Patryk O’Brien de Lacy
![]() Patryk O’Brien de Lacy w mundurze armii rosyjskiej | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | 15 sierpnia 1888 |
---|---|
Data śmierci | 15 października 1964 |
Przebieg służby | |
Siły zbrojne | |
Formacja | |
Jednostki | 7 Pułk Saperów Wielkopolskich |
Stanowiska | dowódca batalionu saperów |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Patryk O’Brien de Lacy (ur. 15 sierpnia 1888 w Augustówku na Grodzieńszczyźnie, zm. 15 października 1964[1]) – pułkownik broni pancernych Wojska Polskiego.
Życiorys
Był absolwentem wydziału fizyko-matematycznego Uniwersytetu Petersburskiego. Służył w Armii Imperium Rosyjskiego, z której wystąpił w 1917 w stopniu podporucznika saperów. Następnie został adiutantem generała Józefa Dowbora-Muśnickiego w I Korpusie Polskim w Rosji[2].
W 1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 54. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów, a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk saperów wielkopolskich w Poznaniu[3]. W 1923 kierował pracami jednego z wydziałów Departamentu V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych, pozostając oficerem nadetatowym 7 pułku saperów wielkopolskich[4]. W październiku 1924 został przeniesiony do Batalionu Maszynowego w Nowym Dworze Mazowieckim na stanowisko dowódcy batalionu[5]. Batalionem dowodził do października 1926. W 1928 pełnił służbę w Centralnej Składnicy Inżynieryjnej, pozostając na ewidencji batalionu elektrotechnicznego. 23 stycznia 1929 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów[6]. Następnie kierował Wojskowym Zakładem Zaopatrzenia Inżynierii w Warszawie. W kwietniu 1933 został przeniesiony z Kierownictwa Zaopatrzenia Technicznego do Wojskowego Instytutu Badań Inżynierii na stanowisko kierownika[7]. Z dniem 1 grudnia 1934 został przeniesiony do Biura Badań Technicznych Broni Pancernych w Warszawie na stanowisko kierownika biura[8]. Od stycznia 1932 do grudnia 1937 obowiązki służbowe łączył z funkcją redaktora naczelnego „Przeglądu Wojskowo-Technicznego”. Na stopień pułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 1. lokatą w korpusie oficerów broni pancernych[9].
W 1939 – niedługo przed wybuchem II wojny światowej – został przeniesiony wraz z BBTBr.Panc. do Pińska. Po 17 września i agresji ZSRR na Polskę przedostał się do Rumunii, a tam trafił do obozu dla internowanych. W lutym 1941 został wydany Niemcom. Umieszczono go w oflagu VI B pod Dössel (obecnie dzielnica Warburga), gdzie przebywał do wyzwolenia obozu przez US Army w kwietniu 1945.
Rodzina
Pochodził ze starego rodu hrabiowskiego, wywodzącego się z Irlandii. Był bratem Terencjusza i Maurycego. Żonaty z Marią z Duszyńskich, z którą miał syna Hugona[10] (1925–1958) oraz córkę Margaret (ur. 1928), autorkę wspomnień Dzikie gęsi z Zielonej Wyspy.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości[11] (20 lipca 1932)[12]
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[11]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1931)[13]
- Krzyż Walecznych[11] (dwukrotnie, po raz pierwszy w 1922)[14]
- Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1937)[15]
- Srebrny Krzyż Zasługi (16 marca 1928)[16]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[11]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[11]
- Odznaka „Znak Pancerny”
- Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”)
Przypisy
- ↑ „Życie Warszawy”, Nr 251, 18–19 października 1964, s. 12.
- ↑ Echa Polesia – Joanna Sypuła-Gliwa, Dzikie gęsi z Zielonej Wyspy (pol.) [dostęp 2011-11-15]
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 230 tu podano, że urodził się 22 lipca 1888 roku.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 20, 886, 906.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 106 z 9 października 1924 roku, s. 582.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 24 stycznia 1929 roku, s. 4.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 11 kwietnia 1933 roku, s. 86.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 267.
- ↑ Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 375.
- ↑ Polskie Siły Powietrzne w II wojnie światowej - Hugo O’Brien de Lacy (pol.) [dostęp 2011-11-15]
- ↑ a b c d e Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: 1938, s. 530.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 167, poz. 198 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 345 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.
- ↑ Rozporządzenie Kierownika M.S.Wojsk. L. 8449 G. M. I. z 1922 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 8, s. 251)
- ↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.
- ↑ M.P. z 1928 r. nr 65, poz. 89 „za zasługi na polu organizacji i administracji wojska”.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Zdzisław G. Kowalski, Fachowe czasopisma wojskowe w latach 1918–1939, Biuletyn Nr 19 Wojskowej Służby Archiwalnej, Warszawa 1996.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.
- Margaret O'Brien de Lacy , Dzikie gęsi z Zielonej Wyspy, Joanna Sypuła-Gliwa, Łomianki: LTW, 2009, ISBN 978-83-7565-058-7, OCLC 750717791 .
- Echa Polesia – Joanna Sypuła-Gliwa, Dzikie gęsi z Zielonej Wyspy
Media użyte na tej stronie
Baretka: Krzyż Walecznych (1920) nadany dwukrotnie.
Ribbon for the World War I Victory Medal awarded by the Allies:
- w:World War I Victory Medal (United States) awarded by the w:United States Department of Defense
- w:Victory Medal (United Kingdom) also called the Inter-Allied Victory Medal
- w:Médaille Interalliée 1914–1918 (France)
- w:Inter-Allied Victory Medal (Greece)
- w:Allied Victory Medal (Italy)
- etc.
Naramiennik pułkownika Wojska Polskiego (1919-39).
Patryk O'Brien de Lacy (1888-1964), a Polish Lt. Colonel