Michał Borowski (1872–1939)
![]() | |
Pełne imię i nazwisko | Michał Aleksander Borowski |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 10 listopada 1872 |
Data i miejsce śmierci | 23 grudnia 1939 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Stanowiska | przewodniczący Delegacji Polskiej do Rady Portu i Dróg Wodnych |
Główne wojny i bitwy | |
Późniejsza praca | Liga Morska i Rzeczna |
Odznaczenia | |
![]() |
Michał Aleksander Borowski (ur. 10 listopada 1872 w Juncewiczach, zm. 23 grudnia 1939 w Wilnie) – polski kontradmirał i inżynier mechanik okrętowy. Służył w Imperatorskiej Marynarce Wojennej Rosji i brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej oraz I wojnie światowej. Następnie został przyjęty do Wojska Polskiego, w którym karierę zakończył w 1928 na stanowisku przewodniczącego Delegacji Polskiej do Rady Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku.
Życiorys
Służba wojskowa
Michał Aleksander Borowski urodził się 10 listopada 1872 w Juncewiczach. Syn Kazimierza i Ludwiki z Koziełł-Poklewskich[1]. Był absolwentem Morskiej Szkoły Inżynierii w Kronsztadzie[1], po ukończeniu której do 1918 służył w rosyjskiej Marynarce Wojennej, awansując do stopnia generała majora floty. Początkowo pływał na okrętach jako oficer mechanik. W 1905 uczestniczył w działaniach morskich podczas wojny rosyjsko-japońskiej. Następnie sprawował nadzór nad budową jednostek pływających w Europie oraz Stanach Zjednoczonych. W czasie I wojny światowej był kierownikiem Działu Mechanicznego w Głównym Zarządzie Budowy Okrętów i Wyposażenia. Pod koniec wojny dostał się do niewoli niemieckiej[1].
W 1918 powrócił do Polski. Uczestniczył w działalności stowarzyszenia „Bandera Polska”. Dekretem Naczelnego Wodza z 1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z warunkowym zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora marynarki[2]. Od 27 marca 1919, po wprowadzeniu nomenklatury tytułów oficerskich, występował jako generał podporucznik marynarki[3]. Rozkazem z 1 marca 1919 szefa Sztabu Generalnego, w zastępstwie płk. Stanisława Hallera został zaliczony z dniem 19 grudnia 1918 do Rezerwy Oficerów WP[4]. Od 1920 był szefem Wojskowego Przedstawicielstwa Polski w Gdańsku. W tym czasie przewodniczył komisji zakupu 4 poniemieckich trałowców typu FM. W 1921 został przydzielony na zastępcę przewodniczącego Delegacji Polskiej w Radzie Portu i Dróg Wodnych w Gdańsku. W późniejszym czasie piastował stanowisko przewodniczącego tej delegacji. Dekretem Naczelnika Państwa z dnia 29 grudnia 1921 r. został odznaczony Orderem Odrodzenia Polski klasy IV - „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu organizacji wojskowej”[5]. 27 października 1923 został zatwierdzony w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 w korpusie generałów. 30 grudnia 1925 został przeniesiony do korpusu oficerów morskich i przemianowany na kontradmirała. Z dniem 31 stycznia 1928 został przeniesiony w stan spoczynku. Na emeryturze zasiadał w Radzie Głównej Ligi Morskiej i Rzecznej. Zmarł w Wilnie 23 grudnia 1939.
Przypisy
- ↑ a b c Stanisław Łoza (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 64 .
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 27 z 11.03.1919 r.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 37 z 03.04.1919 r.
- ↑ Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 29 z 15.03.1919 r.
- ↑ Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 22.
Bibliografia
- Julian Czerwiński, Małgorzata Czerwińska, Maria Babnis, Alfons Jankowski, Jan Sawicki, Kadry Morskie Rzeczypospolitej, tom II, Polska Marynarka Wojenna, część I, Korpus oficerów 1918–1947, Wyższa Szkoła Morska, Gdynia 1996, ISBN 83-86703-50-4.
- Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
- Zbigniew Machaliński , Admirałowie Polscy 1919–1950, Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1993, ISBN 83-11-08216-2, OCLC 830056483 .
- Piotr Stawecki , Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918–1939, Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159 .
Media użyte na tej stronie
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
Bandera wojenna Rzeczypospolitej Polskiej. Oparta na Image:Naval_Ensign_of_Poland.svg oraz Image:Coat_of_arms_of_Poland2_1919-1927.svg. Była używana w latach 1919-1927 (praktycznie do 1936). Prawidłowe proporcje: 5:8 (w załączniku graficznym do ustawy są proporcje 5:10,5 lecz później zostało to sprostowane).
Naramiennik kontradmirała Marynarki Wojennej RP.
Orzeł Marynarki Wojennej RP
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki