Nikołaj Łochwicki
Litografia w 1916 w dzienniku Le Pays de France | |
generał porucznik | |
Data i miejsce urodzenia | 7 października 1867 Moskwa |
---|---|
Data i miejsce śmierci | 5 listopada 1933 Paryż |
Przebieg służby | |
Lata służby | 1887–1920 |
Siły zbrojne | Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Rosyjska, Siły Zbrojne Południa Rosji |
Jednostki | 105 Orenburski Pułk Piechoty, Lejb-Gwardyjski Izmaiłowski Pułk, 145 Nowoczerkaski Pułk Piechoty, 95 Krasnojarski Pułk Piechoty, 24 Dywizja Piechoty, Rosyjski Korpus Ekspedycyjny we Francji, 3 Uralski Korpus Górski, Armia Dalekowschodnia |
Główne wojny i bitwy | Wojna rosyjsko-japońska, I wojna światowa, Wojna domowa w Rosji |
Późniejsza praca | działacz emigracyjny |
Nikołaj Aleksandrowicz Łochwicki ros. Николай Алеκсандрович Лохвицкий (ur. 7 października 1867 w Moskwie, zm. 5 listopada 1933 w Paryżu) – rosyjski wojskowy, generał porucznik armii Imperium Rosyjskiego.
Życiorys
Syn prawnika, brat poetki Miry Łochwickiej(ros.) i powieściopisarki N. A. Teffi. Ukończył Władimirowskie Gimnazjum Wojskowe w Kijowie i 2 Konstantynowską Szkołę Oficerską oraz Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Po zakończeniu akademii dowódca kompanii w Pawłowskiej Szkole Oficerskiej.. Od grudnia 1906 podpułkownik. Od 30 maja 1912 dowódca 95 Krasnojarskiego pułku piechoty. Od 11 lutego 1915 generał major. Od kwietnia 1915 dowódca 25 Brygady Piechoty, a od 8 maja 1915 dowódca 24 Dywizji Piechoty.
21 stycznia 1916 wyznaczony na dowódcę 1 Brygady Specjalnej, z którą został wysłany do Francji. W maju 1916 wysadzony z Brygadą w Marsylii. za bohaterstwo w walkach we Francji wyróżniony Krzyżem Komandorskim Orderu Legii Honorowej. W 1917 mianowany generałem lejtnantem. Od początku czerwca 1917 dowódca Specjalnej Dywizji Piechoty (jako całość wojsk rosyjskich we Francji – ok. 21 tys. żołnierzy), w skład której weszły 1 i 3 Brygady Specjalne. W końcu sierpnia Dywizja odmówiła podporządkowaniu się dowódcom francuskim oraz walki i przystąpiła do buntu, stłumionego przez Francuzów do 10 września 1917. Większość sił 1 Brygady uwięziono. Łochwicki dowodził pozostałością Dywizji.
Po zakończeniu wojny gen. Łochwicki wyjechał na Daleki Wschód, gdzie w armii adm. A. Kołczaka był dowódcą 1 Armii, a po jej przeformowaniu we wrześniu 1919 r. dowódcą 2 Armii. Na jej czele brał udział w ostatniej operacji ofensywnej sił Kołczaka – operacji tobolskiej we wrześniu 1919 r.[1] Po schwytaniu Kołczaka wrócił do Europy. Do 1923 mieszkał w Paryżu. Od 1927 przewodniczący Związku Monarchistów, przewodniczący Rady ds. wojskowych i morskich przy wielkim księciu Kirile Władymirowiczu. Jednocześnie służył we francuskim Ministerstwie Wojny w Komisji Wojskowo-Historycznej.
Został pochowany na cmentarzu prawosławnym w Sainte-Geneviève-des-Bois.
Przypisy
Bibliografia
- A. K. Zalesskij, Prawitieli i wojennaczalniki. Wyd. Wecze, Moskwa 2000.
Media użyte na tej stronie
Russian general Nikolai Lochvitsky
Rank insignia of the Imperial Russian Army 1909-1917, here collar patch "Lieutenant general".