Mickey Rourke

Mickey Rourke
Ilustracja
Mickey Rourke na Tribeca Film Festival (2009)
Imię i nazwisko

Philip Andre Rourke Jr.

Data i miejsce urodzenia

16 września 1952
Schenectady

Zawód

aktor, scenarzysta, bokser

Współmałżonek

Debra Feuer
(1981–1989; rozwód)
Carré Otis
(1992–1998; rozwód)

Lata aktywności

od 1979

Mickey Rourke, właśc. Philip Andre Rourke Jr.[1][2] (ur. 16 września 1952 w Schenectady) – amerykański aktor i scenarzysta, także bokser.

Życiorys

Wczesne lata

Urodził się w Schenectady w stanie Nowy Jork w konserwatywnej rodzinie rzymskokatolickiej o korzeniach irlandzko-francuskich i niemieckich[3][4] jako jedno z trojga dzieci Ann Rourke i dozorcy Philipa Andre Rourke’a Sr., który amatorsko trenował kulturystykę[5]. Miał starszą siostrę Patty i brata Joeya (ur. 26 czerwca 1954, zm. 6 października 2004 na raka płuca)[6]. Kiedy miał sześć lat, jego ojciec opuścił rodzinę. Miał siedem lat, gdy jego matka wyprowadziła się wraz z trójką dzieci z domu i wyjechała do Liberty City, dzielnicy w północno-zachodnim Miami na Florydzie. W 1963 wyszła ponownie za mąż za Gene’a Addisa, policjanta i ojca pięciu synów z poprzedniego małżeństwa, z którym później się rozwiodła.

Boks amatorski

Mickey uczył się samoobrony w Boys Club of Miami, należał do klubu bokserskiego Gritty. W wieku dwunastu lat wygrał swój pierwszy pojedynek bokserski w wadze do 118 funtów. W latach 1968–1971 jako bokser amator stoczył cztery zwycięskie walki, w 1971 zdobył Złote Rękawice na Florydzie, jednak doznał dwóch kontuzji i zrezygnował z dalszej kariery na ringu[7].

Początki kariery aktorskiej

W 1971, jako uczeń w Miami Beach Senior High School w Miami Beach na Florydzie, Rourke grał niewielką rolę aktorską w szkolnym przedstawieniu The Serpent[8]. Do tej samej szkoły uczęszczał także aktor Andy García, występujący wraz z Rourke w drużynie baseballowej pod kierunkiem trenera J. Stanleya „Skipa” Bertmana. Wkrótce po tym, jak tymczasowo zrezygnował z boksu, przyjaciel z Uniwersytetu Miami opowiedział mu o sztuce Jeana Geneta Ścisły nadzór, którą reżyserował i o tym, jak mężczyzna grający rolę Zielonookiego zrezygnował, Rourke wieku 19 lat dostał tę rolę i natychmiast zafascynował się aktorstwem[9]. Pożyczył 400 dol. od swojej siostry, zamieszkał w Greenwich Village, nowojorskiej dzielnicy artystów i pracował gdzie się dało, żeby opłacić kurs aktorski Lee Strasberg Institute[10]. Dorabiał później przy parkowaniu samochodów i kopaniu rowów, po raz pierwszy zetknął się z narkotykami paląc marihuanę. Dzień przed egzaminem do Actors Studio trenerka aktorstwa Sandra Seacat zmotywowała Rourke’a do odnalezienia ojca, z którym był w separacji przez ponad dwadzieścia lat[11]. Rok potem ojciec zapił się na śmierć. Podczas swojego występu w talk-show Za drzwiami Actors Studio, gospodarz James Lipton ujawnił, że Rourke został wybrany do Actors Studio w swoim pierwszym przesłuchaniu, które według Elii Kazana było „najlepszym przesłuchaniem od trzydziestu lat”.

W 1978 przeniósł się do Los Angeles i zadebiutował na dużym ekranie jako szeregowiec Reese w komedii wojennej Stevena Spielberga 1941 (1979)[12] u boku Dana Aykroyda i Johna Belushiego. Potem wystąpił w teledramacie ABC Miasto w strachu (City in Fear, 1980) w roli maniakalnego zabójcy, z udziałem Perry’ego Kinga, westernie Michaela Cimino Brama nieba (Heaven's Gate, 1980) z Jeffem Bridgesem, Johnem Hurtem, Krisem Kristoffersonem, Christopherem Walkenem, Isabelle Huppert i Terrym O’Quinnem, dramacie telewizyjnym CBS Gwałt i małżeństwo: Sprawa Rideout (Rape And Marriage – The Rideout Case, 1980) z Lindą Hamilton, jako mąż oskarżony o zabójstwo żony oraz dreszczowcu Żar ciała (Body Heat, 1980)[13], jako młody piromaniak u boku Kathleen Turner i Williama Hurta. Rola Boogiego w tragikomedii Barry’ego Levinsona Diner (1982) przyniosła mu nagrodę krytyków w Chicago i National Society of Film Critics[14].

(c) Georges Biard, CC BY-SA 3.0
Mickey Rourke

Niedługo potem znalazł się na planie dramatu Francisa Forda Coppoli Rumble Fish (1983), wraz z innymi, wówczas jeszcze nieznanymi aktorami – Nicolasem Cage’em, Mattem Dillonem, Laurence’em Fishburne’em i Diane Lane, gdzie zagrał rolę outsidera, którego idealizują podrostki z prowincjonalnego miasteczka. Swój występ w portrecie włosko-amerykańskiej mafii Papież Greenwich Village (The Pope of Greenwich Village, 1984), u boku Erica Robertsa i Daryl Hannah, zadedykował zmarłemu aktorowi Jamesowi Haydenowi (1953-1983)[15]. Wystąpił potem w ambitnym dramacie Nicolasa Roega Eureka (1984) z Gene’em Hackmanem, Rutgerem Hauerem i Theresą Russell, co nie wzbogaciło jednak jego wizerunku. Stworzył fascynujący portret ostatniego sprawiedliwego w świecie moralnego upadku, przedwcześnie posiwiałego, brutalnego i egoistycznego policjanta wywodzącego się z polskiej emigracji, samotnie walczącego w Chińskiej Dzielnicy z wszechpotężną mafią, w dramacie kryminalnym Michaela Cimino Rok smoka (Year of the Dragon, 1985). Rozgłos przyniosła mu rola eleganckiego i nowoczesnego biznesmena szukającego na próżno sensu życia w perwersji wyzbytej miłości, w kontrowersyjnym melodramacie Adriana Lyne 9 1/2 tygodnia (Nine 1/2 Weeks, 1986) z Kim Basinger o niszczącym związku erotycznym dwojga ludzi. W mrocznym thrillerze Alana Parkera Harry Angel (1987) zagrał prywatnego detektywa podejmującego się odnalezienia muzyka jazzowego, uprowadzonego z kliniki psychiatrycznej. Za kreację alkoholika-pisarza zakochanego w pijaczce (Faye Dunaway) w dramacie Ćma barowa (Barfly, 1987) był nominowany do nagrody Independent Spirit Awards.

Był na okładkach magazynów takich jak „Vanity Fair”, „Ekran”, „Esquire”, „Film”, „GQ”, „Interview” i „Entertainment Weekly[16].

W 1988 zadebiutował jako scenarzysta melodramatu sportowego Swój chłopak (Homeboy, 1988), gdzie także zagrał główną rolę starzejącego się boksera Johnny’ego Walkera uzależnionego od alkoholu. Rok później wywołał kontrowersje w Irlandii, gdy ujawniono, że część swoich wpływów za odtwarzaną rolę Franciszka z Asyżu w filmie Franciszek (Francesco, 1989) przekazał na finansową pomoc dla IRA; dwóch członków Parlamentu Brytyjskiego domagało się zakazu wprowadzania jego filmów w Anglii. Za postać bezwzględnego kryminalisty w dramacie kryminalnym Michaela Cimino Godziny rozpaczy (Desperate Hours, 1990) i rolę enigmatycznego milionera w melodramacie Dzika Orchidea (Wild Orchid, 1990) otrzymał nominację do Złotej Maliny dla najgorszego aktora[14].

Zawodowa kariera bokserska

W 1991 Rourke zdecydował, że musi wrócić do boksu. Debiutancką walkę stoczył w War Memorial Auditorium w Fort Lauderdale na Florydzie, gdzie przeciwnikiem był Steve Powell. Walka zakończyła się jednogłośnym zwycięstwem Rourke (punktacja 38–37, 38–37, 39–37), po walce Mickey stwierdził: „Nie widzę dla siebie przyszłości w zawodowym boksie, ale robię to, bo dobrze się bawię”. W latach 1991–1994 stoczył 8 walk na zawodowym ringu, z sześcioma zwycięstwami (cztery przez nokaut) i dwoma remisami. Walczył na arenie międzynarodowej w krajach, w tym w Hiszpanii, Japonii i Niemczech[17]. Podczas swojej kariery bokserskiej Rourke doznał wielu kontuzji, w tym złamanego nosa, palców u nóg i żeber, rozszczepionego języka i ściśniętej kości policzkowej. Cierpiał również na utratę pamięci krótkotrwałej. Ostatnią walkę Rourke stoczył 8 września 1994, przeciwnikiem był Sean Gibbons, walka zakończyła się remisem. Ogólny bilans walk na zawodowym ringu: 8 stoczonych walk, 2 remisy, 6 zwycięstw (5 KOs)[18].

Lista walk

6 zwycięstw (4 nokauty, 2 przez decyzję) – 0 porażek, 2 remisy[17]

WynikPrzeciwnikRunda / CzasMiejsceData
RemisStany Zjednoczone Sean Gibbons4Davie (Floryda)1994-09-08
WygranaStany Zjednoczone Thomas McCay3 (4)Hamburg1993-11-20
WygranaStany Zjednoczone Bubba Stotts3 (4)Joplin (Missouri)1993-07-24
WygranaStany Zjednoczone Tom Bentley1 (4)Kansas City (Missouri)1993-03-30
WygranaKanada Terry Jesmer4Oviedo1992-12-12
RemisStany Zjednoczone Francisco Harris4Miami Beach1992-04-25
WygranaStany Zjednoczone Darrell Miller1 (4), 2:14Tokio1991-06-23
WygranaStany Zjednoczone Steve Powell4Fort Lauderdale1991-05-23

Powrót do aktorstwa

(c) gdcgraphics, CC BY 2.0
Mickey Rourke na Festiwalu Filmowym w Toronto, 2008

Kandydował do roli agenta FBI Jacka Crawforda w Milczeniu owiec (1991) i boksera Butcha Coolidge’a w Pulp Fiction (1994). Nakręcił rolę w Cienkiej czerwonej linii (1998), która ostatecznie została wycięta; podziękowano mu w napisach końcowych. W połowie lat 90. w jego karierze nastąpił kryzys – po kłótniach z reżyserami, aktorami i menedżerami nie otrzymywał większych ról i z wielkiej willi przeniósł się do małego mieszkanka. W przetrwaniu pomogli mu najbliżsi przyjaciele, łożąc na jego utrzymanie. Po kryzysie, jaki przeszedł, chciał odratować swoją karierę filmową. Pomógł mu w tym Robert Rodriguez, angażując do roli Billy’ego w dreszczowcu Pewnego razu w Meksyku: Desperado 2 (Once Upon a Time in Mexico, 2003), a następnie obsadzając w głównej roli Marva w dramacie kryminalnym Franka Millera/Rodrigueza/Quentina Tarantino Miasto grzechu (Sin City, 2005), za którą otrzymał nagrodę Saturna, nagrodę krytyków w Chicago, nagrodę irlandzkiej publiczności i Online Film Critics Society Award.

Na Festiwalu Filmowym w Wenecji w 2008 film Zapaśnik (The Wrestler, 2008) otrzymał nagrodę dla najlepszego filmu, a grający w nim główną rolę Rourke został powszechnie uznany za najlepszego aktora, mimo iż ze względu na regulamin nie otrzymał oficjalnej nagrody. Na festiwalu doszło do skandalu – przewodniczący jury, Wim Wenders, tuż po wręczeniu nagród skrytykował zasady festiwalu, według których nie można temu samemu filmowi przyznać nagród za najlepszy film i dla najlepszego aktora. W styczniu 2009 Rourke został nominowany do Oscara jako najlepszy aktor pierwszoplanowy za rolę w Zapaśniku. W tym samym miesiącu odebrał Złoty Glob dla najlepszego aktora w filmie dramatycznym. Quentin Tarantino chciał obsadzić go w Bękartach wojny (2009), ostatecznie zrezygnował z tego pomysłu.

Życie osobiste

Spotykał się z Terry Farrell[19]. Był dwukrotnie żonaty. 31 stycznia 1981 ożenił się z aktorką Debrą Feuer[20]. W 1989 doszło do rozwodu. 26 stycznia 1992 poślubił modelkę i aktorkę Carré Otis, rozwiedli się w 1995[21]. W 2009 związał się z o 33 lata młodszą rosyjską modelką Anastassiją Makarenko[22].

Filmografia

obsada aktorska

Filmy

filmy TV

  • 1980: Miasto w strachu (City in Fear) jako Tony Pate
  • 1980: Sztuka miłości (Act of Love) jako Joseph Cybulkowski
  • 1980: Gwałt i małżeństwo: Sprawa Rideout (Rape And Marriage – The Rideout Case) jako John Rideout
  • 1981: Hardcase jako Perk Dawson
  • 1994: Ostatni żywy bandyta (The Last Outlaw) jako Graff
  • 1998: Lekcja życia (Thicker than blood) jako ojciec Frank Larkin

gry komputerowe

  • 2005: True Crime: New York City jako Terrence Higgins (dubbing)

scenarzysta

Nagrody

RokNagrodaKategoriaFilm
2006Nagroda SaturnNajlepszy aktor drugoplanowy[14]Sin City: Miasto grzechu (2005)
2008Międzynarodowy Festiwal Filmowy „Złota Pomarańcza” w AntalyiNagroda honorowa[14]
2009Złoty GlobNajlepszy aktor w filmie dramatycznym[23]Zapaśnik (2008)
Nagroda BAFTANajlepszy aktor pierwszoplanowy[23]
2010Scream AwardsNajlepszy czarny charakterIron Man 2 (2010)

Przypisy

  1. Personalidade: Mickey Rourke (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2017-05-09].
  2. Mickey Rourke (ang.). Listal. [dostęp 2017-05-09].
  3. Mickey Rourke Bio (ang.). BuddyTV. [dostęp 2017-05-09].
  4. Mickey Rourke – What Nationality Ancestry Race (ang.). Ethnicity of Celebs. [dostęp 2020-04-10].
  5. Artista: Mickey Rourke (16 de Setembro de 1952) (port.). Filmow. [dostęp 2017-05-09].
  6. Joey A. Rourke (1954-2004) (ang.). Find A Grave Memorial. [dostęp 2017-05-09].
  7. Mickey Rourke (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2017-05-09].
  8. Mickey Rourke Biography (ang.). TheFamousPeople. [dostęp 2022-03-19].
  9. Carole Cadwalladr: 'I've been to hell. I'm not going back there' (ang.). „The Guardian”, 2008-11-28. [dostęp 2022-03-19].
  10. Mickey Rourke (wł.). MYmovies.it. [dostęp 2017-05-09].
  11. Brian Timoney: Mickey Rourke and his Dad (ang.). Brian Timoney Actors’ Studio, 2019-12-18. [dostęp 2022-03-19].
  12. 1941 (1979) (ang.). Rotten Tomatoes. [dostęp 2017-05-09].
  13. Bruce Lawton: Mickey Rourke Biography (ang.). AllMovie. [dostęp 2017-05-09].
  14. a b c d Mickey Rourke Awards (ang.). FamousFix.com. [dostęp 2022-05-22].
  15. James Hayden (1953-1983) (ang.). Find A Grave Memorial. [dostęp 2017-05-09].
  16. Mickey Rourke Magazines (ang.). FamousFix. [dostęp 2022-03-19].
  17. a b Mickey Rourke (ang.). BoxRec. [dostęp 2022-05-22].
  18. Interview: Mickey Rourke (ang.). Scotsman.com, 2009-01-09. [dostęp 2022-05-22].
  19. Terry Farrell w bazie Notable Names Database (ang.)
  20. Mickey Rourke Biography (1956-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2017-05-09].
  21. Carré Otis w bazie Notable Names Database (ang.)
  22. Helen Zhao, Alexa Rae Johnson: Mickey Rourke breaks down crying while out in LA with girlfriend Anastassija Makarenko (ang.). „Daily Mail”, 2015-02-16. [dostęp 2022-03-19].
  23. a b Mickey Rourke Awards (ang.). AllMovie. [dostęp 2022-03-14].

Linki zewnętrzne

Media użyte na tej stronie

Golden Globe icon.svg
Autor: User:Bryan Derksen, Licencja: CC-BY-SA-3.0
Stylized silhouette of the Golden Globe award, for use as an icon.
Mickey Rourke at the 2009 Tribeca Film Festival.jpg
Autor: David Shankbone , Licencja: CC BY 3.0
Mickey Rourke at the 2009 w:Tribeca Film Festival for the premiere of City Island. Photographers blog post about the event for this photo.
MickeyRourke08TIFF.jpg
(c) gdcgraphics, CC BY 2.0
Mickey Rourke at the 2008 Toronto International Film Festival
Mickey Rourke Cannes.jpg
(c) Georges Biard, CC BY-SA 3.0
Mickey Rourke at the Cannes film festival