Mirosław Leśniewski
3 zwycięstwa | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1930-1939 |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | |
Stanowiska | dowódca eskadry |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() |
Mirosław Leśniewski (ur. 7 czerwca 1903 w Rzgowie, zm. 14 września 1939 w Kowlu) – kapitan pilot Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Srebrnego Orderu Wojennego Virtuti Militari.
Życiorys
Mirosław Leśniewski ukończył Szkołę Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie wraz z IV promocją (20 lokata[1]) i 15 sierpnia 1930 roku został mianowany podporucznikiem obserwatorem. Skierowany został do służby w 4 pułku lotniczym w Toruniu. W 1932 roku został skierowany do Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie na kurs pilotażu, a następnie do Wyższej Szkoły Pilotażu do Grudziądza. 1 listopada 1937 został wyznaczony na stanowisko dowódcy 142 eskadry myśliwskiej[2]. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 37. lokatą w korpusie oficerów lotnictwa, grupa liniowa[3].
W czasie kampanii wrześniowej dowodził 142 eskadrą myśliwską. 2 września eskadra zaatakowała dwie wyprawy bombowe. W czasie ataków na samoloty Dornier Do-17 piloci eskadry zestrzelili bez strat własnych 7 samolotów niemieckich. Po dwa zwycięstwa odnieśli Mirosław Leśniewski i Stanisław Skalski.
4 września jednostka została przeniesiona na lotnisko polowe Kaczkowo. Po południu w czasie alarmu 8 samolotów ze 141 i 142 eskadry wystartowało do walki z przeważającymi siłami Luftwaffe. W czasie walki ciężko ranny został kapitan Mirosław Leśniewski, który po zestrzeleniu Bf 110 sam został zestrzelony. Leśniewski zdołał wylądować. Ciężko ranny i poparzony został wyciągnięty z samolotu i przewieziony do szpitala w Ciechocinku[4]. W czasie ewakuacji został przetransportowany do szpitala w Kowlu, gdzie zmarł 14 września. Mirosław Leśniewski został pochowany na miejscowym cmentarzu.
Na liście Bajana został sklasyfikowany na 91 pozycji z 3 samolotami zestrzelonymi na pewno i 1/3 uszkodzonym.
Zwycięstwa powietrzne
Na liście Bajana zajmuje 91. pozycję z 3 pewnymi zestrzeleniami i 1/3 uszkodzeniem.
- 2 Do-17 – 2 września 1939
- Me 110 – 4 września 1939
Ordery i odznaczenia
- Orderem Virtuti Militari – pośmiertnie nr 12063
Przypisy
- ↑ IV promocja Szkoły Podchorążych Lotnictwa - 1930 r.. [dostęp 2013-09-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-11-11)].
- ↑ Pawlak 1989 ↓, s. 285.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 212, 783.
- ↑ Pawlak 1991 ↓, s. 121.
Bibliografia
- Olgierd Cumft, Hubert Kazimierz Kujawa: Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07329-5.
- Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w Wojnie Obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982.
- Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4. (pol.)
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
Media użyte na tej stronie
Naramiennik porucznika Sił Powietrznych RP (obecnie).
Naramiennik kapitana polskiego lotnictwa wojskowego (II Wojna Światowa).
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).
Roundel of the Polish Air Force (1921–1993).