Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie
Państwo | |
---|---|
Obwód | |
Miejscowość | |
Kościół | |
Rodzaj klasztoru | |
Eparchia | |
Przełożony | vacat |
Klauzura | nie |
Typ monasteru | męski |
Obiekty sakralne | |
Sobór | |
Sobór | Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło” |
Cerkiew | św. Mikołaja |
Styl | ruski |
Materiał budowlany | |
Data budowy | XIX w. |
Data zamknięcia | 1922 |
Data reaktywacji | 1944 |
Położenie na mapie Ukrainy (c) Karte: NordNordWest, Lizenz: Creative Commons by-sa-3.0 de | |
![]() |
Monaster Zaśnięcia Matki Bożej – prawosławny męski klasztor w Odessie, w jurysdykcji eparchii odeskiej Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Moskiewskiego.
Historia
Monaster powstał na ziemiach przekazanych eparchii jekaterynosławskiej przez mołdawskiego szlachcica Aleksandra Teutula. W 1814 metropolita jekaterynosławski Gabriel wzniósł w tym miejscu siedzibę biskupów, zaś w 1816 drewnianą cerkiew Zaśnięcia Matki Bożej. Zgodnie z życzeniem fundatora rozpoczął również wznoszenie latarni morskiej, którą ostatecznie ukończyły świeckie instytucje. Dom biskupi w Odessie rozbudowywał po śmierci metropolity Gabriela jego następca, arcybiskup Dymitr. W 1824 Świątobliwy Synod Rządzący podjął decyzję o przekształceniu domu w monaster[1]. W 1825 na miejscu dotychczasowej drewnianej cerkwi wzniesiono murowany sobór pod tym samym wezwaniem. W 1834 w kompleksie klasztornym powstała kolejna świątynia – cerkiew Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”, a następnie również cerkiew św. Mikołaja[1].
Od 1837 monaster był siedzibą biskupów chersońskich, stale rezydujących w Odessie. Od 1880 godność przełożonego klasztoru tradycyjnie sprawował jeden z biskupów pomocniczych eparchii chersońskiej[1].
Po rewolucji październikowej monaster został skonfiskowany Rosyjskiemu Kościołowi Prawosławnemu, zaś w 1922 zamknięty. Po 1936 sobór Zaśnięcia Matki Bożej został zniszczony. Po ponownym otwarciu monasteru w 1944 dokonano powtórnego poświęcenia cerkwi Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”, zmieniając wezwanie na to, które nosił zrujnowany sobór. W 1953 na miejscu dawnej głównej cerkwi klasztornej wzniesiono drewnianą kaplicę-źródełko[1]. Wcześniej, w 1946, monaster w Odessie stał się letnią rezydencją patriarchów moskiewskich i całej Rusi z prawem tytułowania się monasterem patriarszym[1]. W 1961, gdy prawosławne seminarium w Odessie straciło swoje wcześniejsze obiekty w centrum miasta, jego siedzibą stał się właśnie klasztor Zaśnięcia Matki Bożej. Od 1965 w monasterze rezydował biskup odeski, który zarazem stał się honorowym przełożonym wspólnoty[1]. W 1967 w pokojach patriarszych urządzono domową cerkiew Świętych Sergiusza i Nikona z Radoneża[1].
W okresie sprawowania urzędu biskupa odeskiego przez Agatangela (Sawwina) w monasterze powstała nowa dzwonnica z cerkwią nadbramną Świętych Borysa i Gleba oraz sobór Ikony Matki Bożej „Życiodajne Źródło”[1]. Monaster jest ośrodkiem kultu mnicha Kukszy Odeskiego[2].
Przypisy
Media użyte na tej stronie
(c) Karte: NordNordWest, Lizenz: Creative Commons by-sa-3.0 de
Location map of Ukraine
Autor: RosssW, Licencja: CC BY-SA 4.0
Map of the districts of the Odessa region, from 07/17/2020
Flag of Odesa Oblast, Ukraine
Symbol klasztoru do legendy mapy
Autor:
The image created by © Yuriy Kvach, CC BY-SA 3.0
To jest zdjęcie miejsca lub budynku wpisanego do Państwowego Rejestru Zabytków Nieruchomych Ukrainy pod numerem: 51-101-0690
Autor: Борис Мавлютов, Licencja: CC BY-SA 3.0
Успенский храм