Petro Symonenko
![]() Petro Symonenko (2011) | |
Pełne imię i nazwisko | Petro Mykołajowycz Symonenko |
---|---|
Data i miejsce urodzenia | 1 sierpnia 1952 |
Pierwszy sekretarz Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Ukrainy | |
Okres | od 19 czerwca 1993 |
Przynależność polityczna | |
Odznaczenia | |
![]() |
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/33/%D0%A1%D0%B8%D0%BC%D0%BE%D0%BD%D0%B5%D0%BD%D0%BA%D0%BE%2C_%D0%9F%D1%91%D1%82%D1%80_%D0%9D%D0%B8%D0%BA%D0%BE%D0%BB%D0%B0%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87_0190_%D0%A7%D1%83%D0%BF%D1%80%D0%B8%D0%BD%D0%B0_%D0%92%D0%B0%D0%B4%D0%B8%D0%BC_%D0%90.jpg/220px-%D0%A1%D0%B8%D0%BC%D0%BE%D0%BD%D0%B5%D0%BD%D0%BA%D0%BE%2C_%D0%9F%D1%91%D1%82%D1%80_%D0%9D%D0%B8%D0%BA%D0%BE%D0%BB%D0%B0%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87_0190_%D0%A7%D1%83%D0%BF%D1%80%D0%B8%D0%BD%D0%B0_%D0%92%D0%B0%D0%B4%D0%B8%D0%BC_%D0%90.jpg)
Petro Mykołajowycz Symonenko, ukr. Петро Миколайович Симоненко (ur. 1 sierpnia 1952 w Stalinie) – ukraiński polityk i działacz komunistyczny. Od 1993 pierwszy sekretarz Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Ukrainy. W latach 1994–2014 deputowany do Rady Najwyższej Ukrainy II, III, IV, V, VI i VII kadencji oraz przewodniczący frakcji KPU w parlamencie. Kandydat na urząd prezydenta Ukrainy w wyborach w 1999, 2004, 2010 i 2014.
Życiorys
Z wykształcenia inżynier elektromechanik, w 1974 ukończył Politechnikę Doniecką[1]. Przez krótki okres pracował z zawodzie. W 1978 został członkiem Komunistycznej Partii Ukrainy, będącej częścią Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Od lat 70. działał w ukraińskim Komsomole. W latach 1975–1980 pełnił kolejno funkcje instruktora, kierownika działu i drugiego sekretarza donieckiego komitetu miejskiego tej organizacji. W 1980 został sekretarzem donieckiego komitetu regionalnego. W latach 1982–1988 był sekretarzem Komitetu Centralnego Komsomołu Ukrainy. W 1988 objął funkcję sekretarza miejskiego komitetu KPU w Mariupolu. W 1989 został przeniesiony do donieckiego komitetu regionalnego KPU, gdzie został mianowany sekretarzem ds. pracy ideologicznej. W 1991 ukończył studia z instytucie politologicznym w Kijowie[2]. Od 1991 do 1993 był zastępcą dyrektora generalnego przedsiębiorstwa „Ukrwuhłemasz”[3][4].
W czerwcu 1993 na ogólnokrajowej konferencji komunistów w Doniecku został wybrany na funkcję pierwszego sekretarza Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Ukrainy[3]. W latach 1994–2014 nieprzerwanie sprawował mandat do Rady Najwyższej Ukrainy, był przewodniczącym frakcji komunistycznej w parlamencie[4][5][6][7]. W latach 1994–1996 wchodził w skład komisji konstytucyjnej[3]. Był również delegatem parlamentu Ukrainy do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy.
W wyborach prezydenckich w 1999 wystartował jako kandydat z ramienia KPU. W pierwszej turze uzyskał drugie miejsce, zdobywając 5 849 077 głosów (22,24%). Przeszedł następnie do drugiej tury, gdzie przegrał z Łeonidem Kuczmą. Otrzymał 10 665 420 głosów, co przełożyło się na 37,80% poparcia. W wyborach prezydenckich w 2004 ponownie wystartował jako kandydat KPU. W pierwszej turze zajął czwarte miejsce, otrzymując 1 396 135 głosów (4,97%); w drugiej turze nie udzielił poparcia żadnemu z kandydatów. W wyborach prezydenckich w 2010 po raz trzeci wystartował jako kandydat wystawiony przez blok ugrupowań lewicowych i centrolewicowych. Otrzymał również poparcie od Zjednoczonej Socjaldemokratycznej Partii Ukrainy[8]. W pierwszej turze wyborów zajął szóste miejsce, zdobywając 872 908 głosów (3,55%)[9].
W wyborach prezydenckich w 2014 po raz czwarty wystartował jako kandydat komunistów, lecz następnie zadeklarował wycofanie się[10]. Uczynił to jednak zbyt późno, aby komisja wyborcza usunęła jego nazwisko z kart do głosowania. W pierwszej turze uzyskał 272 723 głosy (1,51%)[11][12].
1 grudnia 2018 został nominowany przez KPU na kandydata tej partii w mających odbyć się w następnym roku wyborach prezydenckich[13]. W styczniu 2019 złożył dokumenty w celu rejestracji swojej kandydatury[14]. Jego kandydatura została jednak odrzucona z uwagi na niezgodność statutu, nazwy i symboliki jego partii z uchwalonymi w 2015 na Ukrainie ustawami dekomunizacyjnymi[15].
Poglądy polityczne
Podczas kariery politycznej opowiadał się za pogłębieniem stosunków gospodarczych Ukrainy z Rosją, Białorusią i innymi państwami byłego ZSRR[16]. Popierał przystąpienie do Euroazjatyckiej Unii Celnej[17], wzywał do zawieszenia procesów tzw. integracji europejskiej oraz ostrzegał przed nadmiernym w jego ocenie uzależnianiem się od Międzynarodowego Funduszu Walutowego[16]. Nie wykluczał jednocześnie możliwej akcesji Ukrainy do NATO w przyszłości[18].
Opowiadał się z wprowadzeniem kary śmierci za niektóre przestępstwa, takie jak przestępstwa seksualne na tle pedofilskim, handel ludźmi czy zabójstwo na zlecenie[19].
W 2007 oskarżył prezydenta Wiktora Juszczenkę o polityczne wykorzystywanie tematyki wielkiego głodu na Ukrainie. Podważał również fakt celowego wywołania głodu przez komunistyczne władze ZSRR[20].
W 2011 poparł publicznie decyzję sądu o odebraniu nadanego pośmiertnie tytułu Bohatera Ukrainy Romanowi Szuchewyczowi[21]. W 2013 był jednym ze 148 deputowanych Rady Najwyższej Ukrainy, którzy skierowali list otwarty do marszałek Sejmu Ewy Kopacz z prośbą o wsparcie rezolucji Senatu RP, określającej rzeź wołyńską mianem ludobójstwa dokonanego przez nacjonalistów ukraińskich[22][23].
Poparcie w wyborach prezydenckich
Wybory | Komitet wyborczy | Organ | Wynik |
---|---|---|---|
1999 | Komunistyczna Partia Ukrainy | Prezydent Ukrainy | 5 849 077 (22,24%)![]() |
10 665 420 (37,80%)![]() | |||
2004 | Komunistyczna Partia Ukrainy | Prezydent Ukrainy | 1 396 135 (4,97%)![]() |
2010 | Komunistyczna Partia Ukrainy | Prezydent Ukrainy | 872 908 (3,55%)![]() |
2014 | Komunistyczna Partia Ukrainy | Prezydent Ukrainy | 272 723 (1,51%)![]() |
Odznaczenia
- Order Przyjaźni (Federacja Rosyjska, 2012)[24]
- Order Wspólnoty (Wspólnota Niepodległych Państw, 2007)
Przypisy
- ↑ Петр Симоненко: от „А” до „Я”, 4vlada.net, 18 października 2004 [dostęp 2020-06-21] (ros.).
- ↑ Симоненко Петр Николаевич, openua.net [dostęp 2020-06-21] (ros.).
- ↑ a b c УКРАИНА ПАРТИЙНАЯ. ЧАСТЬ IV. КОММУНИСТИЧЕСКАЯ, zn.ua, 1 marca 2002 [dostęp 2020-08-04] (ros.).
- ↑ a b Симоненко Петро Миколайович, dovidka.com.ua [dostęp 2020-06-21] (ukr.).
- ↑ Народний депутат України 2 скликання (1994 – 1998 р.р.): Симоненко Петро Миколайович, rada.gov.ua [dostęp 2020-08-05] (ukr.).
- ↑ Народний депутат України 3 скликання (1998 – 2002 р.р.): Симоненко Петро Миколайович, rada.gov.ua [dostęp 2020-08-05] (ukr.).
- ↑ Список депутатів нової Верховної Ради, pravda.com.ua, 11 listopada 2012 [dostęp 2020-08-05] (ukr.).
- ↑ Social-Democratic Party supports Symonenko as single candidate for president post from left political forces, kyivpost.com, 17 października 2009 [dostęp 2020-06-21] (ang.).
- ↑ ЦВК оприлюднила офіційні результати 1-го туру виборів, gazeta.ua, 25 stycznia 2010 [dostęp 2020-06-21] (ukr.).
- ↑ Lider komunistów wycofuje się z wyborów na Ukrainie, polskatimes.pl, 16 maja 2014 [zarchiwizowane 2014-07-15] .
- ↑ Вибори Президента України 2014, cvk.gov.ua [dostęp 2020-05-16] (ukr.).
- ↑ Poroshenko wins presidential election with 54.7% of vote, nrcu.gov.ua, 29 maja 2014 [zarchiwizowane 2014-05-29] (ang.).
- ↑ Симоненко идет в Президенты: одобрена предвыборная программа кандидата, golos.ua, 1 grudnia 2018 [dostęp 2020-08-05] (ros.).
- ↑ Симоненко подав документи кандидата в президенти України як висуванець від КПУ, censor.net.ua, 30 stycznia 2019 [dostęp 2020-08-05] (ukr.).
- ↑ ЦВК відмовила у реєстрації майже півсотні „кандидатів” у президенти, pravda.com.ua, 8 lutego 2019 [dostęp 2020-05-16] (ukr.).
- ↑ a b АНТИКРИЗОВА ПРОГРАМА КОМПАРТІЇ УКРАЇНИ – КУРС НА КРАЩЕ ЖИТТЯ, kpu.ua, 2011 [zarchiwizowane 2013-05-18] (ukr.).
- ↑ Про євроінтеграцію, symonenko.info, 18 marca 2013 [zarchiwizowane 2013-11-02] .
- ↑ Про НАТО, symonenko.info, 22 maja 2012 [zarchiwizowane 2013-11-02] (ukr.).
- ↑ Про смертну кару, symonenko.info, 2 listopada 2013 [zarchiwizowane 2013-11-02] (ukr.).
- ↑ Ukraine remembers famine horror, 24 listopada 2007 [dostęp 2020-08-03] (ang.).
- ↑ Петр Симоненко:Решение суда о дегероизации Шухевича продемонстрировало победу здравого смысла, kpu.ua, 3 sierpnia 2011 [dostęp 2020-08-03] (ros.).
- ↑ Wołyń naszych przodków..., nawolyniu.pl, 1 lipca 2013 [dostęp 2020-08-03] .
- ↑ Волинська трагедія. Комуністи та регіонали просять Польщу визнати українців убивцями (документ), texty.org.ua, 5 lipca 2013 [dostęp 2020-08-03] (ukr.).
- ↑ УКАЗ Президента РФ от 01.08.2012 N 1098 „О НАГРАЖДЕНИИ ГОСУДАРСТВЕННЫМИ НАГРАДАМИ РОССИЙСКОЙ ФЕДЕРАЦИИ”, kremlin.ru, 28 lutego 2014 [zarchiwizowane 2014-02-28] (ros.).
Media użyte na tej stronie
Autor: ВАДИМ ЧУПРИНА, Licencja: CC BY-SA 4.0
Ukrainian politicians VADIM CHUPRINA
Autor: http://symonenko.info/uk/photo/7/parlamentskye-vybory-28102012, Licencja: CC BY 3.0
Petro Symonenko Ukrainian parliamentary election, 2012
(c) Kremlin.ru, CC BY 4.0
THE KREMLIN, MOSCOW. Vladimir Putin with Petro Symonenko, first secretary of the Central Committee of the Communist Party of Ukraine.