pop 70” w ramach festiwalu w Palermo[25]. W sierpniu zajęła trzecie miejsce z piosenką „Jadą wozy kolorowe” w międzynarodowym finale 10. festiwalu sopockim. We wrześniu zagrała pierwsze koncerty w Czechosłowacji[25], początkowo występowała jako support zespołu The Rebels, następnie dawała samodzielne występy[54]. Nagrała też dwa single na tamtejszy rynek muzyczny: „Podivín” i „Kolibaj się, kolibaj”, będące czeskojęzycznymi wersjami piosenek „Let It Be” grupy The Beatles i „Ballady wagonowej”[55]. Również w 1970 wystąpiła w śpiewogrze Na szkle malowane, zagrała na międzynarodowym festiwalu piosenki w Varadero na Kubie[56], po raz drugi została nagrodzona Srebrnym Gwoździem Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego” oraz zagrała epizodyczną rolę w filmie Mały. W czerwcu 1971 odebrała nagrodę główną Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej za wykonanie piosenki „Z tobą w górach” na 9. KFPP w Opolu[57]. Dzień przed występem została porzucona przez ówczesnego narzeczonego, co negatywnie wpłynęło na jej formę[58]. Wydała też drugi album studyjny pt. Wyznanie[59], wykonała w duecie ze Zbigniewem Hołdysem utwór „Powołanie” na 5. Festiwalu Piosenki Żołnierskiej w Zielonej Górze[60], po raz trzeci otrzymała też Srebrny Gwóźdź Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego”[55] oraz wyjechała w pierwszą trasę koncertową po ZSRR i Czechosłowacji[55]. Od 21 do 24 czerwca 1972 uczestniczyła w 10. KFPP w Opolu: pierwszego dnia festiwalowego wykonała piosenkę „Gdzie są te łąki” w koncercie „Witamy po raz dziesiąty”, dzień później zaśpiewała utwór „Kochaniem, pragnieniem” w koncercie „Komu piosenkę”, a 24 czerwca zaprezentowała obie kompozycje w koncercie „Mikrofon i Ekran”. Wydała również album pt. Maryla Rodovićzova przeznaczony na rynek czechosłowacki[61].
20 czerwca 1973 otrzymała wyróżnienie za piosenkę „Diabeł i raj” w koncercie „Premier” na 11. KFPP w Opolu[62]. Z utworem wystąpiła także trzy dni później podczas finałowego koncertu festiwalowego pt. „Mikrofon i Ekran”. Była także jedną z uczestniczek Międzynarodowego Festiwalu „Bratysławska Lira” w Bratysławie, Festiwalu „Złoty Orfeusz” w Słonecznym Brzegu[63], Festiwalu Piosenki w Splicie oraz na Światowym Festiwalu Młodzieży i Studentów w Berlinie. W sierpniu otrzymała Grand Prix du Disque oraz nagrodę publiczności na 13. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, na którym zaśpiewała trzy utwory: „A gdzie to siódme morze”, „Diabeł i raj” oraz „Małgośka”[64]. Wydała album, zatytułowany po prostu Maryla Rodowicz, oraz pierwsze single na rynek niemiecki. Otrzymała też Nagrodę Ministra Kultury NRD, uczestniczyła w filmie telewizyjnym Nareszcie razem (wraz z Urszulą Sipińską) oraz zagrała koncerty w NRD[52] i Czechosłowacji. We wrześniu wystąpiła na festiwalu „L’Humanite” w Paryżu[65]. Zapowiedziała również wydanie anglojęzycznej wersji przeboju „Małgośka” w 1974[66], a także została zgłoszona wraz ze Stanem Borysem jako polscy kandydaci na Międzynarodowe Targi Płytowe 1974 w Cannes[65]. Jej menedżerem był wówczas Andrzej Smereka[52]. W 1974 otrzymała wyróżnienie za piosenkę „Urodzajny rok” wykonaną podczas koncertu „Rock przez cały rok” w ramach 12. KFPP w Opolu[67]. Festiwalową piosenkę nagrała na potrzeby udziału w imprezie dożynkowej, jednak nie dojechała na występ z powodu kontuzji doznanej w wypadku samochodowym[68]. Również w 1974 wydała trzeci polskojęzyczny album studyjny pt. Rok[69] oraz uczestniczyła z piosenką „Futbol” w ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w Monachium[70]. Po latach przyznała, że „wstydzi się” nagrania tego utworu i określiła go mianem „bardzo złego”[71]. Również w 1974 nawiązała współpracę z kompozytorem Jackiem Mikułą, otrzymała po raz czwarty nagrodę Srebrnego Gwoździa Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników „Kuriera Polskiego”, znalazła się na drugim miejscu z piosenką „Małgośka” w plebiscycie „Non Stopu” za rok 1973 oraz została uhonorowana Złotym Krzyżem Zasługi[72]. 4 maja 1975 odbyła się premiera oratorium Katarzyny Gärtner i Ernesta Brylla Zagrajcie nam dzisiaj wszystkie srebrne dzwony, w którym śpiewała[73]. W czerwcu kilkukrotnie występowała podczas 13. KFPP w Opolu: w koncercie „Premier” w duecie z Czesławem Niemenem wykonali „Pieśń ocalenia”, w koncercie przebojów „Do łezki łezka” oraz w duecie z Danielem Olbrychskim z utworem „Wrócą chłopcy z wojny” w koncercie „Mikrofon i ekran”[74].
W 1976 uczestniczyła w Koncercie Przebojów na 14. KFPP w Opolu, a także na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie i Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Stambule, gdzie zaśpiewała utwór „Nie ma jak pompa”[75]. Wydała też czwarty album studyjny pt. Sing-Sing. Została nagrodzona Gwoździem Sezonu 76, Złotym Medalem Estrady, Star of Year (tytuł przyznawany przez brytyjski „Music Week”), Nagrodą „Kukułki” przyznawana przez „Radiokurier” oraz tytułem „wokalistki roku” w plebiscycie miesięcznika „Non Stop”. Koncertowała w NRD i wzięła udział w dwudziestu programach telewizyjnych, w tym m.in. Maryla 2000 w Sali Kongresowej. W czerwcu 1977 wystąpiła na 15. KFPP w Opolu w koncertach pt. „Z piosenką bliżej”, „Nastroje, nas troje” i „Mikrofon i Ekran”, a także „PasTele”, na którym odebrała nagrodę za wykonanie piosenki „Krąży, krąży złoty pieniądz”. Pod koniec sierpnia wystąpiła z piosenkami „Nie ma jak pompa” i „Kolorowe jarmarki” na 1. Międzynarodowym Festiwalu Interwizji w Sopocie, na którym otrzymała nagrodę publiczności[76]. Ponadto zaczęła występować jako Hilda w spektaklu Marka Grechuty i Jana Kantego Pawluśkiewicza Szalona lokomotywa w reż. Krzysztofa Jasińskiego, wystawianego w Teatrze STU w Krakowie i zawierającym piosenki z tekstami Witkacego[77][78]. Również w 1977 zagrała epizodyczną rolę w filmie Hak[79]. W czerwcu 1978 wzięła udział w 16. KFPP w Opolu, gdzie zdobyła pierwszą nagrodę za „Remedium”. Uczestniczyła w telewizyjnym filmie muzycznym Dziewczyna z zapałkami. Koncertowała w Bułgarii, USA i Kanadzie oraz wzięła udział w Festiwalu Młodzieży i Studentów w Hawanie, gdzie spotkała się z Fidelem Castro[80][81]. W sierpniu wystąpiła poza konkursem podczas 18. Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie[82]. Wydała album pt. Wsiąść do pociągu. W 1979 odbyła trasę koncertową na Węgrzech. Uczestniczyła z piosenką „Konie” na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze[83]. Od 23 do 30 czerwca brała udział w 17. KFPP w Opolu. Została również uhonorowana Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[84]. Zdobyła również tytuł „wokalistki roku” oraz wydała album studyjny pt. Cyrk nocą, który uzyskał status złotej płyty.
Lata 80.
Na początku lat 80. zdobyła trzecią nagrodę na Festiwalu Muzyki Country „Tulsa International Mayfest” w Tulsa w Oklahomie oraz na Festiwalu Muzyki Country w Independent w stanie Kansa[85]. Nawiązała współpracę z trio wokalnym „Gang Marcela”. Uczestniczyła w cyklu programów telewizyjnych z piosenkami dla dzieci pt. Spotkanie dobrych znajomych. W czerwcu miała wziąć udział z piosenką „Hej żeglujże, żeglarzu” w koncercie „Premier” podczas 18. KFPP w Opolu, jednak – jak doniosła organizatorom Krystyna Prońko[86] – utwór łamał ówczesny regulamin, ponieważ został wyemitowany publicznie w radiu przed rozegraniem festiwalu (na antenie Trójki), dlatego wykonała go poza konkursem[87]. Za inny utwór, „Leżę pod gruszą”, zdobyła trzecią nagrodę na festiwalu[87]. Koncertowała w ZSRR oraz klubach Chicago i Nowego Jorku.
W 1981 wystąpiła na koncercie „Premier” w ramach 19. KFPP w Opolu. Wydała kolejny longplay pt. Święty spokój. Koncertowała w ZSRR oraz klubach Chicago i Nowego Jorku. W 1982 założyła zespół Różowe Czuby, który był żartobliwą próbą nawiązania do stylu punk[88]. Po wprowadzeniu stanu wojennego zakazano emisji piosenki „Dentysta-Sadysta” z repertuaru zespołu[20]. W 1983 koncertowała po ZSRR oraz wystąpiła w koncercie „Dwadzieścia lat minęło” w ramach 20. KFPP w Opolu, który odbył się po roku przerwy spowodowanej stanem wojennym[81]. W tym samym roku wydała też album studyjny, zatytułowany po prostu Maryla Rodowicz. W 1984 na terenie ZSRR ukazał się longplay, również zatytułowany Maryla Rodowicz, który uzyskał nakład bliski około 10 mln egzemplarzy. Uczestniczyła w Festiwalu Młodzieży i Studentów w Moskwie[89] oraz 21. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie[90]. Następnie ruszyła w kolejną trasę koncertową po ZSRR oraz Chicago i Nowym Jorku.
W 1985 otrzymała nagrodę dziennikarzy za piosenkę „Niech żyje bal”, którą zaśpiewała podczas koncertu „Przebojów” w ramach 22. KFPP w Opolu[91]. W trakcie festiwalu wykonała również piosenkę „Adios pomidory” w duecie z Andrzejem Rosiewiczem[91]. Wydała longplay pt. Był sobie król. W 1986 wystąpiła na festiwalu Polish Extravaganza w klubie Studio 54 w Nowym Jorku[85], ponadto uczestniczyła w 23. KFPP w Opolu, Festiwalu Muzyki Country Mrągowo ’86 i 22. Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze. Została uhonorowana Dyplomem Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi w upowszechnianiu kultury polskiej za granicą. Wydała longplay pt. Gejsza nocy oraz odbyła trasę koncertową po ZSRR. W 1987 wystąpiła na 24. KFPP w Opolu, na którym za piosenkę „Polska Madonna” otrzymała nagrodę dziennikarzy[92]. Odebrała również „Karolinkę”, czyli nagrodę za 20-lecie profesjonalnej pracy estradowej, a także Nagrodę I stopnia Ministra Kultury i Sztuki za całokształt działalności. Wydała kolejny longplay pt. Polska Madonna. Koncertowała w Australii. Również w 1987 zagrała w filmie dla telewizji radzieckiej Czerwcowa fotografia[93], a rok później pojawiła się w roli Linelli Carmello de Bazar w filmie Pan Kleks w kosmosie.
W latach 1988–1990 brała udział w 25.[94] i 27. KFPP w Opolu. W 1988 uczestniczyła w pierwszym Festiwalu Piosenki Polskiej w Witebsku, a na przełomie 1988 i 1989 zagrała koncerty w Jerozolimie i Tel Awiwie[95]. W 1989 uczestniczyła w Międzynarodowym Festiwalu Radiowym w San Remo i w międzynarodowym festiwalu w Szanghaju[95], a także wystąpiła na koncercie Polska wita Miss Świata organizowanym dla Anety Kręglickiej po powrocie z wygranych przez nią wyborów Miss World 1989[96].
Lata 90.
W 1990 wydała longplay pt. Absolutnie nic, który był jej jedenastym albumem na polskim rynku. W 1991 wydała pierwszą w swojej dyskografii płytę kompaktową pt. Full, która zawierała nowe wersje jej największych przebojów. W 1992 koncertowała w Kanadzie i Szwajcarii, a także uczestniczyła w międzynarodowym Pikniku Muzyki Country Sopot ’92 i 30. KFPP w Opolu, gdzie otrzymała nagrodę Grand Prix za całokształt twórczości[97], jak również na 29. Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie została nagrodzona Bursztynowymi Laurami i Bursztynowym Słowikiem za twórczość estradową[98].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/8a/Rodowicz%2BKolberger.jpg/220px-Rodowicz%2BKolberger.jpg)
W 1993 wzięła udział w 31. KFPP w Opolu oraz w nagraniach telewizyjnych: Kabaretowa Lista Przebojów, Piosenki z butiku i Szansa na sukces. W 1994 wzięła udział w 32. KFPP w Opolu. Nagrała album pt. Marysia biesiadna z piosenkami biesiadnymi, który okazał się jej największym komercyjnym sukcesem w Polsce – uzyskał status podwójnie platynowej płyty, rozchodząc się w ponad ćwierćmilionowym nakładzie[99]. W ramach promocji albumu zagrała koncert pt. „Marysia biesiadna” dla TV Kraków oraz cykl koncertów pod hasłem „Gala Piosenki Biesiadnej”. W tym samym roku otrzymała Nagrodę Artystyczną Polskiej Estrady „Prometeusz ’94”.
W 1995 nagrała album pt. Złota Maryla, który promowała przebojem „Dworzec”, sprzedanym w nakładzie ponad 60 tysięcy sztuk. Otrzymała muzyczną nagrodę programu „Teleexpress”. Również w 1995 zagrała epizodyczną rolę Pani Twardowskiej w filmie Dzieje mistrza Twardowskiego. We wrześniu 1996 zasiadała w jury Festiwalu Polskich Wideoklipów Yach Film[100]. 19 października 1996 wydała trzypłytowe wydawnictwo pt. Antologia, zawierające jej największe przeboje – składankę można było kupić zarówno w box secie[101], jak i pojedynczo[102][103][104]. Za pierwszą część albumu odebrała certyfikat złotej płyty[105], sprzedając go w ponad 50-tysięcznym nakładzie[106]. Uczestniczyła również w 33. KFPP w Opolu w koncercie „Kwiaty we włosach” poświęconym twórczości Krzysztofa Klenczona, a także wystąpiła na 35. festiwalu sopockim[107]. W 1997 otrzymała nagrodę „Mateusz” dla „wybitnej osobowości rozrywkowej” przyznaną przez Program 3 Polskiego Radia. Wydała dwupłytową kompilację pt. Tribute to Agnieszka Osiecka: Łatwopalni zawierającą mniej znane piosenki Osieckiej nagrane przez Rodowicz w ciągu jej całej kariery oraz premierową piosenkę „Łatwopalni” stworzoną ku pamięci zmarłej poetki przez Jacka Cygana i Roberta Jansona[108]. Utwór po raz pierwszy doprowadził Rodowicz na sam szczyt „Listy przebojów Programu Trzeciego”[109]. W 1997 uczestniczyła także w 34. KFPP w Opolu w koncercie „Zielono mi” poświęconym Agnieszce Osieckiej[110][111], a także otrzymała „Super Wiktora” za całokształt twórczości telewizyjnej.
W 1998 wzięła udział w Koncercie Jubileuszowym „Pamiętajcie o ogrodach” organizowanego w ramach 35. KFPP w Opolu. Latem wystąpiła na 37. festiwalu sopockim, podczas którego odebrała Nagrodę Prezydenta Miasta Sopotu za całokształt twórczości, a jej piosenka „Małgośka” została przebojem 35-lecia w plebiscycie „O!Polskie piosenki”. Wydała także album pt. Przed zakrętem, który uzyskał status złotej płyty, rozchodząc się w nakładzie ponad 80 tys. egzemplarzy[112]. Płytę promowała przebojem „Bar przed zakrętem”. Została wyróżniona statuetką przyznaną przez widzów programu Jaka to melodia?. W 1999 wzięła udział w trasie koncertowej w cyrkach obejmującej 10 miast, a także uczestniczyła w koncercie na Placu Czerwonym w Moskwie z okazji 750-lecia miasta. Zdobyła pierwsze miejsce wśród wokalistek w plebiscycie „Polityki” – „Piosenkarze, piosenkarki i zespoły XX wieku”, otrzymała nagrodę „Grubej Ryby” od Radia Kolor „za najbardziej zmysłowy głos”, tytuł „najpopularniejszej piosenkarki” rankingu OBOP-u oraz Telekamerę w kategorii „najpopularniejsza wokalistka”. 22 listopada wydała album pt. Karnawał 2000 z polskojęzycznymi wersjami największych latynoskich standardów[113], promowany singlem „Czadu Maryla” z melodią hitu „Maria” Ricky’ego Martina. Dzień przed premierą zagrała koncert promocyjny na warszawskim Torwarze, którego reżyserem był Krzysztof Jasiński, a za choreografię odpowiadał Agustin Egurrola[114]. Sponsorem koncertu był Jan Kulczyk[115]. Również w 1999 dołączyła do obsady serialu Polsatu Rodzina zastępcza, w którym przez kolejne 10 lat wcielała się w ciocię Ulę, urzędniczkę Ministerstwa Obrony Narodowej[116].
Lata 2000–2009
W 2000 otrzymała Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski[117]. W marcu koncertowała w Stanach Zjednoczonych oraz wzięła udział w nagraniach z chórem gospel w Los Angeles. W tym samym roku brała udział w koncercie „Tyle słońca” pamięci Anny Jantar. Uczestniczyła w koncercie w Wadowicach z okazji 80. urodzin Jana Pawła II. Brała udział w koncercie z okazji „75-lecie Polskiego Radia”. Odbyła ponadto trasę koncertową „Niebieskie Lato z Marylą”, zorganizowaną przez Radio Zet. Trasę udokumentowano na pierwszym w jej karierze koncertowym albumie pt. Niebieska Maryla[118], który zyskał status złotej[119] za sprzedaż w ponad 35-tysięcznym nakładzie[120]. W 2001 wydała płytę pt. 12 najpiękniejszych kolęd, którą była dołączana jako dodatek do magazynu „Pani Domu”[121], a także prowadziła telewizyjne programy rozrywkowe: Tour de Maryla – Viva Italia! i Tour de Maryla – Ole!.
W 2002 koncertowała w Chicago i Nowym Jorku. Brała udział w 40-leciu Festiwalu Piosenki Studenckiej w Krakowie. 26 października odebrała statuetkę „Gwiazdy Telewizji Polskiej” za „osobowość estradową” podczas koncertu galowego z okazji 50-lecia TVP[122]. Również w 2002 zaśpiewała na koncercie z okazji „80 lat Polskiego Radia”. 5 listopada wydała płytę pt. Życie ładna rzecz[123]. W grudniu wystąpiła w koncercie charytatywnym I ty możesz zostać św. Mikołajem na Starym Rynku w Poznaniu[124] oraz koncertu Kolęda w Libanie, który został zorganizowany dla polskich żołnierzy w Bazie Wojskowej ONZ w Libanie[125]. Wystąpiła również w trakcie koncertu sylwestrowego Sylwester z Jedynką[126]. 3 kwietnia 2003 wystąpiła w Moskwie na Kremlu. Wyruszyła w trasę koncertową promującą płytę pt. Życie ładna rzecz, a także wydała album dla fanów pt. Sowia Wola, który ukazał się w limitowanym nakładzie 35 egzemplarzy[127]. W czerwcu wystąpiła podczas koncertów „Premiery” i „40/40” w ramach 40. KFPP w Opolu, gdzie odebrała Grand Prix[128]. Otrzymała Grand Prix na 41. Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie za „całokształt działalności artystycznej”. 15 grudnia odbyła się premiera płyty pt. Maryla Rodowicz – Největší hity, wydanej przez czeski Universal Music. W styczniu 2004 ukazała się limitowana płyta pt. Maryla Rodowicz i przyjaciele, która została wydana z okazji 85-lecia PKO BP[129]. W marcu wyruszyła w trasę po Ameryce Północnej, obejmującą siedem koncertów: sześć w Stanach Zjednoczonych (Detroit, Chicago, Trenton, Lodi i Nowy Jork) i jeden w Kanadzie (Toronto). 30 kwietnia wzięła udział w koncercie „Anioły Europy” na wrocławskim rynku z okazji wejścia Polski do Unii Europejskiej. Rodowicz wykonała początek Carminy Burany Carla Orffa i Va’Pensiero z opery „Nabucco” Giuseppe Verdiego. 1 i 2 maja śpiewała w koncercie 25. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu poświęconym twórczości Seweryna Krajewskiego. 2 maja 2004 wystąpiła podczas koncertu „Dwa kolory”, zorganizowanego na Starym Mieście we Wrocławiu z okazji Święta Barw Narodowych[130]. W czerwcu wystąpiła na dwóch koncertach charytatywnych na rzecz Fundacji Ewy Błaszczyk oraz Anny Dymnej. 15 lipca wystąpiła na Festiwalu Kultury Romów w Ciechocinku. 27 września zaśpiewała na koncercie galowym VII edycji konkursu „Pamiętajmy o Osieckiej”. 14 października zdobyła nagrodę „Złoty Wołek” na koncercie z okazji 50. urodzin Jana Wołka. 30 października zagrała koncert w Sankt Petersburgu. 7 grudnia odebrała nagrodę „Busola”, przyznaną przez redakcję „Przeglądu Tygodniowego” za „osobowość, która nigdy nie daje wygrać sile przyzwyczajenia”. 12 grudnia wzięła udział w koncercie transmitowanym na żywo przez Program III Polskiego Radia, który odbył się w radiowym Studio M im. Agnieszki Osieckiej. 16 grudnia odebrała w Moskwie nagrodę Ministra Spraw Zagranicznych Rosji za działalność artystyczną i zasługi w zbliżeniu kultury polskiej i rosyjskiej. Również w 2004 wydała drugi album dla fanów pt. Wola 2 – Hopsasa, który został wydany w 45 egzemplarzach[131].
W styczniu 2005 wzięła udział w finale Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Kutnie i uczestniczyła w gali rozdania „Telekamery 2005”, a także wzięła udział w nagraniach charytatywnego singla „Pokonamy fale”, który powstał z myślą o ofiarach trzęsienia ziemi na Oceanie Indyjskim[132]. 6 lutego wystąpiła podczas koncertu charytatywnego Pokonamy fale, podczas którego zebrano pieniądze na rzecz programu Adopcja na odległość wspierającego ofiary tragedii[132]. 7 lutego poleciała do Iraku, gdzie wystąpiła w bazie wojskowej w Diwanii; generał dywizji Andrzej Ekiert przyjął ją w poczet żołnierzy pełniących służbę w składzie Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku. W maju cztery jej piosenki – „Niech żyje bal”, „Sing-Sing”, „Mówiły mu” i „Małgośka” – zajęły cztery pierwsze miejsca w czterech zaproponowanych przez organizatorów kategoriach plebiscytu Programu I Polskiego Radia „80/80” (80 przebojów na 80-lecie Polskiego Radia). Na 42. KFPP w Opolu podczas koncertu „Wielkie, większe, największe” z okazji 80-lecia Polskiego Radia zaśpiewała dwie spośród czterech piosenek uznanych za największe przeboje radiowe 80-lecia. Otrzymała także od prezesa PR wyróżnienie – Honorowy Złoty Mikrofon Polskiego Radia[133]. Między 25 czerwca a 25 sierpnia zagrała 18 koncertów w ramach trasy „Magiczne Lato z Radiem 2005”[134][135]. 3 września zagrała recital podczas 42. festiwalu sopockiego[136]. 23 września wydała album pt. Kochać, na który nagrała piosenki z tekstami autorstwa Katarzyny Nosowskiej[137]. Za album uzyskała certyfikat złotej płyty[138]. Wydała też kolejny, trzeci album dla fanów pt. Maryla Voila! Hopsasa[139]. 31 grudnia uświetniła występem koncert sylwestrowy Sylwester pod Dobrą Gwiazdą organizowany we Wrocławiu przez TVP2[140].
W 2006 nagrała piosenkę „Za Janasa” z okazji XVIII Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. W lutym 2006 zasiadła w komisji jurorskiej wyłaniającej reprezentanta Polski w Konkursie Piosenki Eurowizji: w 2006[141] oraz wystąpiła w koncercie charytatywnym Jesteśmy z wami, który został zorganizowany w katowickim „Spodku” na rzecz ofiar katastrofy budowlanej na Śląsku[142]. Ponadto wydała czwarty album dla fanów pt. Wola 4a, który ukazał się w limitowanym nakładzie 65 sztuk[143], a w czerwcu odebrała Superjedynkę w kategorii „wykonawca roku” podczas 43. KFPP w Opolu[144] oraz zaśpiewała piosenki „Hop szklankę piwa” i „Nad zrębem planety” na koncercie dla Marka Grechuty. 27 sierpnia zagrała w koncercie inaugurującym 4. edycję programu Podziel się posiłkiem, relacjonowanym na żywo przez Polsat[145]. We wrześniu zaśpiewała podczas koncertu wspomnień 43. festiwalu sopockiego[146] i dostała platynową płytę za album pt. Kochać (za sprzedaż 50 tys. egzemplarzy płyty). Również w 2006 odebrała tytuł „Artystki Bez Granic” oraz nagrodę TV Polonia, a pod koniec roku nagrała utwór „Dwie strony medalu” na potrzeby ścieżki dźwiękowej do serialu TVP o tyle samym tytule. W grudniu wystąpiła podczas koncertu inaugurującego 15. edycję akcji „I ty możesz zostać świętym Mikołajem” w Kwidzynie[147] i jubileuszowego koncertu Wystarczy chcieć organizowanego przez Fundację Polsat[148], jak również podczas telewizyjnych koncertów bożonarodzeniowych: „Święta, święta” w bazylice Najświętszego Serca Jezusowego w Warszawie[149] i „Kolęda w Polsacie” w kościele pod wezwaniem św. Zygmunta w Słomczynie[150]. Z okazji dziesięciolecia istnienia Fundacji Polsat wzięła udział w nagraniu singla „Wystarczy chcieć”, który wspólnie z nią wykonali też: Edyta Górniak, Mietek Szcześniak, Grzegorz Markowski, Natalia Kukulska i Kayah[151]. 31 grudnia wystąpiła podczas plenerowego koncertu sylwestrowego na krakowskim Rynku Głównym, emitowanego przez telewizję Polsat[152].
W styczniu 2007 nagrała piosenkę „Przyjaciel” w duecie z Rafałem Olbrychskim oraz wystąpiła w kampanii reklamowej RMF FM Najlepsza muzyka na Karnawał[153]. Wydała w limitowanym nakładzie 100 egzemplarzy album koncertowy pt. Wola na 5, zrealizowany podczas koncertu w Teatrze Polskim[154]. 19 maja wystąpiła gościnnie w programie rozrywkowym Polsatu Jak oni śpiewają, śpiewając piosenkę „Dziś prawdziwych Cyganów już nie ma” w duecie z Agnieszką Włodarczyk. 8 czerwca wystąpiła na koncercie „TOP” podczas 5. edycji festiwalu TOPtrendy[155]. 17 czerwca zaśpiewała utwór „Nie spoczniemy” w koncercie dla Seweryna Krajewskiego „Niebo z moich stron” odbywającego się w ramach 44. KFPP w Opolu[156]. Latem wzięła udział w ogólnopolskiej trasie koncertowej RMF FM: Muzyka najlepsza pod słońcem[157]. W lipcu zajęła pierwsze miejsce w sondażu TNS OBOP dotyczącego artystów, którzy prezentują najwyższy poziom artystyczny w Polsce[158]. W styczniu 2008 odmówiła przyjęcia nagrody Złotego Fryderyka za całokształt twórczości, tłumacząc decyzję „dezaprobatą wobec kryteriów, jakimi kieruje się kapituła nagrody, jak i wobec samego składu tejże kapituły”[159]. W lutym zasiadła w komisji jurorskiej programu Piosenka dla Europy 2008, wyłaniającego reprezentanta Polski w 53. Konkursie Piosenki Eurowizji[160]. Była także gościnnie jurorką w jednym z odcinków programu Polsatu Jak oni śpiewają. W maju wydała album pt. Jest cudnie, który zawierał akustyczne i folkowe brzmienia nawiązujące do początków jej kariery[161]. Album w dniu premiery osiągnął status złotej[162], a po trzech tygodniach sprzedaży – status platynowej płyty za ponad 30 tys. sprzedanych egzemplarzy[163]. W ramach promocji albumu wystąpiła w czerwcu na 45. KFPP w Opolu z recitalem Maryla Show, w którym zaśpiewała swoje największe przeboje[164]. We wrześniu była jedną z jurorek w konkursie o nagrodę Bursztynowego Słowika podczas 44. festiwalu sopockiego[165]. W grudniu wydała album koncertowy, który dołączono do reedycji płyty pt. Jest cudnie, zawierającej ponadto dwa premierowe nagrania, ponadto uczestniczyła w świątecznym odcinku teleturnieju TVP1 Jaka to melodia?[166], a jej album Jest cudnie nieoficjalnie osiągnął diamentowy nakład 150 tys. egzemplarzy[167], choć ponad 100 tys. sztuk dołączono w listopadzie po kilkakrotnie niższej cenie do dziennika „Gazeta Wyborcza”[168], czego nie liczy się w certyfikacji płyt.
Wiosną 2008 była jurorką pierwszej edycji programu rozrywkowego Polsatu Gwiezdny Cyrk[169] oraz wystąpiła w spocie promocyjnym Radia Złote Przeboje[170]. W maju była nominowana do nagrody Wiktora w kategorii „gwiazda piosenki i estrady”[171]. W lipcu zagrała minirecital podczas festiwalu TOPtrendy[172], a także została nominowana do Róż „Gali” w kategorii „Piękni zawsze”[173]. 2 sierpnia zagrała koncert w Lidzbarku Warmińskim w ramach ogólnopolskiej trasy koncertowej RMF FM: Muzyka najlepsza pod słońcem[174]. We wrześniu uczestniczyła w 5. Festiwalu Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera”[175]. 13 października premierę miał album pt. Nasza niepodległa, zawierający utwory patriotyczne, w tym m.in. piosenkę nagraną przez Rodowicz[176]. W listopadzie była gościem muzycznym w programach Taniec z gwiazdami oraz Jak oni śpiewają. Była również nominowana przez Polską Akademię Muzyczną w Londynie do nagród w ramach plebiscytu „PAM Awards 2008” w trzech kategoriach: „solistka roku”, „piosenka roku” (za singiel „Jest cudnie”) oraz „album roku pop/dance” (za płytę pt. Jest cudnie).
W lutym 2009 wydała album pt. Pro-Fanacja (Swa-Wola 6), który wydała dla fanów w nakładzie 65 egzemplarzy i zawierała piosenki artystki z lat 70. i 80. XX wieku[177]. W kwietniu została nominowana do Superjedynek w trzech kategoriach: artysta roku, płyta roku i przebój roku. W maju zwyciężyła z piosenką „Ech mała” (utwór zdobył ponad 40% głosów)[178] w plebiscycie Maj Polskiej Piosenki stworzonym przez radiową „Jedynkę”. Również w maju odmówiła występu podczas 46. KFPP w Opolu, ponieważ organizatorzy nie zgodzili się na jej wspólny występ z Dodą[179]. W czerwcu zajęła pierwsze miejsce w raporcie Celebrity Monitor, na osobę, która najbardziej z polskich „celebrytów” zasługuje na miano gwiazdy (zdobyła 68,6% głosów)[180]. 26 czerwca wystąpiła w koncercie „Top” na festiwalu TOPtrendy 2009, a także gościnnie w koncercie jubileuszowym zespołu Golec uOrkiestra[181]. W lipcu była jedną z gwiazd koncertu Gwiazdy dla Country w Mrągowie[182], a w sierpniu – koncertu ku czci Czesława Niemena w ramach Sopot Festival 2008[183]. W grudniu 2009 wystąpiła w świątecznym spocie promocyjnym TVP2[184]. 31 grudnia wystąpiła podczas koncertu sylwestrowego TVP2 na Placu Wolności w Łodzi, gdzie zaśpiewała recital w duecie z Dodą[185].
Lata 2010–2019
W 2010 wydała kolejny album dla fanów pt. Seventh Vol.: Samo-Wola, który ukazał się w nakładzie 120 egzemplarzy[186]. 27 lutego była jedną z gwiazd koncertu z okazji jubileuszu 20-lecia radia RMF FM[187]. Wiosną 2010 wystąpiła w kampanii reklamowej producenta lodów Koral[188]. 23 października wystąpiła w koncercie Jedyna taka Dwójka – 40. urodziny z okazji jubileuszu 40-lecia TVP2[189]. 19 listopada wydała pop-jazzowy album pt. 50[190], za który kilka miesięcy później otrzymała certyfikat platynowej płyty[191]. 31 grudnia wystąpiła podczas sylwestrowego koncertu TVP „Sylwester z Dwójką – Imperium gwiazd” we Wrocławiu[192]. 3 czerwca 2011 wystąpiła na festiwalu TOPtrendy w Sopocie[193], zajmując piąte miejsce w konkursie „Top” za sprzedaż płyty pt. 50. 10 czerwca wystąpiła 48. KFPP w Opolu, na którym odebrała Superjedynkę w kategorii Superpłyta (za płytę pt. 50) oraz Superjedynkę Superjedynek za najlepszy festiwalowy występ[194]. Latem brała udział w plebiscycie „My YouTube”, w którym uplasowała się poza czołową piątką najpopularniejszych polskich artystów w serwisie YouTube[195]. 20 sierpnia zagrała koncert w Elblągu w ramach trasy RMF FM: Muzyka najlepsza pod słońcem[196]. 25 listopada wydała album pt. Buty 2, zawierający piosenki z premierowymi tekstami Agnieszki Osieckiej[197]. Za płytę odebrała platynowy certyfikat[198]. 3 grudnia wystąpiła w koncercie z okazji 15-lecia działalności Fundacji Polsat[199], a 18 grudnia – w koncercie Cała Polska śpiewa Kolędy organizowanym w Gdańsku przez Radio Plus i TVP1[200]. 31 grudnia uświetniła występem koncert Polsatu Sylwestrowa noc przebojów w Warszawie[201].
W 2012 z utworem „Dalej Orły” zajęła trzecie miejsce w konkursie „Moja Piosenka na Euro 2012” organizowanym przed rozpoczęciem Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej[202], a także startowała w plebiscycie na oficjalny hymn reprezentacji Polski w piłce nożnej[203]. Była też nominowana do nagrody Wiktora 2011 w kategorii „gwiazda piosenki i estrady”[204]. 30 marca zagrała drugoplanową rolę w sztuce Trójka do potęgi w reż. Wojciecha Malajkata, powstałej w ramach 50-lecia działalności Programu Trzeciego Polskiego Radia[205]. 25 maja wystąpiła w koncercie „Top” w ramach festiwalu TOPtrendy 2012[206], na którym zagrała również jubileuszowy recital pt. „Czterdziestolecie Małgośki”[207]. Była jedną z artystek biorących udział w trasie Lata z radiem[208]. 11 listopada zaśpiewała podczas koncertu Śpiewnik Polaka – pieśni patriotyczne i żołnierskie, organizowanego przez TVP z okazji 94. rocznicy odzyskania niepodległości przez Polskę[209], a 18 grudnia – podczas koncertu jubileuszowego z okazji 20-lecia działalności telewizji Polsat[210]. 31 grudnia uświetniła występem koncert Sylwester z Dwójką we Wrocławiu[211].
W 2013 z piosenką „Futbol” znalazła się na piątym miejscu listy „10 największych przebojów nagranych z myślą o piłkarskich Mistrzostwach Świata” sporządzonej przez amerykański magazyn Billboard[212]. 14 czerwca utworem „Wariatka tańczy” otworzyła koncert „SingSing – SuperDebiuty z Marylą!” w ramach 50. KFPP w Opolu, w którym debiutanci wykonywali jej największe przeboje[213][214]. Tego dnia odebrała również nagrodę „Super Expressu” za największy przebój Festiwalu w Opolu – piosenkę „Niech żyje bal”[214], a dzień później wystąpiła na festiwalowym koncercie pt. „Opole! Kocham Cię!” z piosenkami „Rozmowa przez ocean”, „Bardzo smutna piosenka”, „Wielka woda” i „Niech żyje bal”[215]. Była także jedną z gwiazd tras koncertowych: Lata z Radiem Polskiego Radia[216] i Złote Przeboje na wakacjach Radia Złote Przeboje[217]. 12 listopada wystąpiła podczas jubileuszowego koncertu z okazji 10-lecia działalności dziennika „Fakt”[218]. 25 listopada odebrała nagrodę Różę „Gali” w kategorii „muzyka”[219]. 31 grudnia wywołała ogólnopolską sensację, występując w kreacji ze sztucznym biustem na koncercie sylwestrowym Polsatu organizowanym na Skwerze Kościuszki w Gdyni[220][221].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/Mi%C4%99dzyzdroje-Maryla_Rodowicz_during_concert.jpg/220px-Mi%C4%99dzyzdroje-Maryla_Rodowicz_during_concert.jpg)
9 kwietnia 2014 zaprezentowała utwór „I warto czekać”, który nagrała z dedykacją dla Ukraińców w związku z napiętą sytuacją w kraju. Jesienią wystąpiła jako gość muzyczny w finale piątej edycji programu TVP2 The Voice of Poland, gdzie wraz z Aleksandrą Nizio wykonała utwór „Wielka woda”. Również w 2014 gościnnie wystąpiła w charakterze jurorki w jednym z odcinków programu TVP1 SuperSTARcie. W lutym 2015 zajęła 11. miejsce w plebiscycie radia RMF FM na „artystę 25-lecia”[222]. Latem ponownie wystąpiła w trasie Lata z radiem[223]. 7 i 8 czerwca wystąpiła podczas 51. KFPP w Opolu[224]. 13 czerwca 2015 wzięła udział z piosenką „Pełnia”, którą nagrała w duecie z producentem muzycznym Donatanem, w koncercie „SuperPremier” podczas 52. KFPP w Opolu[225], a także odebrała festiwalową nagrodę specjalną, SuperJedynkę – The SuperOne Of Poland[226]. Jesienią 2015 wystąpiła gościnnie w finałowym odcinku czwartej edycji programu Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo[227]. 5 czerwca 2016 wykonała piosenkę „Niech żyje bal” podczas koncertu „Grand Prix Publiczności – Złote Opole” w ramach 53. KFPP w Opolu[228]. 31 grudnia uświetniła występem koncert plenerowy Sylwester z Dwójką, wykonując przebój zespołu Akcent „Przez Twe oczy zielone” w duecie z Zenonem Martyniukiem[229].
W 2017 obchodziła 50-lecie kariery artystycznej, czemu towarzyszył ogólnopolski skandal[230]; w czerwcu miała świętować jubileusz podczas recitalu w ramach 54. KFPP w Opolu, jednak występ nie doszedł do skutku z powodu bojkotu festiwalu przez innych artystów[231], co było odpowiedzią na rzekome zablokowanie występu Kayah podczas koncertu[232][233][234], a zakończyło – całkowitym odwołaniem festiwalu[235] i przeniesieniem go na wrzesień[236]. Koncert pt. „Wariatka tańczy – 50 lat na scenie. Jubileusz Maryli Rodowicz” odbył się 15 września 2017 w trakcie pierwszego dnia festiwalowego 54. KFPP w Opolu[237][238]. Tego samego dnia Rodowicz wydała album pt. Ach świecie...[239], który zdobył status złotej płyty za sprzedaż w ponad 15-tysięcznym nakładzie[240][241]. Wydawnictwo promowała singlami „Hello” i „W sumie nie jest źle”, do którego zrealizowała teledysk[242]. W marcu 2018 przewodniczyła komisji jurorskiej w finale Krajowych Eliminacji do 63. Konkursu Piosenki Eurowizji[243].
W marcu 2019 wydała singel „Wiosna”[244][245]. 14 maja wykonała w duecie z Dawidem Kwiatkowskim piosenkę „Shallow” w programie śniadaniowym TVP2 Pytanie na śniadanie; ich występ był szeroko krytykowany w mediach[246].
Od 2020
W 2020 uczestniczyła w akcji Hot16Challenge, odpowiadając na nominację od prezydenta RP Andrzeja Dudy[247].
W czerwcu 2021 została wydana streamingowa reedycja singla Rodowicz „Envy”. W sierpniu została ogłoszona przez Telewizję Polską trenerką trzeciej edycji programu TVP2 The Voice Senior[248]. 22 października premierę miał singiel „Dalej”, który nagrała z Cleo[249][250][251]. Do utworu powstał teledysk pt. „Dalej / Neony”[252].
Charakterystyka muzyczna i inspiracje
Karierę muzyczną zaczynała w bigbitowym zespole Szejtany, który grał przeboje z repertuaru brytyjskich grup The Animals, The Beatles i The Hollies, a następnie także i Boba Dylana[253]. Solowo debiutowała z materiałem akustycznym[254]. Początkowo wykonywała głównie ballady, z czasem zaczęła nagrywać albumy jazzowe i soulowe[255], a do repertuaru dodała m.in. utwory o charakterze kabaretowym[256] i zawierające brzmienia ludowe[257].
Wśród swoich muzycznych inspiracji wymienia artystów, takich jak Stevie Wonder, Pointer Sisters, Miles Davis czy Aerosmith[258].
Wizerunek
Jest jedną ze „100 najcenniejszych gwiazd polskiego show-biznesu” według danych magazynu „Forbes Polska”; jej wizerunek został wyceniony przez reklamodawców na: 436 tys. zł w 2008 (19. miejsce)[259], 385 tys. zł w 2010 (55. miejsce)[260], 485,5 tys. zł w 2012 (26. miejsce)[261] i 446,5 tys. zł w 2013 (32. miejsce)[262].
Styl
Styl ubierania się wokalistki jest szeroko komentowany w mediach[263]; określany jako „ekscentryczny”[264], „niepowtarzalny”[265] i „kolorowy”[266][267], ale i „obciachowy”[268]. Sama Rodowicz opisuje swój wizerunek sceniczny jako „oryginalny”[269].
W 1977 otrzymała nagrodę „Złota Ręka” przyznawaną przez redakcję „Przekroju” za „najwybitniejsze osiągnięcia roku w dziedzinie mody i kostiumologii”[79].
Działalność charytatywna
23 marca 2013 odebrała w Kijowie tytuł „Człowieka Roku 2012”[270]. Zaangażowała się w kampanię społeczną Fundacji Polsat „Wystarczy chcieć” (2008)[271], akcję „Tak dla polskiej muzyki!” (2010)[272], kampanię społeczną „Policzmy się” wspierającą osoby z chorobą nowotworową[273] i akcję „Choinki Jedynki” (2013)[274].
Procesy sądowe
W 2003 Aleksandra Przymanowska wniosła do sądu wniosek o odszkodowanie w wysokości 130 tys. złotych za naruszenie praw autorskich, którego miała dopuścić się Rodowicz, wykorzystując bez wiedzy i zgody powódki fragmenty serialu Czterej pancerni i pies w teledysku do piosenki „Marusia” z 2002[275]. W 2007 Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł, że piosenkarka miała prawo wykorzystać fragmenty produkcji, ponieważ uzyskała odpowiednie pozwolenie od TVP, spadkobiercy prawnego producenta serialu[276]. W 2008 wyrok został uchylony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, który w 2010 oddalił pozew przeciwko Rodowicz[277]. W październiku 2011 jednak narzucił piosenkarce karę finansową w wysokości 37 tys. zł na rzecz Aleksandry Przymanowskiej[278].
Wpływ na popkulturę
Pozostaje jedną z najpopularniejszych i najwybitniejszych piosenkarek w historii polskiej muzyki rozrywkowej[279][280][281]. Uważana jest za ikonę polskiej muzyki rozrywkowej[282][283][284], największą gwiazdę polskiego show-biznesu[285][286] i za jedną z najsilniejszych marek mediowych w Polsce[287]. Często nazywana jest „królową polskiej piosenki”[288][289][290][291].
Na rynku ukazały się jej cztery książki autobiograficzne: „Niech żyje bal” (1992), „Wariatka tańczy” (2013), „Maryla. Życie Marii Antoniny” (2014) i „Maryla. Królowa jest tylko jedna” (2015). Wywiad z nią został opublikowany również w książce Tomasza Raczka „Karuzela z madonnami” (2003)[292].
W 1969 była bohaterką filmu telewizyjnego pt. Ballada wagonowa[40]. W 1981 była bohaterką cyklu programów telewizyjnych Maryli Rodowicz podróże po podwórzach.
Została sparodiowana w Rozmowach w tłoku, końcowej części programu Szymon Majewski Show, gdzie w jej rolę wcielił się Sebastian Olejniczak, nieoficjalny sobowtór artystki, który występuje pod pseudonimem „Druga Maryla”[293]. Ponadto w postać Rodowicz wcieliło się kilku uczestników programu rozrywkowego Polsatu Twoja twarz brzmi znajomo[294][295].
Wizerunek Rodowicz został wykorzystany przez markę „Marylove” produkującą ubrania i gadżety poświęcone artystce[296].
W 2018 w Bibliotece Narodowej w Warszawie otwarto wystawę „Wszystkie Małgośki świata” będącą zbiorem pamiątek i stylizacji scenicznych Rodowicz[297].
25 grudnia 2021 premierę miał film dokumentalny o życiu i karierze Rodowicz pt. Maryla. Tak kochałam, którego producentem była Telewizja Polska.
W styczniu 2022 zapowiedziała prace nad musicalem Maryla[298].
Życie prywatne
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/aa/Maryla_Rodowicz_2018.jpg/220px-Maryla_Rodowicz_2018.jpg)
W latach szkolnych spotykała się z Wojciechem i Zbigniewem, których uznaje za swoich pierwszych partnerów życiowych[299]. Następnie pozostawała w nieformalnym związku z gitarzystą Grzegorzem Pietrzykiem[300]. Była zaręczona z czeskim producentem muzycznym Františkiem Janečkiem(cz.)[38], z którym rozstała się w czerwcu 1971[58]. Następnie spotykała się z fotografem Krzysztofem Gierałtowskim[299][301], po czym przez trzy lata pozostawała w nieformalnym związku z aktorem Danielem Olbrychskim[20][299], który wówczas był mężem Moniki Dzienisiewicz. Ich związek uchodził za jeden z najsłynniejszych romansów Polski lat 70.[302]. W trakcie związku z Olbrychskim nawiązała przelotny romans z kierowcą rajdowym Andrzejem Jaroszewiczem. Następnie przez siedem lat była związana z aktorem Krzysztofem Jasińskim[300], z którym ma dwoje dzieci: Jana (ur. 1979)[303] i Katarzynę (ur. 1982). W 1989 poślubiła przedsiębiorcę Andrzeja Dużyńskiego, z którym ma syna Jędrzeja (ur. 1987)[304]. Świadkami ich ślubu byli Agnieszka Osiecka i Seweryn Krajewski. Od 2016 małżeństwo pozostawało w separacji[305][306], a w 2021 sąd orzekł o ich rozwodzie.
W latach 2003–2006 zasiadała w Radzie Nadzorczej Fundacji Okularnicy[307].
Jest pasjonatką samochodów marki Porsche[20]. Jej pierwszy samochód tej marki można oglądać w muzeum motoryzacji w Otrębusach. Przez wiele lat jeździła czerwonym porsche 911 Carrera.
Jest kibicem piłki nożnej[308]. 4 września 2010 została oficjalną przyjaciółką Euro 2012[309]. Wielokrotnie wypowiadała się publicznie o grze m.in. piłkarzy reprezentacji Polski[81][310].
Wielokrotnie otrzymywała propozycje bycia jurorką w programach Bitwa na głosy i The Voice of Poland, ale ich nie przyjęła[311]. Kilkukrotnie odrzuciła też zaproszenia do udziału w programie Dancing with the Stars. Taniec z gwiazdami, co tłumaczyła brakiem czasu[312].
Dorobek artystyczny
Muzyka
- Albumy studyjne
- Żyj mój świecie (1970)
- Wyznanie (1972)
- Maryla Rodowiczová (1972, Czechosłowacja)
- Rok (1974)
- Maryla Rodowicz (1974, Niemcy Wschodnie)
- Sing-Sing (1976)
- Wsiąść do pociągu (1978)
- Cyrk nocą (1979)
- Święty spokój (1982)
- Марыля Родович (1983, Związek Radziecki)
- Był sobie król (1984)
- Gejsza nocy (1986)
- Polska Madonna (1987)
- Absolutnie nic (1991)
- Marysia biesiadna (1994)
- Złota Maryla (1995)
- Przed zakrętem (1998)
- Karnawał 2000 (1999)
- Życie ładna rzecz (2002)
- Kochać (2005)
- Jest cudnie (2008)
- 50 (2010)
- Buty 2 (2011)
- Ach świecie… (2017)
Filmografia
Źródło:[313]
Filmy
Rok | Tytuł | Rola | Dodatkowe informacje |
---|---|---|---|
1968 | Kulig | ona sama | |
1970 | Mały | ||
1977 | Hak | ||
1980 | Pozłacany warkocz | przedstawienie telewizyjne | |
1988 | Pan Kleks w kosmosie | Linella Carmello de Bazar | |
1995 | Dzieje mistrza Twardowskiego | Agnieszka | |
1996 | Maryla | ona sama | film dokumentalny |
2009 | Prawdziwa historia Kota w Butach | Królowa | dubbing w wersji polskojęzycznej |
2021 | Maryla. Tak kochałam | ona sama | film dokumentalny |
Seriale
Rok | Tytuł | Rola | Dodatkowe informacje |
---|---|---|---|
1999–2009 | Rodzina zastępcza | Urszula | 98 odcinków |
1999 | Klan | ona sama | odcinek 291 |
2009 | Niania | ona sama | odcinek „Pierwsza randka” |
2011 | SpongeBob Kanciastoporty | Wiedźma | odcinek „Przekleństwo klątwy”; dubbing w wersji polskojęzycznej |
Teatr
Źródło:[314]
Rok | Tytuł | Rola | Teatr |
---|---|---|---|
1977 | Szalona lokomotywa | Hilda | Teatr STU w Krakowie |
1982 | Karnawałowe upominki | nieznana | Sala Kongresowa w Warszawie |
1991 | Krakowiacy i Górale, czyli cud mniemany | Dorota | Opera Wrocławska we Wrocławiu |
1994 | Królewna Śnieżka i krasnoludki | Gburek | Teatr Komedia w Warszawie |
1999 | Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale | Dorota | Teatr Wielki im. Stanisława Moniuszki w Poznaniu |
2012 | Trójka do potęgi | rola niema | Teatr Syrena w Warszawie |
Książki
Źródło:[315]
- Niech żyje bal (Dom Wydawniczy Szczepan Szymański sp. z o.o., Warszawa 1992, ISBN 83-85606-01-7);
- Wariatka tańczy (współautor: Jarosław Szubrycht; G+J Gruner + Jahr Polska Sp. z o.o. & Co., Warszawa 2013, ISBN 978-83-7778-592-8);
- Maryla. Życie Marii Antoniny (współautor: Maria Szabłowska; Burda Publishing Polska Sp. z o.o. Spółka Komandytowa, Warszawa 2014, ISBN 978-83-7778-699-4);
- Maryla. Królowa jest tylko jedna (współautor: Maria Szabłowska; Burda Publishing Polska Sp. z o.o. Spółka Komandytowa, Warszawa 2015, ISBN 978-83-7778-708-3).
Odznaczenia
- Złoty Krzyż Zasługi (1974)[72]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1979)[84]
- Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2000)[117]
- Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2005)
- Perła Honorowa w kategorii kultura (2012)[316]
Przypisy
- ↑ a b Maryla Rodowicz Biography, AllMusic [dostęp 2018-07-15], Cytat: Genre: Pop/Rock, International
Styles: Adult Contemporary (ang.). - ↑ a b Maryla Rodowicz, Rate Your Music [dostęp 2018-07-15], Cytat: Genres: Folk Pop, Pop, Pop Rock, Poezja śpiewana (ang.).
- ↑ a b Rodowicz, Maryla, bibliotekapiosenki.pl [dostęp 2019-08-30] (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz – Albums. discogs.com. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ a b „Wiadomo, że chodziło o politykę, a nie o muzykę” – Maryla Rodowicz o Opolu 2017 / #OnetRANO. youtube.com. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ a b c d Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 10–11
- ↑ Zbigniew Adrjański: Kalejdoskop kabaretowy. Warszawa: Bellona, 2002. ISBN 83-11-09191-9.
- ↑ Nie żyje Janina Rodowicz-Krasucka, matka Maryli Rodowicz, fakt.pl [dostęp 2017-11-18] (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz | Wiek, Mąż, Dzieci, Kariera, Biografia | Zyciorysy.info [dostęp 2021-12-28] (pol.).
- ↑ a b K. Rychlewicz: Maryla Rodowicz dla czytelników „Naszego Klubu”. [w:] Nasz Klub (3/1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b c d e Jerzy Piastowski: Maryla Rodowicz o sobie. [w:] Panorama (1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Jak Rodowiczowie ołtarz w Wilnie odbudowali, Rzeczpospolita, 9 sierpnia 2009. [dostęp 2009-08-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (29 sierpnia 2014)].
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 5
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 20.
- ↑ Witalis Masenas: Wywiad z Marylą Rodowicz. Magwil.lt, 2009. [dostęp 2016-12-31].
- ↑ Zaskakujące wyznanie Rodowicz w TVP. Onet, 2022-01-19. [dostęp 2022-01-22].
- ↑ Wznowienie rozprawy Rodowicza, „Głos Ostrowski”, 7 października 1948 [dostęp 2021-11-23] , Szczegóły sprawy Wiktora Rodowicza przed sądem.
- ↑ a b c Maryla Rodowicz: „Nie lubiłam ślamazarnych dzieci. Jeżeli ktoś odstawał, biłam go”, Viva.pl [dostęp 2021-12-28] (pol.).
- ↑ Cezary Leszczyński: Tak się jakoś zaczęło. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b c d e Arkadiusz Bartosiak, Łukasz Klinke: Maryla Rodowicz – wywiad. [w:] Playboy [on-line]. wywiadowcy.pl, 2006. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz w mocnych słowach o swoich kontaktach z Kościołem. Zareagowała na tekst z tygodnika. deon.pl, 2018-08-23. [dostęp 2018-08-25].
- ↑ Dariusz Michalski: O piosence sporcie – rozmowa z Marylą Rodowicz. [w:] Nowa Wieś (16/1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b c d e f g h i j k Henryk Lewandowski: Polska Sandie Shaw. [w:] Dziennik [on-line]. marylapress.pl, 1967. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Who is who. absolwenci-awf-warszawa.pl. [dostęp 2016-08-11].
- ↑ a b c Sposób na tremę. [w:] Głos Wybrzeża (26.08.1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Henryk Lewandowski: Z bieżni na estradę. [w:] Życie Włocławka (2/1968) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ a b c d Henryk Lewandowski: Nasze rozmowy – z Marylą Rodowicz. [w:] Panorama (49/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 261.
- ↑ a b c Żyj mój świecie – pierwszy longplay Maryli Rodowicz. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 18.
- ↑ Wojciech Wiśniewski: 20 odpowiedzi Maryli. [w:] Muzykorama (9/1970) [on-line]. marylapress.pl, 2019-08-14. (pol.).
- ↑ a b c d Władysław Minkiewicz: Dziewczyna, sport i... piosenka. [w:] Dysk Olimpijski (7/1968) [on-line]. marylapress.pl, 2019-08-14. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 31.
- ↑ Z Marylą Rodowicz – o sporcie. [w:] Dziennik (1968) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ a b Mieczysław Stolarski: Dwie pasje Maryli Rodowicz. [w:] Dziennik Łódzki (22.03.1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Dziewczyna, gitara i sport. [w:] Sport dla wszystkich (25-26/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ a b c d Lidia Nowak: Muzyki i piosenki – Maryla Rodowicz. [w:] Panorama (49/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ a b Angelika Swoboda: Maryla Rodowicz: Moim zdaniem artysta nie powinien się mieszać w sprawy polityczne. [w:] Gazeta.pl [on-line]. weekend.gazeta.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b c Twarz z pierwszej strony. [w:] Zwierciadło (2/1968) [on-line]. marylapress.pl, 2019-08-14. (pol.).
- ↑ a b c d e f Biografia – 1962–1969. marylarodowicz.pl, 2019-08-15. (pol.).
- ↑ a b c Alicja Wielgoławska: Nasi ulubieńcy – Maryla Rodowicz. [w:] Świat Młodych (63/1971) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b Helena Radwańska: Wywiad z Marylą Rodowicz z roku 1969. [w:] Jazz (10/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 38–39.
- ↑ VI KFPP – 1968. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Krzysztof Bara i Marcin Jacoson: O londyńskich nagraniach i nie tylko – mówi Maryla Rodowicz. [w:] Głos Wybrzeża (188/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Sopot Festival '69. operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ „Złota Kotwica” dla Maryli. [w:] Życie Włocławka (52/1969) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz solistką roku 1969. [w:] Sztandar Młodych (2/1970) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Musicorama. Trzy białe kruki. fonola.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Dariusz Michalski: Za kulisami przeboju. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1990. ISBN 83-214-0672-6. (pol.).
- ↑ Robert Sankowski: 45 lat Złotej Płyty w Polsce: Czesław Niemen „Dziwny jest ten świat”. Onet.pl, 2013-12-19. [dostęp 2019-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-14)]. (pol.).
- ↑ a b c Ach, cóż to był za krążek. [w:] Panorama (9/1974) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Festiwal Piosenki Żołnierskiej w Kołobrzegu – Dyskografia festiwalu z lat 1970–1989. nagrania.eu. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 93.
- ↑ a b c Biografia – 1970–1979. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 98.
- ↑ IX KFPP – 1971. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b Przepłakana noc 1971. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz – Wyznanie. discogs.com. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 195.
- ↑ Maryla Rodowiczová* – Maryla Rodowiczová. discogs.com. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ XI KFPP – 1973. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 154.
- ↑ Sopot Festival '73. operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b Zygmunt Kiszakiewicz: Trzy miesiące w Sopocie. [w:] Panorama (48/1973) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Lech Nowicki: Opowiada o sobie – Maryla Rodowicz. [w:] Świat Młodych (94/1973) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ XII KFPP – 1974. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Opole i mundial 1974. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz – Rok. discogs.com. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 111.
- ↑ Janusz Atlas: Powiedzmy, że jestem najlepsza. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b Odznaczenia dla wybitnych twórców i działaczy kultury. „Dziennik Polski”. Nr 175 (9456), s. 2, 26 lipca 1974.
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 58.
- ↑ XIII KFPP – 1975. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 119.
- ↑ Sopot Festival '77. operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 59, 60.
- ↑ Małgorzata Terlecka – Reksnis: Salto w chmurach nad Marylą. [w:] Twój Styl (1999) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b Marian Butrym: Trzynastka nie jest feralna. [w:] Razem (1980) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ 13 krótkich do Maryli Rodowicz. youtube.com. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ a b c Paweł Piotrowicz: Maryla Rodowicz: bardzo szybko się podnoszę (wywiad). [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2017-09-15. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Sopot Festival '78. operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 196.
- ↑ a b Spotkanie twórców i artystów polskiej estrady. „Nowiny”. 146, s. 2, 2 lipca 1979.
- ↑ a b Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 124–125
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 46.
- ↑ a b XVIII KFPP – 1980. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz: kariera w USA przeszła mi koło nosa (Jedynka). youtube.com. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 129.
- ↑ Sopot Festival '84. operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b XXII KFPP – 1985. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ XXIV KFPP – 1987. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 68.
- ↑ XXV KFPP – 1988. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 132
- ↑ Katarzyna Jurkowska, Katarzyna Kościelak: Kobiety przełomu. Znak, 2020, s. 28. ISBN 978-83-240-7789-2.
- ↑ XXIX KFPP – 1992. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Sopot Festival '92. operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Platynowe płyty CD przyznane w 1996 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Historia. Yach Film. [dostęp 2022-12-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-02-12)].
- ↑ Antologia – Box – Maryla Rodowicz. Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Antologia 1 – Maryla Rodowicz. Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Antologia 2 – Maryla Rodowicz. Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Antologia 3 – Maryla Rodowicz. Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Złote płyty CD przyznane w 1997 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Zasady. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-05-24)]. (pol.).
- ↑ Sopot Festival '96. operalesna.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Tribute To Agnieszka Osiecka. Łatwopalni – Maryla Rodowicz. Wirtualna Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ LP3 – statystyki dla wykonawcy Maryla Rodowicz. Lista przebojów Programu Trzeciego. [dostęp 2015-06-02]. (pol.).
- ↑ XXXIV KFPP – 1997. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Legendarny koncert 1997. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Złote płyty CD przyznane w 1999 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Karnawał 2000 – Maryla Rodowicz. Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Anna Zatorska: Słowiańska samba. [w:] Wprost (47/1999) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Książka „Maryla. Królowa jest tylko jedna”. s. 17.
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 66.
- ↑ a b M.P. z 2000 r. nr 17, poz. 383 – poz. 3.
- ↑ Niebieska Maryla – Maryla Rodowicz. Empik. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Złote płyty CD przyznane w 2002 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Regulamin przyznawania wyróżnień. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-19)]. (pol.).
- ↑ 12 najpiękniejszych kolęd. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ TVP ma 50 lat. wirtualnemedia.pl, 2002-10-28. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Życie ładna rzecz – Maryla Rodowicz. Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ TVP2 charytatywnie. wirtualnemedia.pl, 2002-12-09. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Święta w TVP2. wirtualnemedia.pl, 2002-12-13. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Nowy Rok z Jedynką. wirtualnemedia.pl, 2002-12-27. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Sowia Wola. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ XL KFPP – 2003. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Biografia: 2000–2009. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Muzyczne wydarzenie w Polsacie. wirtualnemedia.pl, 2004-04-16. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Wola 2 – Hopsasa. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ a b Adopcja na odległość. wirtualnemedia.pl, 2004-04-16. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ kw: Honorowy Złoty Mikrofon dla Perfectu. MediaFM.net, 31 lipca 2006. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-06-13)].
- ↑ Nadchodzi „Lato z Radiem”. wirtualnemedia.pl, 2005-06-15. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Finał ‘Lata z Radiem’. wirtualnemedia.pl, 2005-08-24. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Sześciu kandydatów do Bursztynowego Słowika. wirtualnemedia.pl, 2005-08-30. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Kochać – Maryla Rodowicz. Wirtualna Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Platynowe płyty CD przyznane w 2006 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Maryla Voila! Hopsasa. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Sylwester w Dwójce. wirtualnemedia.pl, 2005-12-28. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Eliminacje do Eurowizji w TVP. wirtualnemedia.pl, 2006-01-17. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Edyta Górniak w repertuarze Queen. wirtualnemedia.pl, 2006-02-23. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Wola 4u. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Superjedynka i owacje dla Dody. wirtualnemedia.pl, 2006-06-05. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Podziel się Posiłkiem – Koncert Gwiazd. wirtualnemedia.pl, 2006-08-24. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ 530 zł za bilet na „Sopot Festiwal”. wirtualnemedia.pl, 2006-08-16. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Milion złotych od TVP. wirtualnemedia.pl, 2006-12-06. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ „Fundacja Polsat” świętuje 10 lat. wirtualnemedia.pl, 2006-12-08. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Święta w Telewizji Polskiej. wirtualnemedia.pl, 2006-12-07. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Muzyczne Święta w Polsacie. wirtualnemedia.pl, 2006-12-19. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Biografia Robert Amirian. polskirock.art.pl. [dostęp 2019-09-04]. (pol.).
- ↑ Kayah i Edyta Górniak na jednej scenie. wirtualnemedia.pl, 2006-12-04. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Nowa kampania reklamowa RMF FM. wirtualnemedia.pl, 2007-01-16. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Wola na 5. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Chajzer i Cichopek na TOPTrendach. wirtualnemedia.pl, 2007-06-11. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Krajewski bez Krajewskiego. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Będzie letnia trasa koncertowa RMF. wirtualnemedia.pl, 2007-06-19. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Polacy kochają Marylę Rodowicz i Dodę. media2.pl. [dostęp 2017-10-14]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz nie chce Fryderyka. wirtualnemedia.pl, 2008-01-24. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Pół decyzji w ośmiu rękach. www.eurowizja.org, 2008-02-23. [dostęp 2013-05-19]. (pol.).
- ↑ Jest cudnie – Maryla Rodowicz. Wirtualna Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Cudna i złota Maryla Rodowicz. wirtualnemedia.pl, 2008-05-26. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Platynowe płyty CD przyznane w 2008 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ XLV KFPP – 2008. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Zespół Feel zwycięzcą konkursu Sopot Festival 2007. wiadomosci.wp.pl, 2007-09-01. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Filmowe święta w Jedynce. [w:] Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2007-12-06. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Diamentowa Maryla. Jest cudnie! – Muzyka w INTERIA.PL – teledyski, koncerty, nowości płytowe, dobra muzyka, listy przebojów [dostęp 2019-08-29] .
- ↑ Łukasz Szewczyk: Płyta Maryli Rodowicz w Gazecie Wyborczej. media2.pl, 2008-11-08. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz w cyrku Polsatu. [w:] Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2008-03-05. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz reklamuje Radio Złote Przeboje Ruszyła druga odsłona kampanii reklamowej Radia Złote Przeboje pod hasłem „Muzyka mojego życia!”. wirtualnemedia.pl, 2012-03-05. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Donald Tusk, Justyna Pochanke, Szymon Majewski, Kinga Rusin – laureaci Wiktorów 2007. wirtualnemedia.pl, 2008-06-02. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ TOPtrendy 2008: jubileusze T.Love i Krawczyka, minikoncert Rodowicz. wirtualnemedia.pl, 2008-06-26. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Dla kogo Róże Gali?. wirtualnemedia.pl, 2008-07-14. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Letnia trasa koncertowa RMF FM. wirtualnemedia.pl, 2008-06-18. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ 5. Festiwal Kultury Żydowskiej „Warszawa Singera”. wirtualnemedia.pl, 2008-09-02. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Maria Kaczyńska spotkała się z gwiazdami polskiej estrady. wirtualnemedia.pl, 2008-10-14. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Pro-Fanacja. Swa-wola 6. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ http://www.marylarodowicz.pl.
- ↑ Opole 2009: Maryli Rodowicz zabroniono wystąpić z Dodą. wirtualnemedia.pl, 2009-05-28. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Plejada.pl – Ekskluzywne informacje, wywiady, wideo, i galerie. Poznaj kulisy show-biznesu z Plejada Onet, www.plejada.pl [dostęp 2020-07-09] (pol.).
- ↑ Czesław Śpiewa zwycięzcą Sopot TOPtrendy Festiwal 2009. wirtualnemedia.pl, 2009-06-26. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Piknik Country Mrągowo 2009 w Telewizji Polsat. wirtualnemedia.pl, 2009-07-14. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ TVN: Soyka i Rodowicz zaśpiewają dla Niemena. wirtualnemedia.pl, 2009-07-27. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Doda i Małgorzata Kożuchowska w świątecznej oprawie TVP 2. wirtualnemedia.pl, 2009-12-17. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz i Doda gwiazdami sylwestra Dwójki. wirtualnemedia.pl, 2009-12-07. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Seventh Vol.: Samo-Wola. marylarodowicz.pl. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Kamil Sokołowski: Chylińska, Górniak i Sugababes na gali RMF FM. wirtualnemedia.pl, 2010-02-09. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Natasza Urbańska reklamuje lody Koral. wirtualnemedia.pl, 2010-04-12. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Kamil Sokołowski: Torbicka i Stuhr poprowadzą jubileusz 40-lecia Dwójki. wirtualnemedia.pl, 2010-10-06. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ 50 – Maryla Rodowicz. Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Platynowe płyty CD przyznane w 2011 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Kamil Sokołowski: Sylwester w polskich miastach. Jakie atrakcje?. wirtualnemedia.pl, 2010-12-28. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Kora, Doda i Kayah gwiazdami TOPtrendy 2011. wirtualnemedia.pl, 2011-05-10. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ XLVIII KFPP – 2010. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Doda wygrała polską edycję My YouTube. wirtualnemedia.pl, 2011-07-26. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ „Muzyka najlepsza pod słońcem” – trasa koncertowa RMF FM w 10 miastach. wirtualnemedia.pl, 2011-06-14. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Buty 2 – Maryla Rodowicz. Universal Music Polska. [dostęp 2019-03-06]. (pol.).
- ↑ Platynowe płyty CD przyznane w 2012 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ 15-lecie działalności Fundacji Polsat – wielki koncert. wirtualnemedia.pl, 2011-12-01. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Kolędy z Radiem Plus w TVP1. wirtualnemedia.pl, 2011-12-02. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Rodowicz, Dżem, Boys wśród 24 gwiazd sylwestra Polsatu, bez artysty z zagranicy. wirtualnemedia.pl, 2011-12-08. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ „Euro Hymn” grupy Imish piosenką na Euro2012. wirtualnemedia.pl, 2012-03-29. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ „Ko, ko, Euro spoko” oficjalnym przebojem polskiej reprezentacji na EURO 2012. wirtualnemedia.pl, 2012-05-03. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Gawryluk, Olejnik, Lis, Kuźniar nominowani do Wiktorów. wirtualnemedia.pl, 2012-03-30. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ „Trójka do potęgi” na 50. urodziny Programu 3 PR (foto). wirtualnemedia.pl, 2012-04-02. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ TOPtrendy 2012: jubileusz Bajmu, recital Blue Cafe. wirtualnemedia.pl, 2012-04-17. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Patryk Pallus: TOPtrendy 2012: Rodowicz, Bajm, Lady Pank i specjalny jubileusze. wirtualnemedia.pl, 2012-05-09. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ 41. edycja „Lata z Radiem” od 21 czerwca w PR I. wirtualnemedia.pl, 2012-04-13. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ 11 listopada na antenach TVP. wirtualnemedia.pl, 2012-11-08. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Telewizja Polsat świętuje 20 lat. Będzie wielki koncert. wirtualnemedia.pl, 2012-12-05. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz zatańczy „gangnam style” na Sylwesterze z Dwójką 2012. wirtualnemedia.pl, 2012-11-23. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Top Ten World Cup Songs. billboard.com, 2013-06-13. [dostęp 2013-08-21]. (ang.).
- ↑ SingSing – SuperDebiuty z Marylą!. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b L KFPP – 2013. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Opole! Kocham Cię!. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Krzysztof Lisowski: Roman Czejarek: Przygotowania do „Lata z Radiem” na finiszu. wirtualnemedia.pl, 2013-04-16. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Rusza trasa Radia Złote Przeboje, gospodarzem Zygmunt Chajzer. wirtualnemedia.pl, 2013-06-05. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Bronisław Komorowski człowiekiem 10-lecia “Faktu”. Okładki roku dla Pyrek, Bońka i Ibisza. wirtualnemedia.pl, 2013-11-13. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Krystyna Janda, Agata Młynarska, Maryla Rodowicz i Ewa Błaszczyk z Różami Gali. wirtualnemedia.pl, 2013-11-26. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Maryla o swojej kontrowersyjnej kreacji sylwestrowej – Flesz Celebrycki, odc. 606 // Plejada.pl.. [dostęp 2015-04-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-21)].
- ↑ Parada kiczu na sylwestrowych imprezach // Plejada.pl.. [dostęp 2015-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-04-20)].
- ↑ Artysta 25-lecia. rmf.fm. [dostęp 2015-02-09]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz, Perfect i Enej na trasie „Lata z Radiem”. Jedynka odwiedzi 20 miast. wirtualnemedia.pl, 2014-03-26. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Łukasz Brzezicki: Festiwal w Opolu uczci 25-lecie wolnych wyborów. Wystąpią Krystyna Janda, Maryla Rodowicz i Lady Pank. [w:] Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2014-05-28. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ LII KFPP – 2015. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Aż co drugi Polak zainteresował się Opolem!. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”: odcinek finałowy wygrał Bartek Kasprzykowski. muzyka.onet.pl. [dostęp 2015-11-08]. (pol.).
- ↑ 53. KFPP Opole 2016 – co nas czeka?. [w:] Telewizja Polska [on-line]. festiwalopole.tvp.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Martyna Rokita: Zenon Martyniuk. Życie to są chwile. Edipresse Polska, 2017, s. 146–147. ISBN 978-83-794-5988-9.
- ↑ Jarek Szubrycht: Maryla Rodowicz: uwielbiam prowokacje. [w:] Interia.pl [on-line]. muzyka.interia.pl, 2018-01-04. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Tatiana Okupnik także rezygnuje z Opola. Mocne oświadczenie: Pierwszy raz łamię zasady. [w:] Onet.pl [on-line]. muzyka.onet.pl, 2017-05-22. [dostęp 2017-05-22].
- ↑ Agnieszka Kublik: Kayah na liście gorszego sortu w TVP. [w:] Gazeta Wyborcza [on-line]. wyborcza.pl, 2017-05-13. [dostęp 2017-05-22].
- ↑ Opole 2017. Rodowicz zaprosiła Kayah. Prezes Kurski to zablokował. [w:] Gazeta Wyborcza [on-line]. wyborcza.pl, 2017-05-14. [dostęp 2017-05-22].
- ↑ Rodowicz u Kurskiego. „Przyszłam zapytać u źródła, czy telewizja cenzuruje nazwiska artystów”. wprost.pl, 2017-05-17. [dostęp 2017-05-24].
- ↑ Sergiusz Królak: Opole 2017: festiwal został odwołany!. plejada.pl, 2017-05-22. [dostęp 2017-05-22].
- ↑ Sergiusz Królak: Maryla Rodowicz zagra jubileuszowy koncert w Opolu! Znamy szczegóły. plejada.pl. [dostęp 2017-07-11].
- ↑ Opole 2017, festiwalopole.tvp.pl [dostęp 2018-05-17] (pol.).
- ↑ 54. Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu w TVP | Propozycje – SATKurier.pl, „SATKurier.pl” [dostęp 2018-05-18] (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz – Ach świecie…. Sony Music Entertainment Poland. [dostęp 2019-03-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-17)]. (pol.).
- ↑ Złote płyty CD przyznane w 2018 roku. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Regulamin przyznawania wyróżnień. Związek Producentów Audio-Video. [dostęp 2019-03-03]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz wydaje nową płytę. Nagrała teledysk. [w:] Plejada.pl [on-line]. plejada.pl. [dostęp 2017-09-07]. (pol.).
- ↑ Eurowizja 2018. Znamy wszystkie szczegóły! Kto zasiądzie w jury?. plejada.pl. [dostęp 2018-02-28]. (pol.).
- ↑ WIOSNA - Single by Maryla Rodowicz. 2019-03-21. [dostęp 2021-10-22].
- ↑ Maryla Rodowicz - WIOSNA / ❤️💚💜💛🧡. [dostęp 2021-10-22].
- ↑ Maryla Rodowicz przeprasza za „Shallow”: nic mnie nie usprawiedliwia. [w:] Onet.pl [on-line]. kultura.onet.pl, 2019-05-21. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Rodowicz dziękuje Dudzie za nominację do Hot16Challenge. Fani: „Nie postarała się”, naTemat.pl [dostęp 2020-05-21] (pol.).
- ↑ Rodowicz, Majewska, Cugowski i Paszt trenerami trzeciej edycji "The Voice Senior" TVP2, Media2.pl [dostęp 2021-08-18] (pol.).
- ↑ Dalej - Single by Cleo & Maryla Rodowicz. 2021-10-22. [dostęp 2021-10-22].
- ↑ KSO, "Marzenia się spełniają". Cleo nagrała z Marylą Rodowicz, open.fm, 22 października 2021 [dostęp 2021-10-22] (pol.).
- ↑ Duet Cleo & Maryla Rodowicz podbija sieć! "DALEJ" i "NEONY" [WIDEO], RMF FM [dostęp 2021-10-22] (pol.).
- ↑ CLEO & MARYLA RODOWICZ - DALEJ / NEONY. [dostęp 2021-10-22].
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 34–35.
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 52.
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 72.
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 74.
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 76.
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 70–71.
- ↑ Patryk Pallus: Spadła wartość Lisa i Durczoka, zyskał Majewski – top 100 gwiazd show biznesu. wirtualnemedia.pl, 2008-07-31. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Tomasz Lis i Monika Olejnik mniej cenni reklamowo. wirtualnemedia.pl, 2010-07-30. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Najcenniejsze polskie gwiazdy: na czele Radwańska – Durczok, Majewski i Wojewódzki w dół. wirtualnemedia.pl, 2012-07-27. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Patryk Pallus: Najcenniejsze polskie gwiazdy: na czele Robert Lewandowski – Wojewódzki i Prokop w górę. wirtualnemedia.pl, 2013-07-26. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Beata Zatońska: Zaczęła za Gomułki. 50 lat z barwną jak jej muzyka Marylą Rodowicz. tygodnik.tvp.pl, 2017-05-20. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Adrianne Mazurek: Zobacz ekscentryczny styl Maryli Rodowicz. polki.pl, 2010-11-30. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Piękna 60-letnia: Maryla Rodowicz i jej niepowtarzalny styl. [w:] Dziennik Gazeta Prawna [on-line]. kobieta.dziennik.pl, 2010-12-08. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Dorota Wróblewska: „Pod lupą”: Dorota Wróblewska ocenia Marylę Rodowicz. plejada.pl, 2013-11-20. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Dorota Wróblewska: Okiem Wróblewskiej: tak zmieniał się styl Maryli Rodowicz. plejada.pl, 2017-10-26. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Styl Rodowicz jest obciachowy?. [w:] Wirtualna Polska [on-line]. gwiazdy.wp.pl, 2008-11-06. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Jacek Cieślak: Maryla Rodowicz: Jak nie zostałam bojowniczką. [w:] Rzeczpospolita [on-line]. rp.pl, 2017-09-09. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ http://www.polskieradio.pl/6/13/Artykul/808792,Maryla-Rodowicz-Czlowiekiem-Roku-na-Ukrainie. Polskie Radio Online.
- ↑ Polsat: rusza nowa odsłona kampanii ‘Wystarczy chcieć’. wirtualnemedia.pl, 2009-04-30. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Kuba Wojewódzki i Kasia Cichopek: Tak, dla polskiej muzyki w radiu!. wirtualnemedia.pl, 2010-06-23. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ „Policzmy się” – Stuhr, Szulim, Gessler, Kazadi i Saleta w kampanii przeciw rakowi. wirtualnemedia.pl, 2013-05-10. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Ruszyła akcja Polskiego Radia „Choinki Jedynki”. wirtualnemedia.pl, 2013-10-23. [dostęp 2019-09-01]. (pol.).
- ↑ Żąda odszkodowania za „Czterech pancernych i psa”. wirtualnemedia.pl, 2007-05-20. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Rodowicz nie zapłaci za „Marusię”. [w:] TVN24 [on-line]. tvn24.pl, 2007-09-18. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Sąd oddalił pozew przeciw Maryli Rodowicz. wirtualnemedia.pl, 2010-10-14. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Rodowicz musi zapłacić za „Czterech pancernych”. [w:] TVN24 [on-line]. tvn24.pl, 2011-10-27. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz w serwisie Culture.pl
- ↑ Wiek, biografia Maryla Rodowicz | Last.fm, last.fm [dostęp 2019-07-19] (pol.).
- ↑ 65. urodziny Maryli Rodowicz | dzieje.pl – Historia Polski, dzieje.pl [dostęp 2019-07-19] (pol.).
- ↑ Ikona polskiej piosenki Maryla Rodowicz kończy 70 lat – WP Kobieta, kobieta.wp.pl [dostęp 2019-07-19] (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz w Archiwum Polskiej Muzyki Rozrywkowej!, radiopogoda.tuba.pl [dostęp 2019-07-19] (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz- ikona polskiej muzyki – Singharvest, singharvest.com.tw [dostęp 2019-07-19] (pol.).
- ↑ Lwy show-biznesu. wirtualnemedia.pl, 2003-02-05. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz na czele listy megagwiazd polskiego show biznesu. wirtualnemedia.pl, 2006-06-19. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ TVN najsilniejszą marką mediową w Polsce. wirtualnemedia.pl, 2010-10-26. [dostęp 2019-08-20]. (pol.).
- ↑ https://kulturalnemedia.pl/muzyka/krolowa-polskiej-piosenki-czyli-maryla-rodowicz/
- ↑ https://viva.pl/kultura/film/maryla-tak-kochalam-dokument-o-maryli-rodowicz-was-zaskoczy-7691-r22/
- ↑ https://www.radiozet.pl/Rozrywka/Plotki/Maryla-Rodowicz-nie-pojawi-sie-w-kolejnej-edycji-The-Voice-Senior-Rinke-Rooyens-zabral-glos
- ↑ https://pomorska.pl/taki-dom-ma-maryla-rodowicz-w-takich-luksusach-mieszka-krolowa-polskiej-muzyki/ar/c6-15850309
- ↑ Książka Tomasza Raczka już w sprzedaży. [w:] Wirtualne Media [on-line]. wirtualnemedia.pl, 2003-11-19. [dostęp 2019-08-13]. (pol.).
- ↑ Medzia: Maryla Rodowicz: Ten przebieraniec kradnie mój wizerunek. Sobowtór Maryli udaje gwiazdę. TAK czy NIE?. [w:] Super Express [on-line]. se.pl, 2011-02-18. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Błyskotliwy Marcel Sabat wygrał jako Amanda Lear. [w:] Polsat [on-line]. polsat.pl, 2017-09-16. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Kasia Dąbrowska po sukces jako Chris Isaak! To był ten czar. [w:] Polsat [on-line]. polsat.pl, 2019-02-23. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Tomasz Golonko: Syn Rodowicz otworzył biznes, który będzie hitem. Pierwszą klientką – Maryla. [w:] NaTemat [on-line]. natemat.pl, 2015-02-05. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ Monika Borys: „Wszystkie Małgośki świata” w Bibliotece Narodowej. Wystawa stworzona ze zbiorów Maryli Rodowicz. [w:] Gazeta Wyborcza [on-line]. warszawa.wyborcza.pl, 2018-02-11. [dostęp 2019-12-07]. (pol.).
- ↑ https://plejada.pl/newsy/maryla-rodowicz-zapowiada-musical-ma-o-nim-mowic-caly-swiat/f93n6g1
- ↑ a b c Anita Nawrocka: Lepsza niż babski wyż. [w:] Na Żywo (2001) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ a b Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 220–221
- ↑ Rodowicz i Szubrycht 2013 ↓, s. 223.
- ↑ Tygodnik Życie na Gorąco nr 46, 13 listopada 2014, s. 56-57
- ↑ Grażyna Korzeniowska: Ludzie mnie czasem wzruszają. [w:] Sukces (10/1995) [on-line]. marylapress.pl. [dostęp 2019-08-15]. (pol.).
- ↑ Zacisze gwiazd, TVP2, Polska 2005.
- ↑ Julia Tryzno: Maryla Rodowicz rozwodzi się? Znamy prawdę! „Andrzej wyprowadził się ponad dwa miesiące temu”. plejada.pl, 2016-08-21. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Konrad Szczęsny: Maryla Rodowicz o rozwodzie z mężem: Czuję się z tym wszystkim bardzo źle, ale nie chcę walczyć. Nie wiem, co mnie czeka. viva.pl, 2016-12-16. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Rada – Okularnicy – Fundacja im. Agnieszki Osieckiej, okularnicy.org.pl [dostęp 2020-07-09] [zarchiwizowane z adresu 2015-10-22] (pol.).
- ↑ „As Strefy Kibica”: Maryla Rodowicz, Pako Sarr i Piotr Zelt. [w:] TVN24 [on-line]. tvn24.pl, 2018-06-22. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Pierwsi polscy Przyjaciele UEFA Euro 2012.. [dostęp 2011-06-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-10-05)].
- ↑ Polskiej drużynie zabrakło „agresji”. Maryla Rodowicz o przegranym meczu. [w:] TVN24 [on-line]. tvn24.pl, 2018-06-20. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz jurorką?. fakt.pl. [dostęp 2013-04-03]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz o Gangnam Style. youtube.com. [dostęp 2019-08-14]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz. FilmPolski.pl. [dostęp 2020-11-28]. (pol.).
- ↑ Maryla Rodowicz, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (osoby). [online] [dostęp 2020-11-28] .
- ↑ Maryla Rodowicz. Biblioteka Narodowa. [dostęp 2022-09-11]. (pol.).
- ↑ Perły Polskiej Gospodarki 2012, inepan.waw.pl [dostęp 2015-11-30] [zarchiwizowane z adresu 2015-11-30] .
Bibliografia
- Maryla Rodowicz, Jarosław Szubrycht: Wariatka tańczy. G+J Gruner + Jahr Polska, 2013. ISBN 978-83-7778-592-8.
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona internetowa Maryli Rodowicz
- Marylapress.pl – serwis prasowy Maryli Rodowicz
- Strona twórczości Maryli Rodowicz. marylomania.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-05-11)].
- Archiwum radiowo-telewizyjne Maryli Rodowicz
- Maryla Rodowicz w bazie filmpolski.pl
- Maryla Rodowicz w bazie Filmweb
- Maryla Rodowicz w bazie IMDb (ang.)
- Maryla Rodowicz w rodzinnym Wilnie. veg.lt. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-19)].
- Występ Maryli Rodowicz w Opolu w kronice PKF w bazie Repozytorium Cyfrowe Filmoteki Narodowej
Media użyte na tej stronie
Autor: Serecki, Licencja: CC BY-SA 4.0
Polska artystka Maryla Rodowicz na finisażu wystawy "Wszystkie Małgośki świata", kwiecień 2018.
Autor: Serecki, Licencja: CC BY-SA 4.0
Polska piosenkarka Maryla Rodowicz w 2017 roku.
Autor: Paweł Zienowicz Sp5uhe, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Centralne Obchody Święta Kolejarza 2007, Warszawa, Sala Kongresowa Maryla Rodowicz
Autor: Marek Grotowski, Licencja: CC BY-SA 3.0
Krzysztof Kolberger (po prawej) i Maryla Rodowicz podczas występu w więzieniu przy ul. Kleczkowskiej we Wrocławiu; akompaniuje jeden z osadzonych
Autor: Mariochom, Licencja: CC BY-SA 4.0
Maryla Rodowicz podczas koncertu na amfiteatrze z okazji XIX Europejskiego Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach.