Patriarcha Konstantynopola

Hagia Sofia – była katedrą patriarchy Konstantynopola od 537 do 1453, kiedy to po zdobyciu miasta przez Turków została zamieniona na meczet. Do dnia dzisiejszego widoczne są mozaiki z postaciami świętych.

Patriarcha Konstantynopola (gr. Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως), oficjalnie: Arcybiskup Konstantynopola, Nowego Rzymu i Patriarcha Ekumeniczny (gr. Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης) – jeden z patriarchów prawosławnych oraz duchowy zwierzchnik całej Cerkwi. Stoi na czele Patriarchatu Konstantynopolitańskiego.

Historia

Konstantynopol stał się siedzibą patriarchy w 381, gdy do czterech dotychczasowych stolic patriarszychRzymu, Aleksandrii, Antiochii i JerozolimySobór konstantynopolitański I dodał piątą: Nowy Rzym (gr. Νέα Ῥώμη), czyli Konstantynopol, sytuując ją jako drugą w hierarchii patriarchatów. Ustanowienie stolicy patriarszej w Konstantynopolu było wynikiem zabiegów biskupów tego miasta, dotychczas skromnych sufraganów Heraklei. Wśród hierarchii, wiernych i cesarzy przeważył pogląd, że skoro dotychczasowe Bizancjum, którego znaczenie wynikało „tylko” z ruchu handlowego przez Bosfor, stało się stolicą wschodniej części Cesarstwa, to powinno zostać wyniesione do rangi równej Rzymowi – starej stolicy. Mimo przeciwdziałania papieży kolejne sobory powszechne przyznały biskupom Konstantynopola godność patriarszą i wydzieliły im kanoniczne terytorium, składające się ostatecznie z całej europejskiej części Cesarstwa Wschodniorzymskiego, diecezji Ilirii (należącej do cesarstwa zachodniorzymskiego) i całej Azji Mniejszej.

Patriarchowie Konstantynopola objęli przewodnią rolę w kościele wschodniej części cesarstwa rzymskiego, który później stał się Kościołem Prawosławnym. Na osiągnięcie tej pozycji złożyło się kilka czynników. Pierwszym (chronologicznie) było to, że cesarze imperium wschodniorzymskiego faworyzowali patriarchów rezydujących w ich stolicy, którzy też naturalną koleją rzeczy mieli największe możliwości działania u tronu. Dalej: pozostałe patriarsze stolice Wschodu, Aleksandria, Antiochia i Jerozolima, wcześnie znalazły się pod władzą muzułmanów, co automatycznie odebrało im wiele z ich pierwotnego znaczenia – przestały być jakakolwiek konkurencją dla Konstantynopola. Po upadku Konstantynopola znaczenie jego patriarchów, paradoksalnie, jeszcze wzrosło, ponieważ w systemie millet, zgodnie z którym Turcy osmańscy urządzili swoje państwo, patriarcha konstantynopolitański został uznany za głowę całego rum millet („narodu rzymskiego” – wiernych Kościoła Prawosławnego), z czym wiązała się pewna władza świecka, a przede wszystkim fiskalna i finansowa. Uzależnienie patriarchów Antiochii, Aleksandrii i Jerozolimy od patriarchy Konstantynopola doszło do tego stopnia, że niektórzy z nich rezydowali w Konstantynopolu, a nie w swoich stolicach.

Wszystko to działo się w warunkach nieustannego konfliktu z Rzymem, który tlił się od początku istnienia patriarchatu, niekiedy otwarcie, innym razem tylko w formie nieprzychylnej postawy wobec „łacinników”. Przejawami tego konfliktu były zwłaszcza schizmy: akacjańska (484–519), focjańska (867–893) i ostatnia, nie zakończona jak dotąd, wielka schizma wschodnia (1054). Patriarchowie Konstantynopola konsekwentnie odmawiają papieżom w Kościele prymatu innego, niż honorowy, uważając siebie, patriarchów ekumenicznych, za równych „papieżom rzymskim”.

Zarówno wrogość wobec Rzymu, jak i władza nad całym prawosławiem wydają się słabnąć od początku XX wieku. Po upadku Imperium Osmańskiego upadła świecka władza patriarchów. W obecnej strukturze Kościoła prawosławnego dominują lokalne Kościoły autokefaliczne, niezależne jurysdykcyjnie od patriarchy ekumenicznego, a tylko uznające jego zwierzchnictwo duchowe. W słowiańskich Kościołach lokalnych osłabł wpływ kultury greckiej, a i Konstantynopol przestał być jej ośrodkiem. 7 grudnia 1965 papież Paweł VI i patriarcha Atenagoras I odwołali wzajemne klątwy rzucone jeszcze w 1054. Stosunki między Rzymem a Konstantynopolem uległy po tym fakcie ogólnemu ociepleniu, choć nie doszło jeszcze do interkomunii ani do wypracowania wspólnego stanowiska w sprawach wiary. Najdalszym krokiem w tym kierunku pozostaje prawosławno-katolicka Deklaracja z Balamand z 1993.

Poza patriarchą prawosławnym, od 1461 w Konstantynopolu rezyduje jeszcze ormiański patriarcha Konstantynopola, jeden ze zwierzchników Ormiańskiego Kościoła Apostolskiego. Nie ma natomiast w Konstantynopolu patriarchy łacińskiego (katolickiego). Jedynym okresem w dziejach, gdy w Konstantynopolu rezydowali patriarchowie łacińscy, pozostaje okres Cesarstwa Łacińskiego (1204–1261) (prawosławni patriarchowie konstantynopolitańscy rezydowali wtedy, wraz z dworem cesarskim, w Nicei). Później był to urząd tytularny, sprawowany przez jednego z urzędników Kurii Rzymskiej, zniesiony w 1964.

Obecnie patriarcha Konstantynopola sprawuje zwierzchnictwo nad prawosławnymi w Turcji oraz na niektórych wyspach nie należących do jurysdykcji Cerkwi w Grecji.

Lista biskupów Bizancjum i patriarchów Konstantynopola

Biskupi Bizancjum do 337 roku

święty Andrzej Apostołzałożyciel, przed r. 38
Stachys38–54
Onezym54–68
Polikarp I71–89
Plutarch89–105
Sedecjon105–114
Diogenes114–129
Eleuteriusz129–136
Feliks136–141
Polikarp II141–144
Atenodor144–148
Euzois148–154
Wawrzyniec154–166
Alipiusz166–169
Pertinaks169–187
Olimpian187–198
Marek I198–211
Filadelfus211–217
Cyriak I217–230
Kastyn230–237
Eugeniusz I237–242
Tytus242–272
Domecjusz272–284
Rufin I284–293
Probus293–306
Metrofan306–314
Aleksander314–337

Arcybiskupi Konstantynopola do 458 roku

Paweł I337–339, 342, 346–351
Euzebiusz z Nikomedii339–341
Macedoniusz I342–346, 351–360
Eudoksjusz z Antiochii360–370
Demofil370–379
Ewagriusz379
Grzegorz z Nazjanzu379–381
Maksym I Cynik381
Nektariusz381–397
Jan Chryzostom398–404
Arsacjusz z Tarsu404–405
Attyk406–425
Syzyniusz I426–427
Nestoriusz428–431
Maksymian431–434
Proklos434–446
Flawian446–449
Anatoliusz449–458

Patriarchowie ekumeniczni Konstantynopola do 1054 roku

Gennadiusz I458–471
Akacjusz471–488
Frawitas488–489
Eufemiusz489–495
Macedoniusz II495–511
Tymoteusz I511–518
Jan II Kapadocki518–520
Epifaniusz520–535
Antym I535–536
św. Menas536–552
Eutychiusz552–565, 577–582
Jan III Scholastyk565–577
Jan IV Postnik582–595
Cyriak II596–606
Tomasz I607–610
Sergiusz I610–638
Pyrrus I638–641, 654
Paweł II642–653
Piotr654–666
Tomasz II667–669
Jan V669–675
Konstantyn I675–677
Teodor I677–679, 686–687
Jerzy I679–686
Paweł III687–693
Kallinik I693–705
Cyrus705–711
Jan VI712–715
German I715–730
Anastazy730–754
Konstantyn II754–766
Nicetas I766–780
Paweł IV780–784
Tarazjusz784–806
Nicefor I806–815
Teodot I Kassiteras815–821
Antoni I Kassimates821–836
Jan VII Gramatyk836–843
Metody I843–847
Ignacy I847–858, 867–877
Focjusz I Wielki858–867, 877–886
Stefan I886–893
Antoni II Kauleas893–901
Mikołaj I Mistyk901–907, 912–925
Eutymiusz I Synkellos907–912
Stefan II z Amasei925–928
Tryfon928–931
Teofilakt933–956
Polieuktos956–970
Bazyli I Skamandrenos970–974
Antoni III Studyta974–980
Mikołaj II Chryzoberges984–996
Syzyniusz II996–998
Sergiusz II1001–1019
Eustacjusz1019–1025
Aleksy I Studyta1025–1043
Michał I Cerulariusz1043–1058

Patriarchowie prawosławni Konstantynopola

Patriarchowie Konstantynopola do 1204

(c) Classical Numismatic Group, Inc. http://www.cngcoins.com, CC BY-SA 2.5
Michał III z Anchialos
Lp.ImięOkresUwagiPrzyp.
1Konstantyn III Lichudes1059–1063
2Jan VIII Ksifilinos1064–1075
3Kosma I Jerozolimski1075–1081
4Eustracjusz Garidas1081–1084
5Mikołaj III Gramatyk1084–1111
6Jan IX Agapet1111–1134
7Leon Styppes1134–1143
8Michał II Kurkuas1143–1146
9Kosma II Attykos1146–1147
10Mikołaj IV Muzalon1147–1151
11Teodot II1151–1153
12Neofit I1153
13Konstantyn IV Chliaren1154–1156
14Łukasz Chryzoberges1156–1169Zwołał synody w 1156 i 1166 potępiające błędy chrystologiczne. Zakazał duchownym wykonywania świeckich zawodów.
15Michał III z Anchialos1170–1177Na synodzie w 1170 potępił błędy Konstantyna z Korkyry. Zainicjował uzgodnienie prawodawstwa kościelnego i cesarskiego przez Teodora Balsamona.[1]
16Charyton Eugeniota1177–1178Sprawował rządy patriarsze przez 11 miesięcy.
17Teodozjusz I Boradiota1179–1183Złożony z urzędu za odmowę udzielenia ślubu córce cesarskiej Irenie Komnenie.
18Bazyli II Kamater1183–1186Złożony z urzędu za udzielenie ślubu Irenie i Aleksemu Komnenom.
19Nicetas II Muntanes1186–1189Powołany i odwołany przez cesarza Izaaka II Angelosa.
21Dozyteusz1189Wybrany dzięki poparciu cesarza Izaaka II Angelosa, utrzymał się na stolicy 9 dni.[2]
20Leoncjusz Teotokita1189[2]
21Dozyteuszpowt. 1189–1190Objąwszy ponownie tron patriarszy został zmuszony do rezygnacji z powodu protestów kleru i ludu.[2]
22Jerzy II Ksyfilin1191–1198Powiększył liczbę exocatacoeli do sześciu.
23Jan X Kamater1198–1206

Patriarchowie Konstantynopola w Nicei 1204–1261

(c) Classical Numismatic Group, Inc. http://www.cngcoins.com, CC BY-SA 2.5
Teodor II Irenik
Lp.ImięOkresUwagiPrzyp.
24Michał IV Autorejan1206–1213
25Teodor II Irenik1213–1215
26Maksymus II1215
27Manuel I Charitopul1215–1222
28German II1222–1240
29Metody II1240
30Manuel II1244–1255
31Arseniusz Autorejan1255–1259Usunięty z powodu obrony interesów małoletniego Jana IV.[3]
32Nicefor II1260–1261Został wybrany po wygnaniu patriarchy Arseniusza.[4]

Patriarchowie Konstantynopola 1261–1453

Lp.ImięOkresUwagiPrzyp.
33Arseniusz Autorejan1261–1267Ekskomunikował cesarza Michała VIII z powodu oślepienia współcesarza Jana IV. Z woli cesarza zesłany na wyspę Proconnes. Jego wygnanie stało się początkiem schizmy arseniańskiej.[3][5]
35German III1267Wybrany patriarchą po usunięciu Arseniusza Autorejana. Nie chciał odwołać nałożonej na cesarza ekskomuniki.[6]
36Józef I Galezjota1267–1275Doprowadził do wygnania Arseniusza Autorejana. Sprzeciwił się planom unii lyońskiej i z tego powodu został zmuszony do ustąpienia.[7]
37Jan XI Bekkos1275–1282Doprowadził do zawarcia unii lyońskiej. Bronił Filioque jako zgodnego z nauką Ojców Kościoła.[7]
36Józef I Galezjotapowt. 1282–1283Powrócił na trzy miesiące po śmierci cesarza i usunięciu Jana XI Bekkosa.[8]
38Grzegorz II Cypryjczyk1283–1289Doprowadził do oficjalnego odrzucenia unii lyońskiej. Usunięty z powodu wcześniejszej działalności prounijnej.[9]
39Atanazy I1289–1293Przeprowadził reformę dyscypliny i finansów kościelnych. Ustąpił wobec oporu duchowieństwa przeciw reformom.[10]
40Jan XII1294–1303Sprzeciwił się projektom rzucenia ekskomuniki na spiskujących przeciw cesarzowi. Zwalczał symonię.
39Atanazy Ipowt. 1303–1309Zabiegał o poprawę prawa i moralności. Żywił tłumy uciekinierów ofiar łupiestw Kompanii Katalońskiej. Ponownie zmuszony do ustąpienia przez opozycję.[10]
41Nifon I1310–1314Doprowadził do zakończenia schizmy arseniańskiej.[11]
42Jan XIII Glykys1315–1320Po pięciu latach ustąpił ze względu na zły stan zdrowia.[12]
43Gerazym I1320–1321W konflikcie pomiędzy cesarzem Andronikiem II, a jego wnukiem poparł tego ostatniego, gdy cesarz użył synodu do ekskomunikowania przeciwnika.[13]
44Izajasz1323–1334Przebywał w areszcie klasztornym, prawdopodobnie z powodu poparcia dla Andronika III w jego konflikcie z cesarzem. Prowadził rozmowy zmierzające do porozumienia pomiędzy Kościołem Prawosławnym a Kościołem Ormiańskim.[14]
45Jan XIV Kalekas1334–1347Początkowo, na synodzie w 1341, poparł hezychastów, później zdecydowanie przeciw nim wystąpił. Złożony z urzędu przez cesarzową Annę zagrożoną przez Jana Kantakuzena.[15]
46Izydor1347–1350Jako patriarcha podejmował działania dla umocnienia hezychazmu.[16]
47Kalikst I1350–1354Doprowadził do potępienia antypalamizmu na synodzie w 1351. Odmówił koronowania syna cesarskiego Mateusza Kantakuzena, za co został uwięziony.[17]
48Filoteusz Kokkin1354–1355Został zmuszony do rezygnacji po abdykacji Jana VI Kantakuzena.[18]
47Kalikst Ipowt. 1355–1363Sprzeciwiał się prounijnej polityce cesarza Jana V. Zwalczał tendencje do tworzenia Kościołów narodowych.[19]
48Filoteusz Kokkinpowt. 1364–1376Przeciwstawiał się unii kościelnej z Rzymem, której zwolennikiem był cesarz Jan V Paleolog. Popierał hezychazm. W obliczu zagrożenia tureckiego wzywał władców prawosławnych do zawarcia przymierza. Zrezygnował w 1376.[18]
49Makary1376–1379Wyniesiony na stolicę patriarszą przez Andronika IV Paleologa, który pokonał i uwięził swego ojca i brata.
50Nil Kerameus1379–1388Pośredniczył w łagodzeniu konfliktu pomiędzy cesarzem Janem V, a jego synem Andronikiem IV. Przyznał Janowi V prawo do interweniowania w sprawach kościelnych.[20]
51Antoni IV1389–1390Ustąpił po roku w wyniku przewrotu politycznego.[21]
49Makarypowt. 1390–1391Ponownie objął tron patriarszy, gdy na kilka miesięcy władzę w Konstantynopolu zdobył Jan VII Paleolog, syn Andronika IV.
51Antoni IVpowt. 1391–1397Organizował pomoc dla Cesarstwa do walki z Turkami. Dbał o prestiż Konstantynopola. Interweniował w podległych mu prowincjach (na Rusi, Wołoszczyźnie).[21]
52Kalikst II Ksantopul1397Zmarł po trzech miesiącach pełnienia urzędu.[22]
53Mateusz I1397–1410
54Eutymiusz II1410–1416Pod koniec patriarchatu Eutymiusza doszło do poważnego konfliktu patriarchy z cesarzem, dotyczącego władzy cesarza nad Kościołem.
55Józef II1416–1439Doprowadził do podpisania unii florenckiej.
56Metrofan II1440–1443Działał na rzecz unii Kościołów w warunkach jawnego oporu duchowieństwa i ludności. W 1443 złożył dymisję.[23]
57Grzegorz III Mammas1443–1450Wspierał prołacińską politykę cesarza Jana VIII. Po śmierci cesarza zmuszony przez opozycję do opuszczenia Konstantynopola.[24]
58Atanazy II1450–1453Ostatni bizantyński patriarcha Konstantynopola wybrany przez synod w 1450. Jego istnienie jest podawane w wątpliwość.[25]

Patriarchowie Konstantynopola po 1453 roku

Gennadiusz II Scholar1453–1456, 1458, 1462–1463, 1464
Izydor II Ksantopulos1456–1457
Sofroniusz I Syropulos1463–1464
Joazaf1464, 1464–1466
Marek II Ksylokarawes1466
Symeon I z Trapezuntu1466, 1471–1474, 1481–1486
Dionizy I1466–1471, 1489–1491
Rafał I1475–1476
Maksym III Manasses1476–1481
Nefon II1486–1488, 1497–1498, 1502
Maksym IV1491–1497
Joachim I1498–1502, 1504
Pachomiusz I1503–1504, 1504–1513
Teolept I1513–1522
Jeremiasz I1522–1545
Joannik I1546
Dionizy II1546–1555
Joazaf II1555–1556
Metrofan III1565–1572, 1579–1580
Jeremiasz II Tranos1572–1579, 1580–1584, 1587–1595
Pachomiusz II1584–1585
Teolept II1585–1586
Mateusz II1596, 1598–1602, 1603
Gabriel I1596
Teofan I Karikes1597
Melecjusz I Pegas1597–1598, 1601
Neofit II1602–1603, 1607–1612
Rafał II1603–1607
Tymoteusz1612–1620
Cyryl I Lukaris1612, 1620–1623, 1623–1635, 1637–1638
Grzegorz IV z Amasei1623
Antym II1623
Cyryl II Kontares1633, 1635–1636, 1638–1639
Atanazy III Patelaros1634
Neofit III Nicejski1636–1637
Parteniusz I1639–1644
Parteniusz II1644–1646, 1648–1651
Joannik II1646–1648, 1651–1656
Cyryl III1652, 1654
Paisjusz I1652–1655
Parteniusz III1656–1657
Gabriel II1657
Parteniusz IV1657–1662, 1665–1667, 1671, 1675–1676, 1684, 1685
Dionizy III1662–1665
Klemens1667
Metody III1668–1671
Dionizy IV Muselimes1671–1673, 1676–1679, 1682–1684, 1686, 1687, 1693–1694
Gerazym II1673–1674
Atanazy IV1679
Jakub1679–1682, 1685–1688
Kallinik II1688, 1689–1693, 1694–1702
Neofit IV1688
Gabriel III1702–1707
Neofit V1707
Cyprian I1707–1709, 1713–1714
Atanazy V1709–1711
Cyryl IV1711–1713
Kosma III1714–1716
Jeremiasz III1716–1726, 1732–1733
Paisjusz II1726–1732, 1740–1743, 1744–1748
Serafim I1733–1734
Neofit VI1734–1740, 1743–1744
Cyryl V1748–1751, 1752–1757
Kallinik III1757
Serafim II1757–1761
Joannik III1761–1763
Samuel I Chaceres1763–1768, 1773–1774
Melecjusz II1768–1769
Teodozjusz I1769–1773
Sofroniusz II1774–1780
Gabriel IV1780–1785
Prokopiusz I1785–1789
Neofit VII1789–1794, 1798–1801
Gerazym III1794–1797
Grzegorz V1797–1798, 1806–1808, 1818–1821
Kallinik IV1801–1806, 1808–1809
Jeremiasz IV1809–1813
Cyryl VI1813–1818
Eugeniusz II1821–1822
Antym III1822–1824
Chryzant I1824–1826
Agatangel1826–1830
Konstancjusz I1830–1834
Konstancjusz II1834–1835
Grzegorz VI1835–1840, 1867–1871
Antym IV1840–1841, 1848–1852
Antym V1841–1842
German IV1842–1845, 1852–1853
Melecjusz III1845
Antym VI1845–1848, 1853–1855, 1871–1873
Cyryl VII1855–1860
Joachim II1860–1863, 1873–1878
Sofroniusz III1863–1866
Joachim III1878–1884, 1901–1912
Joachim IV1884–1886
Dionizy V1887–1891
Neofit VIII1891–1894
Antym VII1895–1897
Konstantyn V1897–1901
German V1913–1918
Melecjusz IV Metaksakis1921–1923
Grzegorz VII1923–1924
Konstantyn VI1924–1925
Bazyli III1925–1929
Focjusz II1929–1935
Beniamin1936–1946
Maksym V1946–1948
Atenagoras I1948–1972
Dymitr I1972–1991
Bartłomiej Iod 1991

Inne patriarchaty konstantynopolitańskie

Zobacz też

Przypisy

  1. John Meyendorff: Teologia bizantyjska. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1984. ISBN 83-211-0451-7.
  2. a b c Grumel 1958 ↓, s. 436.
  3. a b Adam Szafrański: Arsenios z Autorianos. W: Encyklopedia katolicka. T. 1. s. 952.
  4. Barabanow N. D.: Arsenij Awtorian.
  5. Daty według J. Bonarek, T. Czekalski, S. Sprawski, S. Turlej: Historia Grecji. s. 659.
  6. Żarworonkow P. I.: German III.
  7. a b G. Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. s. 432.
  8. G. Ostrogorski: Dzieje Bizancjum. s. 452.
  9. Jan Walkusz: Grzegorz II. W: Encyklopedia katolicka. T. 6. s. 344.
  10. a b Barabanow N. D.: Afanasij.
  11. Jerzy Misiurek: Arseniańska schizma. W: Encyklopedia katolicka. T. 1. s. 951-952.
  12. Bożena Modzelewska: Jan XIII Glykys. W: Encyklopedia katolicka. T. 7. s. 868.
  13. P. I. Lark: Gerasim I.
  14. Izajasz (gr.). [dostęp 2012-10-02].
  15. Bożena Modzelewska: Encyklopedia katolicka. T. 7. s. 868.
  16. M. M. Bernatsky: Grigorij Pałama.
  17. Louis Bréhier: Vie et mort de Byzance. s. 361 i 363.
  18. a b Wacław Hryniewicz: Filoteusz Kokkinos. W: Encyklopedia katolicka. T. 5. s. 242.
  19. Wacław Hryniewicz: Kalikst I. W: Encyklopedia katolicka. T. 8. s. 383.
  20. Louis Bréhier: Vie et mort de Byzance. Paryż: Albin Michel, 1969.
  21. a b P. I. Żaworonkow: Antonij IV (ros.). W: Prawosławnaja enciklopedia, Т. 2., s. 656 [on-line]. [dostęp 2012-12-07].
  22. Venance Grumel, Traité d'études byzantines, s. 437.
  23. Louis Bréhier: Vie et mort de Byzance. Paryż: Albin Michel, 1969, s. 407.
  24. Jan Walkusz: Grzegorz III. W: Encyklopedia katolicka. T. 5. s. 345.
  25. I. Popow: Afanasij II.

Bibliografia

  • Venance Grumel, Traité d'études byzantines, t. 1: La chronologie, Paris: Presses universitaires de France 1958, s. 434-440.
  • Steven Runciman, Wielki Kościół w niewoli. Studium historyczne patriarchatu konstantynopolitańskiego od czasów bezpośrednio poprzedzających jego podbój przez Turków aż do wybuchu greckiej wojny o niepodległość, przeł. Jan Stanisław Łoś, Warszawa: Pax 1973.
  • A. Weiss: Ekumeniczny Patriarchat Prawosławny. W: Encyklopedia Katolicka. Lublin: Towarzystwo Naukowe KUL, 1983.

Media użyte na tej stronie

Ioannis Bekkos.JPG
His All Holiness Ecumenical Patriarch Ioannis Bekkos
Seal of Theodore Eirenikos.jpg
(c) Classical Numismatic Group, Inc. http://www.cngcoins.com, CC BY-SA 2.5
Theodoros II Eirenikos, the Levite. Hypatos philosophon, early 13th century. PB Seal (38mm, 33.03 g, 12h). The Theotokos (Virgin Mary), holding the Infant, enthroned facing; to left, St. Theodoros Teron standing facing; to right, St. Theodoros Stratelates standing facing / + ΦIΛOCO/ΦωN VΠATON/H CΦPAΓIC ΓPA/ΦЄI • • ЄIPHNI/KON ΘЄOΔω/PON TON ΛЄV/ITHN in eight lines across field; floral designs flanking ITHN. BLS -; DOBS -; DO 55.1. 4065; Athens, Stamoules 116; Laurent, Corpus II no. 1180; Šandrovskaja - Seibt p. 97, n. 2 . Good VF, scuff on obverse.
Ayasofya-Innenansicht.jpg
Blick in das Hauptschiff der Hagia Sophia von der Galerie
Seal of Patriarch Michael III of Anchialos.jpg
(c) Classical Numismatic Group, Inc. http://www.cngcoins.com, CC BY-SA 2.5
Michael III (of Anchialos), Patriarch of Constantinople. January 1170-March 1178 AD. Lead 44mm Seal (53.98 gm). The Virgin Platytera, nimbate, wearing chiton and maphorion, seated facing on an arched thokos of six legs, holding the infant Christ (also nimbate) in her lap, who is clad in a chiton and himation; MR-QV / MIXAHL/ELEwQVARCI/EPICKOPOC KwN/POLEwCNE[AC]/RwMHCKAI[OI]/KoMENIKO[C]/PRIARCHC, inscription in six lines. Zacos II, 26; Laurent V/1, 24. Good VF, nice brown and black patina, mild porosity. Rare.