Michaił Panow
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 21 listopada 1901 |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1919–1967 |
Siły zbrojne | |
Stanowiska | dowódca 1 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Michaił Fiodorowicz Panow (ros. Михаил Фёдорович Панов, ur. 8 listopada?/ 21 listopada 1901 we wsi Owczinnikowo w guberni witebskiej, zm. 8 maja 1979 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik wojsk pancernych, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys
Skończył szkołę wiejską, pracował w fabryce w Piotrogrodzie i w radzie wiejskiej, od maja 1919 służył w Armii Czerwonej, początkowo jako żołnierz pułku komunistycznego na Froncie Zachodnim wojny domowej (walka przeciw armii Judenicza). W 1921 ukończył kursy wojskowo-techniczne w Piotrogrodzie, a w 1924 szkołę dowódców, później dowodził plutonem czołgów i kompanią czołgów ciężkich, 1929 ukończył kursy „Wystrieł” im. Kominternu i został komendantem szkoły pułkowej 2 pułku pancernego, od maja do grudnia 1929 dowodził batalionem szkolnym. Od grudnia 1932 do grudnia 1933 był szefem sekcji technicznej i zastępcą dowódcy 5 Brygady Zmechanizowanej ds. technicznych, 1938 ukończył Wojskową Akademię Motoryzacji i Mechanizacji Armii Czerwonej im. Stalina i został dowódcą 48 Samodzielnej Brygady Zmechanizowanej w Woroszyłowie Ussuryjskim, a w marcu 1941 dowódcą 33 Dywizji Pancernej 11 Korpusu Zmechanizowanego Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego.
Brał udział w walkach z Niemcami, w październiku 1941 został zastępcą generalnego inspektora Głównego Zarządu Samochodowo-Pancernego Armii Czerwonej, uczestniczył w obronie Moskwy, od listopada 1942 do kwietnia 1943 dowodził wojskami pancernymi i zmechanizowanymi 2 Gwardyjskiej Armii Frontu Stalingradzkiego, na tym stanowisku brał udział w bitwie pod Stalingradem, później został dowódcą 1 Gwardyjskiego Korpusu Pancernego na Froncie Briańskim, Białoruskim, 1 i 2 Białoruskim, uczestniczył w bitwie pod Kurskiem, operacji homelsko-rzeczyckiej i rogaczewsko-żłobińskiej, 7 czerwca 1943 otrzymał stopień generała majora wojsk pancernych. Wyróżnił się podczas operacji białoruskiej, m.in. w walkach w rejonie Parycz i Mińska, a później podczas operacji pomorskiej – okrążenia Sopotu i zdobywania Oliwy. Podczas operacji berlińskiej wraz z korpusem zajął Strasburg, Frydland, Demmin, Ribnitz-Damgarten i Marlowa. Od lipca 1945 do czerwca 1946 dowodził 1 Dywizją Piechoty, od czerwca 1946 do marca 1949 4 Gwardyjską Dywizją Pancerną, a od marca 1949 do września 1951 5 Gwardyjską Armią Zmechanizowaną, 1952 ukończył wyższe kursy akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa. Od stycznia do grudnia 1953 dowodził wojskami pancernymi i zmechanizowanymi Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, od grudnia 1953 do października 1954 50 Gwardyjskim Korpusem Piechoty, a od października 1954 do maja 1958 7 Armią Zmechanizowaną/7 Armią Pancerną, później był I zastępcą dowódcy wojsk Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego i wykładowcą Akademii Wojsk Pancernych, w lutym 1967 zakończył służbę wojskową.
Był honorowym obywatelem miasta Marina Horka (1969). Został pochowany na Cmentarzu Kuncewskim.
Odznaczenia
- Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (29 maja 1945)
- Order Lenina (dwukrotnie, 21 lutego 1945 i 29 maja 1945)
- Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie, 1 kwietnia 1943, 3 listopada 1944, 22 czerwca 1948 i 1949)
- Order Suworowa I klasy (6 kwietnia 1945)
- Order Suworowa II klasy (dwukrotnie, 15 stycznia 1944 i 23 lipca 1944)
- Order Kutuzowa II klasy (27 sierpnia 1943)
- Medal Za Zasługi Bojowe
- Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”[1]
- Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
- Medal za Zdobycie Berlina
- Medal „Za wyzwolenie Warszawy”
- Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty”
- Order Krzyża Grunwaldu III klasy (Polska Ludowa, 1945)
- Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk (Polska Ludowa, 1945)
Przypisy
- ↑ Панов Михаил Фёдорович, tankfront.ru [dostęp 2020-01-03] .
Bibliografia
Media użyte na tej stronie
Ribbon bar for the Soviet decoration Order of Lenin. Drawn by Zscout370.
Baretka: Medal Morski
Autor:
- RAF A F7LtGen since 2010par.svg: F l a n k e r
- derivative work: Mboro (talk)
Rank insignia of the Soviet Union/Russian Federation (1955-1991), here Army "Lieutenant general" (OF7) – shoulder strap dress uniform.
Order of Suvorov ribbon, class one
Soviet ribbon bar for the medal for the Defense of Moscow.
Ribbon bar of the Medal "For the Victory over Germany in the Great Patriotic War 1941–1945". The Soviet Union (USSR).
Ribbon bar Medal For the Liberation of Warsaw
Ribbon bar of the Order of the Red Banner. The Soviet Union (USSR).
Medal “Gold Star” of a “Hero of the Soviet Union”
Ribbon bar of the Jubilee Medal "XX Years of the Workers' and Peasants' Red Army"
Ribbon bar of the Medal "For the Capture of Berlin". The Soviet Union (USSR).
A red star. 1922-1943. Used as a symbol of communism in some occasions. The symbol can also represent socialism. Also seen on Soviet aircraft.
Soviet Military Veteran Ribbon.
Order of Suvorov ribbon, second class
Baretka: Order Krzyża Grunwaldu III klasy
A red star and a hammer and sickle with golden border and red rims.