Nikifor Nikiforow
![]() | |
generał porucznik | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1879–1913 |
Siły zbrojne |
|
Jednostki | 6 pułk piechoty |
Główne wojny i bitwy | wojna serbsko-bułgarska, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Pełne imię i nazwisko | Никифор Петров Никифоров |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | |
Data śmierci | |
Minister wojny | |
Okres | |
Poprzednik | |
Następca |
Nikifor Petrow Nikiforow (bułg. Никифор Петров Никифоров, ur. 30 grudnia 1852 w Łoweczu, zm. 29 sierpnia 1942 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał porucznik, minister wojny Carstwa Bułgarii (1911–1913).
Życiorys
Pochodził z zamożnej rodziny kupieckiej. Ukończył szkołę w rodzinnym mieście, uczył się w szkołach handlowych w Niemczech i w Austrii[1]. Po powrocie do Łowecza pomagał ojcu w handlu. W 1879 ukończył szkołę wojskową w Sofii. Od 1881 służył w pułku piechoty jako dowódca kompanii. W 1883 został wysłany do Odessy, a rok później ukończył szkołę oficerską i uzyskał awans na stopień kapitana. Brał udział w wojnie serbsko-bułgarskiej 1885 jako dowódca 6 pułku piechoty. Walczył pod Caribrodem i pod Pirotem. Za dzielność na polu bitwy odznaczony Orderem Waleczności IV kl. W 1886 brał udział w tłumieniu buntu oficerów prorosyjskich przeciwko Aleksandrowi I Battenbergowi[1]. W 1887 mianowany dowódcą 9 pułku piechoty, a następnie 4 brygady piechoty[1].
Od 1890 pracował jako inspektor piechoty, w 1895 objął dowództwo 4 presławskiej dywizji piechoty. W tym samym roku objął stanowisko dyrektora departamentu administracji w ministerstwie wojny. Awansowany w 1900 na pierwszy stopień generalski i skierowany do służby dyplomatycznej. Pełnił funkcję ministra pełnomocnego Bułgarii w Niemczech[1]. Po powrocie do Bułgarii w 1911 objął stanowisko ministra wojny w rządzie Iwana Geszowa. W przededniu wojen bałkańskich awansowany na stopień generała porucznika. W sierpniu 1913 przeszedł do rezerwy[1].
Był żonaty (żona Anisija), miał dwóch synów.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1879)
- porucznik (Поручик) (1882)
- kapitan (Kапитан) (1885)
- major (Майор) (1887)
- podpułkownik (Подполковник) (1891)
- pułkownik (Полковник) (1895)
- generał major (Генерал-майор) (1900)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1912)
Odznaczenia
- Order Waleczności 4. st. II klasy
- Order Świętego Aleksandra II, III i IV stopnia
- Order Zasługi Wojskowej I stopnia
- Order Krzyża Takowy (Serbia)
- Order Franciszka Józefa (Austro-Węgry)
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 323–324.
- Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.4. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 327.
Media użyte na tej stronie
Order of St. Alexander in Bulgaria - ribbon
Autor: LuigiXIV, Licencja: CC BY-SA 3.0
Nastrino da Cavaliere dell'Ordine Imperiale di Francesco Giuseppe (Austria)
Ribbon of the Order of Military Merit – Bulgaria
Autor: Пакко, Licencja: CC BY-SA 3.0
Logo of Ministry of Defense of Bulgaria
Baretka: Order Wojskowy za Odwagę (Waleczność) – Księstwo i Królestwo Bułgarii.
Autor: McOleo, Licencja: CC BY 3.0
Ribbon bar of the Order of the Cross of Takovo (Serbia)
Bulgarian general Nikifor Nikiforov.