Ołena Stepaniw
| ||
![]() | ||
Data i miejsce urodzenia | 7 grudnia 1892 Wiśniowczyk, Austro-Węgry | |
Data i miejsce śmierci | 11 lipca 1963 Lwów, USRR, ZSRR | |
Miejsce spoczynku | Cmentarz Łyczakowski we Lwowie | |
Zawód, zajęcie | historyk | |
Narodowość | ukraińska | |
Tytuł naukowy | profesor | |
Małżeństwo | Roman Daszkewycz (1920) | |
Dzieci | Jarosław Daszkewycz | |
Odznaczenia | ||
![]() ![]() |
Ołena Stepaniw ukr., Олена Іванівна Степанів, Ołena Stepaniw-Daszkewycz ukr. Олена Іванівна Степанів –Дашкевич (ur. 7 grudnia 1892 w Wiśniowczyku, zm. 11 lipca 1963 we Lwowie) – ukraińska historyk, geograf, pedagog, działacz społeczny, żołnierz Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych i Ukraińskiej Armii Halickiej w stopniu czotara (chorążego). Doktor filozofii (1921), docent Uniwersytetu Lwowskiego (1944). Długoletni (1949-1956) więzień Gułagu.
Życiorys
Urodziła się w rodzinie duchownego greckokatolickiego. Po ukończeniu gimnazjum i seminarium nauczycielskiego pracowała jako korepetytor, działała w ruchu skautowym Płasta. W 1912 rozpoczęła studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Lwowskiego, studiowała historię i geografię. Była członkiem Ukraińskiej Partii Radykalnej, Hromady Akademickiej, zarządu ukraińskiego związku studentów.
W czasie I wojny światowej żołnierz Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych w stopniu chorążego, dowódca plutonu kobiecego Legionu. Uczestniczyła w walkach w kampanii karpackiej na froncie rosyjskim, w tym w bitwie o górę Makiwka (IV/V 1915). 29 maja 1915 wzięta do niewoli rosyjskiej, przebywała w obozie jenieckim w Taszkencie do kwietnia 1917, gdy wróciła do Galicji.
Od 2 listopada 1918 uczestniczyła w bitwie o Lwów po stronie ukraińskiej. Chorąży 4 Brygady Piechoty Ukraińskiej Armii Halickiej, później referent w Sekretariacie Spraw Zagranicznych Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Po klęsce militarnej ZURL w wojnie polsko-ukraińskiej w końcu 1919 wyjechała wraz z rządem Jewhena Petruszewycza do Wiednia, gdzie ukończyła studia ze stopniem naukowym doktora filozofii. W 1921 wróciła do Galicji, wstąpiła do Ukraińskiej Partii Pracy Narodowej. Była nauczycielem gimnazjum sióstr bazylianek we Lwowie (1922-1935), wykładowcą tajnego Uniwersytetu Ukraińskiego i ukraińskiego gimnazjum akademickiego. Jedna z inicjatorów stworzenia komisji geograficznej Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki.
W czasie II wojny światowej nauczyciel szkoły średniej, w czasie okupacji niemieckiej kierownik biura statystycznego miasta Lwowa. Od 1944 docent Uniwersytetu Lwowskiego, Instytutu Handlu Sowieckiego. W latach 1946-47 pracowała w Kijowie.
W grudniu 1949 aresztowana przez NKWD i skazana przez OSO NKWD na 10 lat więzienia w obozach koncentracyjnych Gułagu. Więziona w obozach Mordowii. Zwolniona w 1956, wróciła do Lwowa, gdzie zmarła. Pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim.
W 1920 poślubiła Romana Daszkewycza (generał-chorąży armii Ukraińskiej Republiki Ludowej 1892-1975). Ich synem był Jarosław Daszkewycz (1926-2010), ukraiński historyk.
Odznaczona Krzyżem Wojskowym Karola i Medalem Waleczności.
Bibliografia, literatura, linki
- Степанів-Дашкевич Олена Іванівна w: Енциклопедія історії України: Т. 9 Редкол.: В. А. Смолій (голова) та ін. НАН України. Інститут історії України. – Київ 2012, Wyd. «Наукова думка». ISBN 966-00-0632-2 s. 846-847.
Media użyte na tej stronie
Baretka: Wstążka Wojenna (Kriegsbande) dla odznaczeń austro-węgierskich (m.in.: Militär-Verdienstkreuz; Militär-Verdienstmedaille (Signum Laudis); Franz-Joseph-Orden; Tapferkeitsmedaille).
Baretka Krzyża Wojskowego Karola – Austro-Węgry. (Karl-Truppenkreuz)