Paweł Cieślik (duchowny)

Paweł Cieślik
Biskup tytularny Britonii
Evangelizare misit me
Posłał mnie Pan, abym głosił Dobrą Nowinę
Kraj działaniaPolska
Data i miejsce urodzenia15 lipca 1940
Czernice
Biskup pomocniczy koszalińsko-kołobrzeski
Okres sprawowania1995–2015
Wyznaniekatolicyzm
Kościółrzymskokatolicki
Prezbiterat21 czerwca 1964
Nominacja biskupia3 grudnia 1994
Sakra biskupia6 stycznia 1995
Sukcesja apostolska
Data konsekracji6 stycznia 1995
MiejscowośćWatykan
Miejscebazylika św. Piotra
KonsekratorJan Paweł II
WspółkonsekratorzyGiovanni Battista Re
Jorge María Mejía

Paweł Cieślik (ur. 15 lipca 1940 w Czernicach) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor teologii biblijnej, rektor Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie w latach 1993–1995, biskup pomocniczy koszalińsko-kołobrzeski w latach 1995–2015, od 2015 biskup pomocniczy senior diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej.

Życiorys

Urodził się 15 lipca 1940 w Czernicach[1]. W latach 1954–1958 kształcił się w zakresie szkoły średniej w niższych seminariach duchownych we Wschowie i w Słupsku[2], gdzie złożył egzamin dojrzałości[1]. W latach 1958–1964 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu. Święceń prezbiteratu udzielił mu 21 czerwca 1964 w rodzinnym kościele św. Marii Magdaleny w Zakrzewie biskup Jerzy Stroba. Studia specjalistyczne w zakresie teologii biblijnej rozpoczął w 1968 na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1969 przeniósł się na Wydział Teologii Katolickiej Uniwersytetu w Strasburgu, gdzie w 1970 uzyskał licencjat. Dalsze studia odbył w latach 1970–1973 w Papieskim Instytucie Biblijnym w Rzymie i w latach 1973–1976 ponownie w Strasburgu, gdzie otrzymał doktorat z teologii biblijnej Nowego Testamentu[1].

Pracował jako wikariusz w parafiach: św. Jana Chrzciciela w Międzyrzeczu (1964–1966), Świętej Rodziny w Szczecinie (1966–1968) i Najświętszego Zbawiciela w Szczecinie (1976–1979)[3]. Po powrocie ze studiów zagranicznych był duszpasterzem akademickim w Szczecinie[2]. W 1980 został mianowany kanonikiem gremialnym szczecińskiej kapituły katedralnej. Wszedł w skład rady kapłańskiej archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej[1].

W latach 1976–1979 prowadził w Wyższym Seminarium Duchownym w Gościkowie-Paradyżu wykłady z biblistyki. Następnie w latach 1979–1982 wykładał w tymże seminarium Pismo Święte, równocześnie pełniąc funkcję prefekta[3]. W latach 1982–1985 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie, w latach 1987–1993 dyrektorem Punktu Konsultacyjnego w Szczecinie Instytutu Studiów nad Rodziną Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie, a w latach 1993–1995 rektorem Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie[1][3]. W szczecińskim seminarium prowadził wykłady z egzegezy Nowego Testamentu i introdukcji Pisma Świętego[1]. Wszedł w skład zespołu redakcyjnego „Szczecińskich Studiów Kościelnych”. W 1995 został wykładowcą Pisma Świętego w Wyższym Seminarium Duchownym w Koszalinie[1].

3 grudnia 1994 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej ze stolicą tytularną Britonia[1][4]. Święcenia biskupie otrzymał 6 stycznia 1995 w bazylice św. Piotra w Rzymie[1]. Udzielił mu ich Jan Paweł II, któremu towarzyszyli arcybiskup Giovanni Battista Re, substytut ds. Ogólnych Sekretariatu Stanu, i arcybiskup Jorge María Mejía, sekretarz Kongregacji ds. Biskupów[5]. Jako dewizę biskupią przyjął słowa „Evangelizare misit me” (Posłał mnie Pan, abym głosił Dobrą Nowinę)[6]. W 1995 objął urząd wikariusza generalnego diecezji. W kurii diecezjalnej został przewodniczącym wydziału nauki katolickiej, w jego gestii znalazły się sprawy formacji młodego duchowieństwa[1]. 19 września 2015 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z obowiązków biskupa pomocniczego koszalińsko-kołobrzeskiego[7][8].

W Konferencji Episkopatu Polski objął funkcję protektora Ruchu Szensztackiego w Polsce[6], był także sekretarzem Komisji ds. Duchowieństwa oraz członkiem Komisji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego[9]. W 2016 asystował w sakrze biskupa pomocniczego koszalińsko-kołobrzeskiego Krzysztofa Włodarczyka[5].

Wyróżnienia

Nadano mu honorowe obywatelstwa gminy Dygowo (2014)[10] i gminy Zakrzewo (2021)[11].

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 23–24. ISBN 83-7052-900-3.
  2. a b Nota biograficzna Pawła Cieślika na stronie diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. diecezjakoszalin.pl. [dostęp 2017-04-25].
  3. a b c G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 52. ISBN 83-911554-0-4.
  4. B. Rajewski. Jubileusze Księży Biskupów. „Niedziela”. 7/2004 (edycja szczecińska). ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-08-17]. 
  5. a b Paweł Cieślik (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2016-06-12].
  6. a b Paweł Cieślik na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2017-02-02].
  7. Rinuncia di Ausiliare di Koszalin-Kołobrzeg (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2015-09-19. [dostęp 2015-09-19].
  8. Koszalin – Kołobrzeg: Bp Paweł Cieślik przechodzi na emeryturę. episkopat.pl (arch.), 2015-09-19. [dostęp 2017-02-02].
  9. Bp Paweł Cieślik przechodzi na emeryturę. episkopat.pl (arch.), 2015-09-19. [dostęp 2017-02-02].
  10. Uchwała Nr XXXIX/302/14 Rady Gminy Dygowo. bip.dygowo.pl, 2014-09-05. [dostęp 2015-07-14].
  11. Uchwała nr XXIX.221.2021 Rady Gminy Zakrzewo. bip3.wokiss.pl, 2021-03-30. [dostęp 2021-08-04].

Linki zewnętrzne