Pancerniki typu Bismarck
Pancernik "Bismarck" 15 września 1940 r. | |
Kraj budowy | |
---|---|
Użytkownicy | |
Stocznia | Blohm & Voss (Hamburg) |
Wejście do służby | 24 sierpnia 1940 |
Zbudowane okręty | 2 |
Okręty w służbie | 0 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność | Bismarck: |
Długość | 251 m |
Szerokość | 36 m |
Zanurzenie | 8,7 m |
Napęd | 12 kotłów parowych Wagnera |
Prędkość | 30 węzłów |
Zasięg | Bismarck: |
Załoga | 108 oficerów, 2500 marynarzy |
Uzbrojenie | 8 dział 380 mm |
Opancerzenie | burty: 320 mm |
Wyposażenie lotnicze | 1 katapulta, 4 wodnosamoloty Arado Ar 196 |
Pancerniki typu Bismarck – typ dwóch niemieckich pancerników zbudowanych przez Kriegsmarine, krótko przed wybuchem II wojny światowej. Pancerniki te były największymi okrętami w historii niemieckiej marynarki wojennej i najcięższymi pancernikami, jakie kiedykolwiek zbudowano w historii Europy. Mimo swych rozmiarów, okręty te były koncepcyjnie przestarzałe, oparte na zmodyfikowanej i powiększonej konstrukcji drednota SMS „Baden” z 1915 roku, z niemodnym już rozmieszczeniem artylerii w układzie czterech wież po dwa działa każda.
Historia
Położenie stępki pod "Bismarcka" odbyło się w lipcu 1936, a całkowite zakończenie budowy we wrześniu 1940. Stępkę pod jego okręt siostrzany Tirpitz położono w październiku 1936 r., a budowę zakończono w lutym 1941. Obydwa okręty były bardzo podobne do pancerników z I wojny światowej typu Bayern, jednak zamontowano na nich nowocześniejszą artylerię oraz nieco lepiej przemyślany układ opancerzenia. Chociaż posiadały silniki o dużej mocy, będąc w momencie wejścia do służby najszybszymi okrętami tego typu i były doskonale uzbrojone, to konstrukcja miała słabe zabezpieczenie urządzeń sterowych i systemów komunikacji[1].
Służba
Obydwa okręty tego typu odbyły jedynie krótką służbę. "Bismarck" przeprowadził zaledwie jedną operację, operację Rheinübung, rajd na Atlantyk Północny przeciwko konwojom płynącym pomiędzy Ameryką Północną a Wielką Brytanią. Podczas operacji "Bismarck" zatopił krążownik liniowy HMS "Hood" i uszkodził nowy pancernik floty brytyjskiej HMS "Prince of Wales" w czasie bitwy w Cieśninie Duńskiej. Po trzydniowym poszukiwaniu, 27 maja 1941, Royal Navy zatopiła pancernik, jednak dokładne przyczyny jego zatonięcia nie są znane. Według zeznań uratowanych rozbitków z "Bismarcka", jego załoga samozatopiła swój okręt.
Służba "Tirpitza" była także krótka. Po klęsce "Bismarcka" uznano, że i on nie miałby szans w pojedynkę z tak potężną flotą jak Royal Navy na otwartych wodach. "Tirpitz" został wysłany na wody norwerskie w 1942, zagrażając tym samym swoją obecnością w tym rejonie szlakom konwojów wysyłanych z Wielkiej Brytanii do Związku Radzieckiego, w wyniku umowy Lend-Lease Act. Pancernik był nieustannie atakowany przez miniaturowe okręty podwodne Royal Navy i samoloty Royal Air Force. Finalnie, 12 listopada 1944, ciężkie bombowce Avro Lancaster trafiły "Tirpitza" trzema bombami Tallboy, które spowodowały olbrzymie uszkodzenia na okręcie, a następnie go zatopiły. "Tirpitz" został pocięty na złom między 1948 a 1957 r. Jednak duża część jego kadłuba wciąż pozostaje na miejscu, w którym został zatopiony.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Steve Crawford: Pancerniki i lotniskowce, Bellona, Warszawa 2010
Linki zewnętrzne
- Bismarck & Tirpitz (ang.)
Media użyte na tej stronie
(c) Bundesarchiv, DVM 10 Bild-23-63-40 / CC-BY-SA 3.0
![Info non-talk.svg](https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/53/Info_non-talk.svg/15px-Info_non-talk.svg.png)
(c) Bundesarchiv, Bild 193-06-7-16 / CC-BY-SA 3.0
(c) Bundesarchiv, Bild 193-03-5-18 / CC-BY-SA 3.0