Paweł (Dmitrowski)

Paweł
Pawieł Dmitrowski
Arcybiskup talliński i estoński
Ilustracja
Kraj działaniaZSRR
Data i miejsce urodzenia15 stycznia 1872
Bolszaja Biełozierka
Data śmierci2 lutego 1946
Miejsce pochówkuCmentarz św. Aleksandra Newskiego w Tallinnie
Arcybiskup talliński i estoński
Okres sprawowania1945–1946
Wyznanieprawosławne
KościółRosyjski Kościół Prawosławny
InkardynacjaEparchia tallińska
Śluby zakonne1937
Diakonat5 maja 1896
Prezbiterat6 maja 1896
Sakra biskupia3 października 1937
Sukcesja apostolska
Data konsekracji3 października 1937
MiejscowośćTallinn
MiejsceSobór św. Aleksandra Newskiego
KonsekratorAleksander (Paulus)
WspółkonsekratorzyAugustyn (Pētersons), Herman (Aav), Mikołaj (Lejsman)

Paweł, imię świeckie Pawieł Grigorjewicz Dmitrowski (ur. 15 stycznia 1872 w Bolszej Biełozierce, zm. 2 lutego 1946) – rosyjski biskup prawosławny.

Życiorys

Urodził się na wsi w rejonie Melitopola. Ukończył Taurydzkie Seminarium Duchowne w Symferopolu jako jeden z najlepszych absolwentów w swoim roczniku (1894)[1]. Został psalmistą w cerkwi św. Michała Archanioła w Michajłowce.

W kwietniu 1896 ożenił się i 5 maja tego samego roku został wyświęcony na diakona, zaś następnego dnia na kapłana. Pracę duszpasterską prowadził w cerkwi św. św. Borysa i Gleba w Astrachance[1]. W 1899 z powodu choroby żony przeniósł się do wsi Zuja na Krymie. Dwa lata później jego żona zmarła. Duchowny nadał służył w różnych parafiach eparchii taurydzkiej i symferopolskiej, następnie w eparchii petersburskiej i ładoskiej. Od 1908 do 1911 studiował w Petersburskiej Akademii Duchownej. W czasie I wojny światowej był kapelanem wojskowym[1].

W 1919 emigrował do Estonii i podjął pracę duszpasterską w soborze Przemienienia Pańskiego w Narwie. W 1937 otrzymał nominację na biskupa narewskiego i 3 października 1937 przyjął chirotonię biskupią[1]. W 1940, gdy Estoński Kościół Prawosławny został włączony do Patriarchatu Moskiewskiego, zachował zarząd eparchii narewskiej. Rok później, po zajęciu Estonii przez wojska niemieckie, metropolita talliński Aleksander ogłosił reaktywację Estońskiego Apostolskiego Kościoła Prawosławnego i wypowiedzenie posłuszeństwa patriarsze Moskwy. Biskup Paweł, kierujący eparchią złożoną wyłącznie z parafii etnicznie rosyjskich, zachował natomiast jurysdykcję Patriarchatu Moskiewskiego[2]. Przebywając w Narwie arcybiskup Paweł organizował pomoc humanitarną dla przetrzymywanych w mieście jeńców radzieckich.

W 1942 otrzymał godność arcybiskupa. W 1945, po ponownym włączeniu całości struktur prawosławnych w Estonii do Patriarchatu Moskiewskiego, został arcybiskupem tallińskim i estońskim. Zmarł rok później i został pochowany na cmentarzu prawosławnym w Tallinnie[1].

Przypisy

  1. a b c d e metropolita [[Korneliusz (Jakobs)]], W. Siłowjew, W. Wołochonski, S. Glinkale, W. Iljaszewicz, I. Łapszyn, S. Miannik, J. Sieliwierstowa, F. Hirvoja, ''Prawosławnyje chramy Estonii-Eesti Oigeusu Kirikud-The Orthodox churches in Estonia'', Tallinn-Moskwa 2007, s. 132.
  2. Ławreszuk M., Prawosławie wobec tendencji nacjonalistycznych i etnofiletystycznych. Studium teologiczno-kanoniczne, Wydawnictwo Naukowe Semper, Warszawa 2009, ISBN 978-83-7507-045-3, s.283

Bibliografia

Poprzednik
Jan (Bulin)
Biskup narewski
1937 – 1945
Następca
Łazarz (Gurkin)
Poprzednik
Aleksander (Paulus)
Biskup talliński i całej Estonii
1945 – 1946
Następca
Izydor (Bogojawleński)

Media użyte na tej stronie

Епископ Павел (Дмировский). 1940 год.jpg
Епископ Павел (Дмировский)