Okręty podwodne typu 212A

Okręty podwodne typu 212A
Ilustracja
Rodzaj okrętuSSK
Kraj budowyNiemcy, Włochy
ProjektARGE 212
StoczniaHDW, Nordseewerke, Monfalcone
Zbudowane7
Użytkownicy Deutsche Marine (6)
 Marina Militare (4)
Typ poprzedzający209
Służba w latach2003–
Uzbrojenie:
22 torped DM2A4 Seehecht
bądź 24 miny
Wyrzutnie torpedowe:
• dziobowe

6 x 533 mm
Sensoryradar nawigacyjny Kelvin-Hughes
sonary:
  • DBQS-40 (pasywny)
  • MOA 3070 bądź ELAK (aktywny)
Załoga27 oficerów i marynarzy
Wyporność:
• na powierzchni1450 ton
• w zanurzeniu1830 ton
Długość56 metrów
57,2 m (U35 i U36)
Szerokość7 metrów
Napęd:
1 generator Diesla MTU 16V 396
1 silnik elektryczny Permasyn (3.875 KM)
9 ogniw paliwowych PEM BZM 34
1 śruba
Prędkość:
• na powierzchni
• w zanurzeniu

12 węzłów
20 węzłów; AIP: 8 węzłów
Zasięg:
• na powierzchni8.000 Mm na powierzchni przy 8 w.

Okręty podwodne typu 212Aniemieckie okręty podwodne o napędzie hybrydowym opartym na bateriach akumulatorowych oraz systemie ogniw paliwowych. Opracowane przez konsorcjum ARGE 212 jednostki, są pierwszymi okrętami podwodnymi w których jako układ rezerwowy zastosowano technologię AIP pod postacią ogniw paliwowych.

Konstrukcja

Projekt jednostek 212A został ukończony w 1992 roku przez konsorcjum stoczni HDW i TNSW- ARGE 212 we współpracy z IKL[1]. Konstrukcja okrętów tego typu stanowi rozwinięcie wyprodukowanych dla Izraela jednostek typu 800, z wykorzystaniem takiej samej niemagnetycznej stali o dużej wytrzymałości na rozciąganie[2]. Na kiosk przeniesiono jednak stery zanurzenia, a zwiększenie manewrowości podwodnej osiągnięto dzięki zastosowaniu sterów rufowych w konfiguracji "X"[2]. Okręty typu 212A zostały pierwszymi skierowanymi do produkcji seryjnej jednostkami używającymi ogniwa paliwowe (BZM 34) jako dodatkowe źródło energii[2]. Jednostki te wprowadziły po raz pierwszy także silniki elektryczne z magnesami trwałymi (permanent-magnet motor - PMM) do pływania z niewielką prędkością napędzające blisko-bezszumową śrubę[2]. Okręty 212A zdolne są do pływania w zanurzeniu z niewielką prędkością blisko 3 tygodnie, używając swoich ogniw paliwowych jako źródła energii[2]. Okręty typu 212A mają częściowo dwukadłubową strukturę kadłuba o dużej średnicy w części dziobowej. Część ta jest połączona z częścią rufową za pomocą stożkowej sekcji, mieszczącej siłownię baterii paliwowych. Ciekły tlen oraz wodór przechowywane są w metalowych cylindrach umieszczonych dookoła obwodu tej niewielkiej sekcji kadłuba[1]. Prędkość maksymalna okrętu z wykorzystaniem układu AIP bez użycia głównych baterii elektrycznych okrętu wynosi 8 węzłów.

Typ 212A został wyposażony w wysoko zintegrowany system zarządzania i kontroli broni, który integruje sensory, uzbrojenie oraz układ nawigacyjny. Kompleks ten oparty jest o wydajną szynę danych oraz układ obliczeń rozproszonych[3]. W skład układu uzbrojenia okrętu wchodzi sześć wyrzutni torpedowych kalibru 533 mm, w dwóch grupach po trzy wyrzutnie każda, których działanie oparte jest na zasadzie wypchnięcia torpedy za pomocą tłoka wodnego. Podstawowe uzbrojenie stanowi torpeda ciężka DM2A4 Seehecht[3] (morszczuk).

Program budowy

Budowa pierwszych czterech jednostek typu, została zatwierdzona 6 lipca 1994 roku, jednakże pierwsze cięcie stali zostało opóźnione do 1 lipca 1998 roku, z powodu modyfikacji niezbędnych dla zapewnienia identyczności konstrukcji z jednostkami budowanymi we Włoszech - dla włoskiej marynarki wojennej - z takim samym kadłubem[1]. Wprowadzone zmiany obejmowały zwiększenie dopuszczalnej głębokości zanurzenia oraz polepszenie warunków życiowych załogi. Budowa okrętów dla Niemiec została podzielona między dwie stocznie: HDW w Kilonii budowała części dziobowe jednostek, zaś TNSW budowała w Emden tylne połowy jednostek. Końcowe łączenie i wyposażanie obu części poszczególnych okrętów zostało podzielone między obydwie stocznie[1].

Jednostki

Okręty niemieckie

  • U-31wodowanie nastąpiło w marcu 2002, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 19 października 2005
  • U-32 – wodowanie nastąpiło w grudniu 2003, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 19 października 2005
  • U-33 – wodowanie we wrześniu 2004, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 13 czerwca 2006
  • U-34 – wodowanie w maju 2005, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 3 maja 2007
  • U-35 – wodowanie 15 listopada 2011, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 23 marca 2015
  • U-36 – wodowanie 6 lutego 2013, wejście do służby w niemieckiej marynarce wojennej 10 października 2016[4]

Okręty włoskie

  • „Salvatore Todaro” – rozpoczęcie budowy 3 lipca 1999, wodowanie 6 listopada 2003, wejście do służby we włoskiej marynarce wojennej 29 marca 2006
  • „Sciré” – rozpoczęcie budowy 27 maja 2000, wodowanie 18 grudnia 2004, wejście do służby we włoskiej marynarce wojennej 19 lutego 2007
  • „Pietro Venuti” – rozpoczęcie budowy 9 grudnia 2009, wodowanie 9 października 2014, wejście do służby we włoskiej marynarce wojennej 6 lipca 2016
  • „Romeo Romei” – rozpoczęcie budowy 2012, wodowanie 4 lipca 2015, wejście do służby we włoskiej marynarce wojennej 11 maja 2017[5].

Propozycja dla Marynarki Wojennej

20 listopada 2015 w porcie wojennym w Gdyni zacumował U-34. Wizyta obejmuje m.in. seminarium nt. konstrukcji i wyposażeniu niemieckich jednostek typu 212A i 214, które będą oferowane dla Marynarki Wojennej w planowanym przetargu na trzy nowe okręty podwodne, w ramach programu Orka[6][7].

Przypisy

  1. a b c d Saunders 2002 ↓, s. 254.
  2. a b c d e Fontenoy 2007 ↓, s. 333.
  3. a b U212 / U214, Germany
  4. U 36 wszedł do służby. „Morza i Okręty”, s. 6. ZBIAM. ISSN 2450-3509. 
  5. Czwarty wło­ski U-Boot. zbiam.pl, 2017-05-12. [dostęp 2018-02-27].
  6. Łukasz Zalesiński: Niemiecki U34 w porcie w Gdyni. polska-zbrojna.pl, 2015-11-20. [dostęp 2015-11-20].
  7. Maksymilian Dura, Niemcy odkrywają karty. Okręt podwodny Typu 212A w Gdyni, Defence24.pl, 20 listopada 2015 [dostęp 2015-11-20] [zarchiwizowane z adresu 2015-11-21].

Bibliografia

  • Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact (Weapons and Warfare). Santa Barbara, CA: ABC-CLIO, marzec 2007. ISBN 1-85109-563-2. OCLC 123967432.
  • Stephen Saunders: Jane's Fighting Ships 2002–2003. Jane's Information Group, 2002. ISBN 0-7106-2432-8. OCLC 50282542.
  • U212 / U214, Germany (ang.). Naval-Technology.com. [dostęp 2012-02-18].

Media użyte na tej stronie

Naval Ensign of Italy.svg
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
Naval ensign of Italy.svg
Łatwo można dodać ramkę naokoło tej grafiki
Uboot-Klasse 211 A.jpg
Autor: Bundeswehr-Fotos, Licencja: CC BY 2.0
Das Unterseeboot U 34 der Uboot Klasse 212 A in der Flensburger Förde. ©Bundeswehr/Schönbrodt