Nikoła Michow
![]() | |
generał porucznik | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data i miejsce śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1912–1945 |
Siły zbrojne |
|
Stanowiska | minister wojny |
Główne wojny i bitwy | I wojna bałkańska, |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Nikoła Michajłow Michow (bułg. Никола Михайлов Михов, ur. 11 grudnia 1891 w Wielkim Tyrnowie, zm. 1 lutego 1945 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy, generał porucznik, w latach 1943–1944 minister wojny, ofiara represji komunistycznych.
Życiorys
Syn Michaiła Michowa i Paraskewy. W 1911 ukończył szkołę wojskową w Sofii, jako oficer artylerii. Brał udział w wojnach bałkańskich jako dowódca baterii w 5 pułku artylerii, walcząc w rejonie Edirne. W czasie I wojny światowej pełnił funkcję inspektora artylerii, a następnie dowódcy baterii w 15 pułku artylerii[2]. Brał udział w bitwie pod Turtucaią[1]. Od 1917 dowodził 1 dywizjonem artylerii konnej[1].
W latach 20. służył jako instruktor artylerii w szkole wojskowej, a następnie oficer 4 pułku artylerii i oficer wydziału artylerii w ministerstwie wojny[1]. W latach 30. pełnił funkcję oficera inspekcyjnego w oddziałach artylerii. W latach 1933–1935 dowodził dywizjonem artylerii i redagował pismo Przegląd Artyleryjski (Артилерийски преглед)[1]. W 1936 objął dowództwo 3 dywizji piechoty. W latach 1937–1941 komendant szkoły wojskowej w Sofii. W kwietniu 1941 objął komendę 5 armii, uczestnicząc w zajęciu Macedonii przez armię bułgarską i organizując tam okupacyjne struktury władzy[1]. W 1942 objął stanowisko ministra wojny w gabinecie Bogdana Fiłowa[2]. We wrześniu 1943, po śmierci cara Borysa III wszedł wraz z Bogdanem Fiłowem i ks. Cyrylem w skład Rady Regencyjnej[1]. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Bułgarii zdymisjonowany i aresztowany[1]. W październiku 1944 wywieziony do Moskwy, gdzie był przesłuchiwany[2]. 1 lutego 1945 skazany na karę śmierci przez Trybunał Ludowy. W tym samym dniu został rozstrzelany w Sofii[1].
28 sierpnia 1996 Sąd Najwyższy Bułgarii oczyścił Michowa ze stawianych mu zarzutów[1].
Autor dziennika opisującego rok pełnienia urzędu regenta (1943-1944), który został opublikowany pośmiertnie w 2004.
Był żonaty (żona Tinka z d. Cankowa), miał dwoje dzieci.
Awanse
- podporucznik (Подпоручик) (1911)
- porucznik (Поручик) (1913)
- kapitan (Капитан) (1917)
- major (Майор) (1923)
- podpułkownik (Подполковник) (1927)
- pułkownik (Полковник) (1933)
- generał major (Генерал-майор) (1938)
- generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1942)
Odznaczenia
- Order za Waleczność I st. i II st.
- Order Zasługi Wojskowej II st.
- Order Świętego Aleksandra
- Krzyż Żelazny (Niemcy)
Przypisy
Bibliografia
- Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 295–296.
Media użyte na tej stronie
Order of St. Alexander in Bulgaria - ribbon
Ribbon of the Order of Military Merit – Bulgaria
Autor: Пакко, Licencja: CC BY-SA 3.0
Logo of Ministry of Defense of Bulgaria
Baretka: Order Wojskowy za Odwagę (Waleczność) – Księstwo i Królestwo Bułgarii.
Nikola Mikhov, Adolf Hitler and Wilhelm Keitel, Berlin, 09.01.1943.