Norman Brookes
![]() | |
Państwo | |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 14 listopada 1877 |
Data i miejsce śmierci | 28 września 1968 |
Gra | leworęczna, jednoręczny backhand |
Gra pojedyncza | |
Australian Open | W (1911) |
Wimbledon | W (1907, 1914) |
US Open | QF (1919) |
Gra podwójna | |
Australian Open | W (1924) |
Wimbledon | W (1907, 1914) |
US Open | W (1919) |
Odznaczenia | |
![]() |
Norman Everard Brookes (ur. 14 listopada 1877 w Melbourne, zm. 28 września 1968 tamże) – australijski tenisista, zwycięzca Wimbledonu i Australasian Championships w grze pojedynczej i grze podwójnej, zwycięzca U.S. National Championships w grze podwójnej, zdobywca Pucharu Davisa.
W czasie I wojny światowej służył w armii brytyjskiej w stopniu kapitana i został odznaczony Legią Honorową, a w 1939 roku otrzymał tytuł szlachecki „Sir”[1].
Kariera tenisowa
Swoją grę Brookes opierał przede wszystkim na woleju, dobrej pracy nóg i urozmaiconym serwisie (nosił przydomek „Wizard”). Wysoko jego umiejętności taktyczne oceniał William Tilden, jeden z rywali w schyłkowym okresie kariery Australijczyka.
Norman Brookes był pierwszym zagranicznym triumfatorem Wimbledonu w grze pojedynczej, a zarazem pierwszym triumfatorem leworęcznym. W czasie swojego pierwszego startu na turnieju wimbledońskim w 1905 roku Brookes dotarł do finału (challenge round), w którym zmierzył się z broniącym tytułu Lawrence’em Dohertym i przegrał w trzech setach. Dwa lata później w finale turnieju pretendentów (All Comers) pokonał Arthura Gore’a, a ponieważ do obrony tytułu nie przystąpił mający z zagwarantowany udział we właściwym finale ubiegłoroczny mistrz Doherty, Brookes stał się pierwszym zagranicznym triumfatorem Wimbledonu. W kolejnych latach to jego brakowało w turnieju (formalnie oddał zatem walkowerem finał 1908), ale pojawił się ponownie w ostatniej edycji przedwojennej (1914) i w finale All Comers wygrał z Otto Froitzheimem, a następnie pokonał Anthony’ego Wildinga (triumfatora czterech poprzednich turniejów). Po kilkuletniej przerwie spowodowanej I wojną światową w 1919 roku wznowiono rozgrywki wimbledońskie i Brookes przystąpił do turnieju jako obrońca tytułu od razu w finale, w którym uległ w trzech setach Geraldowi Pattersonowi. Jeszcze raz pojawił się na Wimbledonie w 1924 roku, dochodząc do ćwierćfinału[1].
W 1911 roku Brookes wygrał Australasian Championships (obecnie Australian Open), pokonując w finale Horace’a Rice’a.
Na koncie miał także szereg sukcesów deblowych na najważniejszych imprezach. W 1905 roku na Wimbledonie w parze z Alfredem Dunlopem zakończył udział na finale turnieju pretendentów (porażka z Frankiem Riseleyem i Sidneyem Smithem), ale w 1907 i 1914 roku (w obu przypadkach z Anthonym Wildingiem) wygrywał rywalizację w grze podwójnej[1]. W 1919 roku razem z Geraldem Pattersonem stworzył pierwszą australijską parę, która wygrała U.S. National Championships (w finale pokonali Vincenta Richardsa i Williama Tildena). W 1911 roku z Johnem Addisonem doszedł do finału debla w Australasian Championships (porażka z Rodneyem Heathem i Randolphem Lycettem), a tytuł w zawodach wywalczył w 1924 roku, kiedy z Jamesem O. Andersonem pokonał w decydującym meczu Geralda Pattersona i Patricka O’Harę Wooda.
Największe sukcesy reprezentacyjne Brookes odnosił przed I wojną światową, kiedy razem z Anthonym Wildingiem najpierw odebrał Puchar Davisa Brytyjczykom (w finale w 1907 pokonał Arthura Gore’a i Herbert Ropera Barretta), a następnie bronił trofeum w 1908, 1909 i 1911 przeciwko Stanom Zjednoczonym (w 1910 nie przeprowadzono rywalizacji, a finał edycji 1911 rozegrano na początku stycznia 1912). W 1912 roku Puchar Davisa odzyskali Brytyjczycy, ale w 1914 roku ponownie triumfowała Australazja, przy dużym udziale Brookesa, który pozostał niepokonany w trzech spotkaniach eliminacyjnych, a jedyną porażkę poniósł w finale z Amerykaninem Maurice’em McLoughlinem, co jednak nie miało znaczenia dla końcowego wyniku (w finale 1914 Brookes zdobył ponadto punkt singlowy, pokonując Richarda N. Williamsa, oraz deblowy z Wildingiem, pokonując McLoughlina i Toma Bundy’ego). W 1919 roku Australazja obroniła Puchar Davisa, chociaż już bez Wildinga (poległego na froncie I wojny światowej), a Brookes ograniczył swój występ do debla z Pattersonem. W 1920 roku Brookes z zespołem narodowym ponieśli porażkę w finale ze Stanami Zjednoczonymi.
Norman Brookes był także zasłużonym działaczem tenisowym. W 1904 roku należał (m.in. obok Anthony’ego Wildinga) do grona współzałożycieli Stowarzyszenia Tenisowego Australazji (Nowa Zelandia powołała własną oddzielną federację w 1922 roku) i w 1926 roku został wybrany na prezydenta Australijskiego Stowarzyszenia Tenisowego[1]. Pełnił tę funkcję do 1955 roku.
Jego imię nadano trofeum, o które walczą mężczyźni na Australian Open. W 1977 roku, w setną rocznicę urodzin, a zarazem na stulecie Wimbledonu, Brookes został wpisany do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Finały w turniejach wielkoszlemowych
Gra pojedyncza (3–2)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|
Finalista | 1. | 1905 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() | 6:8, 2:6, 4:6 |
Zwycięzca | 1. | 1907 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() | 6:4, 6:2, 6:2 |
Zwycięzca | 2. | 1911 | Australasian Championships, Melbourne | Trawiasta | ![]() | 6:1, 6:2, 6:3 |
Zwycięzca | 3. | 1914 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() | 6:4, 6:4, 7:5 |
Finalista | 2. | 1919 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() | 3:6, 5:7, 2:6 |
Gra podwójna (4–1)
Końcowy wynik | Nr | Data | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy | Wynik finału |
---|---|---|---|---|---|---|---|
Zwycięzca | 1. | 1907 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 6:4, 6:4, 6:2 |
Finalista | 1. | 1911 | Australasian Championships, Melbourne | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 2:6, 5:7, 0:6 |
Zwycięzca | 2. | 1914 | Wimbledon, Londyn | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 6:1, 6:1, 5:7, 8:6 |
Zwycięzca | 3. | 1919 | U.S. National Championships, Nowy Jork | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 8:6, 6:3, 4:6, 4:6, 6:2 |
Zwycięzca | 4. | 1924 | Australasian Championships, Melbourne | Trawiasta | ![]() | ![]() ![]() | 6:2, 6:4, 6:3 |
Przypisy
- ↑ a b c d Dutkowski 1979 ↓, Czempion okresu pionierskiego, s. 41–51.
Bibliografia
- Profil na stronie ATP, Association of Tennis Professionals [dostęp 2013-08-21] (ang.).
- Profil na stronie ITF, International Tennis Federation [dostęp 2013-08-21] (ang.).
- Profil na stronie Pucharu Davisa, Davis Cup [dostęp 2013-08-21] (ang.).
- Bud Collins, Tennis Encyclopedia, Visible Ink Press, Detroit 1997
- Zbigniew Dutkowski, T – jak tenis, Jan Lis (red.), wyd. I, Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1979 .
- Martin Hedges, The Concise Dictionary of Tennis, Mayflower Books Inc, Nowy Jork 1978
Linki zewnętrzne
Media użyte na tej stronie
Pictograms of Olympic sports - Tennis. This is unofficial sample picture. Images of official Olympic pictograms for 1948 Summer Olympics and all Summer Olympics since 1964 can be found in corresponding Official Reports.
Flag of New Zealand. Specification: http://www.mch.govt.nz/nzflag/description.html , quoting New Zealand Gazette, 27 June 1902.
The flag of Navassa Island is simply the United States flag. It does not have a "local" flag or "unofficial" flag; it is an uninhabited island. The version with a profile view was based on Flags of the World and as a fictional design has no status warranting a place on any Wiki. It was made up by a random person with no connection to the island, it has never flown on the island, and it has never received any sort of recognition or validation by any authority. The person quoted on that page has no authority to bestow a flag, "unofficial" or otherwise, on the island.
Australian tennis player Norman Brookes