Monaster św. Mikołaja w Mohylewie
![]() Widok ogólny | |
Państwo | ![]() |
---|---|
Obwód | ![]() |
Miejscowość | Mohylew |
Kościół | Rosyjski Kościół Prawosławny (Egzarchat Białoruski) |
Rodzaj klasztoru | monaster |
Eparchia | mohylewska i mścisławska |
Ihumenia | Eufrozyna (Sidorowicz)[1] |
Typ monasteru | żeński |
Liczba mniszek (2017) | 18[1] |
Obiekty sakralne | |
Sobór | św. Mikołaja |
Cerkiew | św. Onufrego |
Styl | barokowy |
Położenie na mapie Białorusi (c) Karte: NordNordWest, Lizenz: Creative Commons by-sa-3.0 de | |
![]() |
Monaster św. Mikołaja – prawosławny żeński klasztor w Mohylewie, w jurysdykcji eparchii mohylewskiej i mścisławskiej Egzarchatu Białoruskiego Patriarchatu Moskiewskiego[1].
Budowa
Fundacja
Fundacja monasteru miała miejsce na początku XVII w. W 1636 na mocy przywileju króla Władysława IV biskup mohylewski, mścisławski i orszański (białoruski) otrzymał prawo do bezpośredniego zarządzania nim (przywilej ten odebrał w roku następnym w Wilnie prawosławny metropolita kijowski Piotr Mohyła)[2]. W 1637 w Mohylewie powstała tymczasowa drewniana cerkiew i budynek mieszkalny dla mniszek. Przywilej królewski zapewniał klasztorowi prawo do wyznawania prawosławia (oddalając ewentualne pretensje Kościoła unickiego), zaś mieszczanom mohylewskim nadawał prawo do dwukrotnej w ciągu roku organizacji jarmarków przy klasztorze oraz zobowiązywał mniszki do uroczystych nabożeństw w dniach wspomnienia świętego Mikołaja Cudotwórcy[3]. W 1646 metropolita Piotr Mohyła nadał wspólnocie prawo pieczenia prosfor i produkcji świec na sprzedaż w pozostałych monasterach mohylewskich[2].
Świątynia
Główny sobór monasterski został wzniesiony na miejscu drewnianej cerkwi św. Mikołaja w latach 1669–1672. Oprócz ołtarza głównego umieszczono w nim dwa boczne – Ścięcia Głowy św. Jana Chrzciciela i św. Dymitra Sołuńskiego. We wnętrzu obiektu znalazł się trzyrzędowy ikonostas powstały w miejscowej pracowni[3].
Przekształcenie
Żeński klasztor funkcjonował w Mohylewie przez 82 lata, następnie z powodu małej liczby żeńskich powołań został przekształcony we wspólnotę męską na mocy postanowienia biskupa białoruskiego Sylwestra. Ostatnie mniszki przeniesiono do monasterów w Szkłowie i w Barkołabowie[4]. W 1754 został zlikwidowany z powodu zbyt małej liczby mnichów decyzją biskupa białoruskiego Hieronima[5]. Główny sobór monasteru funkcjonował nadal jako cerkiew parafialna. Świątynia została zamknięta w 1934[3], a jej wyposażenie – zniszczone lub wywiezione[6].
Czasy stalinowskie
W okresie stalinowskiego terroru sobór św. Mikołaja został zmieniony w tymczasowe więzienie[3]. Szczątki ofiar więzienia zostały odnalezione w latach 90. XX wieku i pochowane na terenie klasztoru, gdzie wzniesiono też kaplicę pamiątkową[7][3]. Po II wojnie światowej obiekt został zaadaptowany na magazyn książek, a pokrywające jego ściany freski uległy zniszczeniu[3].
Odbudowa
W 1990 zdewastowana cerkiew została zwrócona Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu[3]. Rok później Święty Synod Egzarchatu Białoruskiego ogłosił ponowne otwarcie monasteru żeńskiego i mianował jego pierwszą przełożoną ihumenię Eugenię (Wołoszczuk)[3]. Od 1992 do 2010[8] w monasterze wystawiona była dla kultu Barkołabowska Ikona Matki Bożej. W 1995 zakończony został kolejny etap renowacji zniszczonego klasztoru[3], podjęty w okresie sprawowania urzędu biskupa mohylewskiego przez Maksyma (Krochę)[6].
Galeria
- Wnętrze
Przypisy
- ↑ a b c Могилевская и Мстиславская епархия
- ↑ a b Mironowicz A.: Diecezja białoruska w XVII i XVIII wieku. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2008, s. 264. ISBN 978-83-7431-150-2.
- ↑ a b c d e f g h i Обитель чудотворца Николая. [dostęp 2012-09-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-12-05)].
- ↑ Mironowicz A.: Diecezja białoruska w XVII i XVIII wieku. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2008, s. 193. ISBN 978-83-7431-150-2.
- ↑ Mironowicz A.: Diecezja białoruska w XVII i XVIII wieku. Wydawnictwo Uniwersytetu w Białymstoku, 2008, s. 231. ISBN 978-83-7431-150-2.
- ↑ a b A. Radziukiewicz, Wśród świętości, „Przegląd Prawosławny”, nr 11 (341), listopad 2013
- ↑ В Могилевском монастыре нашли останки жертв сталинских репрессий
- ↑ D. Koczetow, M. Fiedosienko, Bujniczskij w czest' soszestwija Swiatogo Ducha na Apostołow Żenskij Monastyr' [w:] Prawosławnaja Encikłopiedija, t. VI, Moskwa 2004, ss.330–331
Media użyte na tej stronie
(c) Karte: NordNordWest, Lizenz: Creative Commons by-sa-3.0 de
Location map of Belarus
Autor: Ta ^specifik^ z W3C grafika wektorowa została stworzona za pomocą Inkscape ., Licencja: CC BY-SA 3.0
Позиционная карта Могилёвской области
Цилиндрическая равноугольная проекция с координатами краёв:
- С: 54.52° с.ш.
- Ю: 52.62° с.ш.
- З: 27.98° в.д.
- В: 32.86° в.д.
Flag of Mahilyow Voblast, Belarus.
Symbol klasztoru do legendy mapy
Autor: Futureal, Licencja: CC BY-SA 3.0
To zdjęcie zabytku historyczno-kulturalnego Białorusi.
Numer w rejestrze zabytków:
Autor:
Map of Mogilev, Belarus
Autor: Futureal, Licencja: CC BY-SA 3.0
To zdjęcie zabytku historyczno-kulturalnego Białorusi.
Numer w rejestrze zabytków:
Autor: Futureal, Licencja: CC BY-SA 3.0
To zdjęcie zabytku historyczno-kulturalnego Białorusi.
Numer w rejestrze zabytków:
Autor: Александр Липилин, Licencja: CC BY-SA 2.5
Магілёў. Інтэр'ер Мікольскага сабора
Autor: Futureal, Licencja: CC BY-SA 3.0
To zdjęcie zabytku historyczno-kulturalnego Białorusi.
Numer w rejestrze zabytków:
Autor: Moland2006 Молчанов Андрей, Licencja: CC BY-SA 3.0
Свято-Никольский монастырь в городе Могилёве (Республика Беларусь). Вид с улицы Боткина.