Najwyższa Izba Kontroli
![]() logo Najwyższej Izby Kontroli | |
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data utworzenia | 8 lutego 1919 |
Prezes | |
Wiceprezesi | Małgorzata Motylow |
Budżet | 277,54 mln zł (2017)[2] |
Zatrudnienie | 1585 (2017)[3] |
Adres | |
ul. Filtrowa 57, 00-950 Warszawa | |
Położenie na mapie Warszawy | |
Położenie na mapie Polski (c) Karte: NordNordWest, Lizenz: Creative Commons by-sa-3.0 de | |
![]() | |
Strona internetowa |
PolskaTen artykuł jest częścią serii: Ustrój i polityka Polski Władza wykonawcza Władza sądownicza Kontrola państwowa Finanse | |
Portal ![]() |
Treść tego artykułu może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia, ponieważ dopisać historię NIK od 1952 roku, poprawić redakcję artykułu. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu. |
Najwyższa Izba Kontroli (NIK) – najwyższy organ kontroli Rzeczypospolitej Polskiej, podlegający Sejmowi, działający na zasadach kolegialności. Obecnie pod kierownictwem Mariana Banasia.
Działalnością Najwyższej Izby Kontroli kieruje Prezes NIK. Kadencja Prezesa NIK trwa 6 lat i może być powtórzona jednokrotnie. Prezesa Najwyższej Izby Kontroli powołuje Sejm za zgodą Senatu.
Zgodnie z Konstytucją Najwyższa Izba Kontroli (NIK) kontroluje działalność organów administracji rządowej, Narodowego Banku Polskiego, państwowych osób prawnych i innych państwowych jednostek organizacyjnych z punktu widzenia legalności, gospodarności, celowości i rzetelności. Najwyższa Izba Kontroli może kontrolować działalność organów samorządu terytorialnego, komunalnych osób prawnych i innych komunalnych jednostek organizacyjnych z punktu widzenia legalności, gospodarności i rzetelności. Izba może również kontrolować z punktu widzenia legalności i gospodarności działalność innych jednostek organizacyjnych i podmiotów gospodarczych w zakresie, w jakim wykorzystują one majątek lub środki państwowe lub komunalne oraz wywiązują się z zobowiązań finansowych na rzecz państwa.
Zgodnie z art. 204 Konstytucji Najwyższa Izba Kontroli przedkłada Sejmowi m.in. analizę wykonania budżetu państwa i założeń polityki pieniężnej, opinię w przedmiocie absolutorium dla Rady Ministrów, a także coroczne sprawozdanie ze swojej działalności. Sprawozdanie jest publikowane w formie druku sejmowego. Funkcjonowanie Najwyższej Izby Kontroli reguluje ustawa z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz.U. z 2022 r. poz. 623).
Od 1985 siedzibą Najwyższej Izby Kontroli jest budynek przy ul. Filtrowej 57, który od 1938 zajmował Warszawski Urząd Wojewódzki.
Historia
Pierwszą polską izbą obrachunkową była Główna Izba Obrachunkowa, utworzona w czasach Księstwa Warszawskiego (1807–1815), która działała w latach 1808–1815. W dobie Królestwa Polskiego (1815–1918) jej funkcję kontynuowała Najwyższa Izba Obrachunkowa, która działała w latach 1816–1866. W 1917 Tymczasowa Rada Stanu Królestwa Polskiego utworzyła Urząd Obrachunkowy, w miejsce którego w 1919 utworzono Najwyższą Izbę Kontroli Państwa[4].
Najwyższa Izba Kontroli została powołana 8 lutego 1919 na mocy dekretu wydanego przez Naczelnika Państwa Józefa Piłsudskiego z dnia 7 lutego 1919 roku (Dziennik Praw Państwa Polskiego z 8 lutego 1919 roku, numer 14, pozycja 183).
Reaktywowana w 1949 jako organ niezależny od rządu, w latach 1952–1957 w jej miejsce utworzono Ministerstwo Kontroli Państwowej, przywrócona po 1957.
1919–1935
Polska odzyskując niepodległość po I wojnie światowej rozpoczęła kształtowanie swojego terytorium oraz organów administracyjnych państwa. Dotyczy to również kontroli, która na podstawie dekretu z 7 II 1919 powołała do życia Najwyższą Izbę Kontroli Państwa. Na jego czele stał Naczelnik Państwa, którym w tamtym okresie był Józef Piłsudski. NIKP zajmowała się:
- kontrolą rachunków władz cywilnych, wojskowych, zakładów, przedsiębiorstw państwowych, urzędów oraz kontrola rachunków związanych z majątkiem państwowym,
- kontrolą rachunków zakładów, fundacji, instytucji, funduszów niepaństwowych otrzymujących dotację ze Skarbu Państwa
- kontrolą rachunków wydatków dochodów majątków i długów wyższych jednostek samorządowych oraz większych miast.
NIKP miał do dyspozycji trzy rodzaje kontroli: Wstępną (związana była w szczególności z inwestycjami państwowymi), Następczą (zwana również represyjna), Formalną (przedstawiają stan faktyczny). W skład NIKP wchodzili: prezes, wiceprezes, radcy. Aparat kontroli podlegał Naczelnikowi, ale miał pewien zawiązek z Sejmem. Do pomocy NIKP powołano 3 Izby terenowe. Ich siedzibami były Warszawa, Kielce, Lwów. W późniejszym czasie dołączyła w Kowlu, Poznaniu i Krakowie.
W 1921 nastąpiły kolejne zmiany związane z kontrolą państwową. Powodem było nadanie nowej konstytucji tzw. Konstytucji Marcowej 17 III 1921. Ustawa z 3 czerwca 1921 o kontroli państwowej, powoływała do istnienia Najwyższą Izbę Kontroli, zastępując tym samym NIKP. Założono, że będzie ona działała kolegialnie, podlegając Prezydentowi RP, jednak pozostając niezależnym od Rządu. NIK działało na podstawie 2 zasad:
- każdego roku zobowiązana była do uchwalania budżetu na następny rok
- przedstawienie rządowi sprawozdania z corocznego zamknięcia rachunków państwowych.
W porównaniu do kontroli z 1919 obecna posiadała dwa rodzaje kontroli była to kontrola faktyczna i następcza. Zrezygnowano ze wstępnej, ponieważ wiele osób miało wątpliwości, co do skuteczności działania wstępnego rodzaju kontroli. Skład kontroli państwowej ustalony był w ustawie, która wskazywała, że dzielił się on na: prezesa NIK wraz z dwoma wiceprezesami, NIK, Izby Okręgowe Kontroli.
„Prezes NIK był równorzędny ministrom, aczkolwiek nie wchodził w skład rządu, natomiast mógł zabierać głos na posiedzeniach Sejmu i Senatu, uczestnicząc osobiście lub delegując swych zastępców. Na żądanie Sejmu lub Senatu obowiązany był udzielać informacji lub wyjaśnień. Do uprawnień Prezesa NIK należało coroczne przesyłanie Ministrowi Skarbu preliminarza budżetowego Izby celem włączenia do budżetu państwa”.
NIK dzieliło się na: Kolegium NIK, 4 departamenty, Wydział Personalny.
Kolegium NIK zajmowało się:
- sprawami związanymi z odwołaniem od orzeczeń Departamentów i Izb Okręgowych
- zamknięciem rachunków rok ubiegły
- sprawozdaniami związanymi z uwagami do budżetu
- ustalaniem zasad kontroli oraz rachunkowych i kasowych przepisów
- sprawy do rozstrzygnięcia powierzone przez Prezesa NIK.
Liczbę departamentów ustalał Prezes NIK. W departamentach powoływano kolegia. Orzeczenia kolegiów departamentów były natychmiastowo wykonywane. Od decyzji kolegiów można było się odwołać do Kolegium NIK. Każdy kontrolowany podmiot miał na to 14 dni.
Zadaniem Kolegialnych departamentów było wypowiedzenie się o rewizji faktycznej i następczej oraz odnośnie do zamknięcia poszczególnych rachunków.
Na Kolegium NIK składali się – prezes, 2 wiceprezesów, dyrektorzy departamentów oraz ich zastępcy. W skład Departamentów wchodzili: dyrektor, radcy, referenci, sekretarze, pomocnicy referentów, rachmistrzowie i kancelistów. Wydział Personalny składał się z – naczelnik, radcy, referenci, archiwiści, rachmistrze, kanceliści.
Izby Okręgowe Kontroli są organem równorzędnym do departamentów NIK. W Izbie tej działało kolegium a jej skład złożony był z prezesa, naczelników wydziału, wiceprezesa, sekretarzy, radców, referenci, archiwiści, rachmistrze, kanceliści oraz pomocnicy referentów.
Konstytucja kwietniowa (1935)
„Na pozycję i rolę NIK pewien wpływ wywarła Konstytucja z 23 kwietnia 1935 (Konstytucja kwietniowa), która stanowiła, że kontrola państwowa jest jednym z organów – obok rządu, Sejmu, Senatu i sądów – pozostającym pod zwierzchnictwem Prezydenta Rzeczypospolitej (art. 3). W ten sposób Konstytucja podporządkowała NIK Prezydentowi RP, co znalazło odzwierciedlenie w prerogatywach Prezydenta do powoływania i odwoływania prezesa NIK. W myśl Konstytucji (art. 77) NIK działała na zasadzie kolegialności, niezawisłości i niezależności od rządu. Zasadnicze zadania pozostały niezmienne. NIK powoływana była do kontroli pod względem finansowym gospodarki państwa oraz związków publicznoprawnych, badania zamknięć rachunków państwowych oraz corocznego przedstawienia wniosków o absolutorium dla rządu”.
Na uchodźstwie
W wyniku wybuchu II wojny światowej NIK, tak jak reszta organów państwowych, została ewakuowana. Najpierw siedziba znajdowała się we Francji, potem przeniesiona została do Wielkiej Brytanii. Praca NIK opierała się na kontroli złota wywożonego z Polski w celu ukrycia go przed III Rzeszą.
PRL
Od 1944 funkcje kontroli państwowej sprawowało Prezydium Krajowej Rady Narodowej, za pośrednictwem Biura Kontroli. Następnie od wejścia w życie ustawy konstytucyjnej z 1947 r., Biuro Kontroli usytuowane zostało przy Radzie Państwa, która przejęła kompetencje Prezydium KRN.
Reaktywowanie NIK, zapowiadane w ustawie konstytucyjnej z 1947, nastąpiło na podstawie ustawy z dnia 9 marca 1949 o kontroli państwowej. W świetle tej ustawy NIK stanowiła organ kontroli niezależny od rządu, bezpośrednio podporządkowany Radzie Państwa, powołany przede wszystkim do kontroli działalności naczelnych władz i urzędów w dziedzinie administracji publicznej i gospodarki narodowej. NIK obejmował kontrolą również działania terenowych organów administracji i jednostek gospodarki, ale tylko w zakresie niezbędnym dla oceny prawidłowości działania naczelnych i centralnych organów administracji. NIK funkcjonowała na zasadzie kolegialności. Kolegium tworzyli Prezes NIK jako przewodniczący oraz wiceprezesi. W swej działalności kontrolnej NIK mogła się posługiwać kryterium legalności, rzetelności, gospodarności, celowości w działalności finansowej, gospodarczej i organizacyjno-administracyjnej oraz zgodności z ustalonymi wytycznymi polityki państwowej i planami gospodarczymi. Uchwałą Rady Ministrów z 5 sierpnia 1949 został zatwierdzony statut NIK, wydany przez Radę Państwa i podpisany przez prezydenta Bolesława Bieruta[5].
Prezesi Najwyższej Izby Kontroli
II Rzeczpospolita
- Józef Higersberger II 1919 – 18 V 1921
- Jan Żarnowski 4 VII 1921 – VII 1926
- Stanisław Wróblewski X 1926 – X 1930
- gen. bryg. Jakub Krzemieński X 1930 – IX 1939
Władze RP na Uchodźstwie
- Tadeusz Tomaszewski XII 1939 – IV 1949
- ppłk aud. Stanisław Okoniewski kierownik 1 V 1949 – 23 X 1950
- ppłk aud. Stanisław Okoniewski 23 X 1950 – † 21 XI 1966
- gen. bryg. dr Tadeusz Antoni Porębski 1 III 1967 – † 24 V 1970
- gen. bryg. dr Ludwik Ząbkowski 1971 – 1973
- gen. bryg. Stanisław Kuniczak 1974
- kpt. inż. Władysław Zaleski 10 VII 1974[6] – 25 V 1978[7]
- płk dypl. Jan Berek 26 V 1978[8] – 1980
- płk kaw. Franciszek Szystowski 1980 – 1989
- Stanisław Borczyk 1989 – 1991
Polska Ludowa
Dyrektor Biura Kontroli przy Prezydium Krajowej Rady Narodowej:
- Jan Grubecki (13 listopada 1944 – luty 1947)
Dyrektor Biura Kontroli przy Radzie Państwa:
- Jan Grubecki (luty 1947 – 9 marca 1949)
Prezesi Najwyższej Izby Kontroli:
- Henryk Kołodziejski (21 lutego 1947 – 9 marca 1949)
- Franciszek Jóźwiak (9 marca 1949 – 21 listopada 1952)
Ministrowie Kontroli Państwowej:
- Franciszek Jóźwiak (21 listopada 1952 – 16 kwietnia 1955)
- Roman Zambrowski (16 kwietnia 1955 – 24 października 1956)
Kierownicy Ministerstwa Kontroli Państwowej:
- Jan Górecki (21 listopada 1956 – lipiec 1957)
- Konstanty Dąbrowski (lipiec 1957 – 27 grudnia 1957)
Prezesi Najwyższej Izby Kontroli:
- Konstanty Dąbrowski (30 grudnia 1957 – 28 czerwca 1969)
- Zenon Nowak (28 czerwca 1969 – 22 czerwca 1971)
- Mieczysław Moczar (22 czerwca 1971 – 27 marca 1976)
Prezes Najwyższej Izby Kontroli – członek Rady Ministrów:
- Mieczysław Moczar (27 marca 1976 – 8 października 1980)
Prezesi Najwyższej Izby Kontroli:
- Mieczysław Moczar (8 października 1980 – 23 marca 1983)
- Tadeusz Hupałowski (23 marca 1983 - 29 grudnia 1989)
III Rzeczpospolita
- Tadeusz Hupałowski od 29 grudnia 1989 do 15 lutego 1991
- Walerian Pańko od maja 1991 do 7 października 1991
- vakat od 7 października 1991 do 14 lutego 1992 – p.o. prezesa Piotr Kownacki, wiceprezes NIK
- Lech Kaczyński od 14 lutego 1992 do 8 czerwca 1995
- Janusz Wojciechowski od 22 czerwca 1995 do 20 lipca 2001
- Mirosław Sekuła od 20 lipca 2001 do 20 lipca 2007 (p.o. prezesa[a] od 21 lipca 2007 do 22 sierpnia 2007)
- Jacek Jezierski od 22 sierpnia 2007 do 22 sierpnia 2013 (p.o. prezesa od 22 sierpnia 2013 do 27 sierpnia 2013)
- Krzysztof Kwiatkowski od 27 sierpnia 2013 do 30 sierpnia 2019
- Marian Banaś od 30 sierpnia 2019
1 | Tadeusz Hupałowski | 29 grudnia 1989 | 15 lutego 1991 | |
2 | Walerian Pańko | 23 Maja 1991 | 7 października 1991 | |
3 | Lech Kaczyński | 14 lutego 1992 | 8 czerwca 1995 | |
4 | Janusz Wojciechowski | 22 czerwca 1995 | 20 lipca 2001 | |
5 | (c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl | Mirosław Sekuła | 20 lipca 2001 | 20 lipca 2007 |
6 | Jacek Jezierski | 22 sierpnia 2007 | 22 sierpnia 2013 | |
7 | (c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl | Krzysztof Kwiatkowski | 27 sierpnia 2013 | 30 sierpnia 2019 |
8 | Marian Banaś | 30 sierpnia 2019 | obecnie |
Wiceprezesi Najwyższej Izby Kontroli
Władze RP na Uchodźstwie
- Adam Barszcz od 28 marca 1979[9]
Polska Ludowa
- Władysław Gomułka od marca do listopada 1949
III Rzeczpospolita
- Bogdan Łysak 1989–1991
- Piotr Kownacki od lipca 1991 do sierpnia 1999
- Jacek Uczkiewicz 1995–2001
- Zbigniew Wesołowski od sierpnia 1995 do 31 sierpnia 2005
- Jacek Jezierski od 1 sierpnia 1998 do 22 sierpnia 2007
- Józef Górny od 20 listopada 2006 do 2 września 2011
- Marek Zająkała od 7 września 2007 do 2 września 2011
- Stanisław Jarosz od 31 października 2007 do 2 września 2011
- Jacek Kościelniak od 4 listopada 2007 do 2 sierpnia 2011
- Wojciech Misiąg od 16 września 2011 do 26 listopada 2013
- Marian Cichosz od 16 września 2011 do 2014
- Wojciech Kutyła od 26 kwietnia 2012 do 26 września 2019
- Jacek Uczkiewicz od 26 listopada 2013 do 30 czerwca 2016[10]
- Mieczysław Łuczak od 2 lutego 2015 do 26 września 2019
- Ewa Polkowska od 1 lipca 2016[11] do 26 września 2019
- Małgorzata Motylow od 27 września 2019[12][13]
- Tadeusz Dziuba od 27 listopada 2019
- Marek Opioła od 27 listopada 2019[14] do 1 lutego 2021[15]
Struktura organizacyjna
Strukturę organizacyjną NIK w 2013 tworzyły następujące departamenty, biura i delegatury[16]:
- Departamenty:
- Administracji Publicznej,
- Budżetu i Finansów,
- Gospodarki, Skarbu Państwa i Prywatyzacji,
- Infrastruktury,
- Metodyki Kontroli i Rozwoju Zawodowego,
- Nauki, Oświaty i Dziedzictwa Narodowego,
- Obrony Narodowej,
- Porządku i Bezpieczeństwa Wewnętrznego,
- Pracy, Spraw Społecznych i Rodziny,
- Prawny i Orzecznictwa Kontrolnego,
- Rolnictwa i Rozwoju Wsi,
- Strategii,
- Środowiska,
- Zdrowia.
- Biura: Gospodarcze, Informatyki, Organizacyjne, Rachunkowości.
- delegatury w miastach wojewódzkich[b].
Budżet, zatrudnienie i wynagrodzenia
Wydatki i dochody Najwyższej Izby Kontroli są realizowane części 07 budżetu państwa[17].
W 2017 wydatki NIK wyniosły 277,54 mln zł, a dochody 0,99 mln zł[2]. Przeciętne zatrudnienie w przeliczeniu na pełne etaty wyniosło 1585 osób, a średnie miesięczne wynagrodzenie brutto 8474 zł[3].
W ustawie budżetowej na 2018 wydatki Najwyższej Izby Kontroli zaplanowano w wysokości 282,11 mln zł, a dochody 0,69 mln zł[18].
Odznaczenie i upamiętnienie
W 2009 wyemitowano dwie monety upamiętniające 90. rocznicę utworzenia Najwyższej Izby kontroli. Srebrną, kolekcjonerską o nominale 10 złotych, a drugą obiegową, ze stopu Nordic gold o nominale 2 złote. Na rewersie na obu monetach przedstawiono wizerunki obecnej siedziby NIK według projektu Urszuli Walerzak. Autorką projektu awersu monety kolekcjonerskiej jest Ewa Tyc-Karpińska. Srebrna moneta zawiera hologram[19].
W 2014 Najwyższa Izba Kontroli została odznaczona Medalem „Pro Memoria”[20].
Zobacz też
Uwagi
Przypisy
- ↑ Kierownictwo NIK. [dostęp 2019-09-25].
- ↑ a b Sprawozdanie z wykonania budżetu państwa za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r. (druk nr 2559). Tom I. sejm.gov.pl, 29 maja 2018. s. 1/2, 2/9. [dostęp 2017-09-10].
- ↑ a b Sprawozdanie z działalności Najwyższej Izby Kontroli w 2017 roku (druk nr 2726). [w:] Najwyższa Izba Kontroli [on-line]. sejm.gov.pl, 2018. s. 18, 27. [dostęp 2016-08-05].
- ↑ Dekret o najwyższej Izbie Kontroli Państwa (Dz.U. z 1919 r. nr 14, poz. 183).
- ↑ M.P. z 1949 r. nr 84, poz. 1030.
- ↑ Mianowanie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 16, nr 2 z 12 lipca 1974.
- ↑ Zwolnienie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 9, nr 2 z 30 maja 1978.
- ↑ Mianowanie Prezesa Najwyższej Izby Kontroli. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 10, nr 2 z 30 maja 1978.
- ↑ Mianowanie Wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 82, nr 2 z 26 lutego 1980.
- ↑ Prezes NIK złożył wniosek o powołanie nowego wiceprezesa. nik.gov.pl, 2016-06-14. [dostęp 2016-08-23].
- ↑ Marszałek Senatu odwołał Ewę Polkowską ze stanowiska Szefa Kancelarii. senat.gov.pl. [dostęp 2016-06-26].
- ↑ Marszałek Sejmu dokonała zmian w kierownictwie Najwyższej Izby Kontroli. sejm.gov.pl. [dostęp 2019-09-27].
- ↑ Zmiany w Kierownictwie NIK. nik.gov.pl. [dostęp 2019-09-27].
- ↑ Marszałek Sejmu powołała wiceprezesów Najwyższej Izby Kontroli. sejm.gov.pl, 27 listopada 2019. [dostęp 2019-11-27].
- ↑ New ECA Member Marek Opioła (Poland) takes office. eca.europa.eu, 1 lutego 2021. [dostęp 2021-02-13]. (ang.).
- ↑ Departamenty i Biura NIK – Najwyższa Izba Kontroli. www.nik.gov.pl. [dostęp 2017-11-25].
- ↑ Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie klasyfikacji części budżetowych oraz określenia ich dysponentów (Dz.U. z 2016 r. poz. 1026).
- ↑ Ustawa budżetowa na rok 2018 z dnia 11 stycznia 2018 r.. [w:] Dz. U. poz. 291 [on-line]. isap.sejm.gov.pl, 1 lutego 2018. s. 10, 38. [dostęp 2018-09-10].
- ↑ NBP: 90. rocznica utworzenia Najwyższej Izby Kontroli – nowe monety NBP. Narodowy Bank Polski – Internetowy Serwis Informacyjny, 2009-02-05. [dostęp 2011-05-14].
- ↑ NIK odznaczona Medalem „Pro Memoria”. nik.gov.pl, 2014-03-28. [dostęp 2019-11-29].
Bibliografia
- Danuta Bolikowska, Wojciech Robaczyński: Najwyższa Izba Kontroli: tradycja i współczesność. Warszawa: Najwyższa Izba Kontroli, 2009. ISBN 978-83-914389-8-5. Na książce wydrukowany ISBN 978-83-914389-8-8.
- Tadeusz Mołdawa: Ludzie władzy 1944–1991. Władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1991. ISBN 83-01-10386-8.
Linki zewnętrzne
- Oficjalna strona NIK
- Oficjalne konto NIK w serwisie Twitter
- Sprawozdania z działalności Najwyższej Izby Kontroli
- Konstytucja RP: Rozdział IX (Organy kontroli państwowej i ochrony prawa)
- Archiwum Nowojorskiej delegatury Najwyższej Izby Kontroli (1940–1945) w zbiorach Instytutu Piłsudskiego. pilsudski.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-09)].
Media użyte na tej stronie
(c) Mfloryan at pl.wikipedia, CC BY 2.5
Mapa Warszawy - podkład lokalizacyjny
(c) Karte: NordNordWest, Lizenz: Creative Commons by-sa-3.0 de
Location map of Poland
Autor: SANtosito, Licencja: CC BY-SA 4.0
Location map of Masovian Voivodeship. Geographic limits of the map:
- N: 53.55N
- S: 50.95 N
- W: 19.15 E
- E: 23.25 E
Poseł Walerian Pańko.
Siedziba NIK od frontu
gen. dyw. Tadeusz Hupałowski (1922-1999)
(c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl
Posiedzenia Kolegium NIK z okazji 95. rocznicy powołania Izby w Sali Kolumnowej w Sejmie
(c) Bundesarchiv, Bild 121-0286 / CC-BY-SA 3.0
![Info non-talk.svg](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/Info_non-talk.svg/15px-Info_non-talk.svg.png)
Autor: Chancellery of the President of the Republic of Poland, Licencja: GFDL 1.2
Były Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Lech Kaczyński
Autor:
- Unbalanced scales.svg: Booyabazooka
- derivative work: Mareklug talk
Ikonka wagi o nie zrównoważonych szalach, gdzie lżejsza szala została nieco podkoloryzowana gwoli dalszego podkreślenia zaistnienia braku równowagi
Autor: Adrian Grycuk, Licencja: CC BY-SA 3.0 pl
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów i szef Służby Celnej Marian Banaś w Sejmie
Autor: European Parliament from EU, Licencja: CC BY 2.0
Before the European Parliament can vote the new European Commission led by Ursula von der Leyen into office, parliamentary committees will assess the suitability of commissioners-designate.
On 23-26 May, more than 200,000,000 people in 28 EU countries went to the polls to elect members of the European Parliament, giving them a strong democratic mandate, including voting into office the new European Commission and examining the competencies and abilities of its commissioners-designate. Elected members of the European Parliament will also listen to their ideas and will assess their willingness to take concrete actions on the issues that Europeans care about.
Each candidate commissioner is invited for a live-streamed, three-hour hearing in front of the committee or committees responsible for their proposed portfolio. The hearings will take place between Monday 30 September and Tuesday 8 October.
<a href="http://epinsta.eu/EPhearings2019" rel="noreferrer nofollow">epinsta.eu/EPhearings2019</a>
This photo is free to use under Creative Commons license CC-BY-4.0 and must be credited: "CC-BY-4.0: © European Union 2019 – Source: EP". (<a href="https://creativecommons.org/licenses/by/4.0/" rel="noreferrer nofollow">creativecommons.org/licenses/by/4.0/</a>) No model release form if applicable. For bigger HR files please contact: webcom-flickr(AT)europarl.europa.euUproszczony obraz godła Polski; oficjalne godło: Coat of arms of Poland-official.png
Autor: NIK Najwyższa Izba Kontroli, Licencja: CC BY 3.0
Jacek Jezierski, prezes Najwyższej Izby Kontroli.
(c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl
Senator Krzysztof Kwiatkowski
Logo Najwyższej Izby Kontroli
(c) Kancelaria Senatu Rzeczypospolitej Polskiej , CC BY-SA 3.0 pl
Mirosław Sekuła podczas posiedzenia Kolegium NIK z okazji 95. rocznicy powołania Izby. Sala Kolumnowa w Sejmie.